TE VOL
Ja, is dit niet gewoon Waarheid.
Is niet het grote manco van deze tijd, van de westerse mens. Van juist de mens in de rijke landen dat we veel te vol zitten?
Juist ook vaak de spirituele mens?
Met zoveel programma’s, technieken, kennis, ideeën, regels, normen, cultuurjasjes…. dat de Werkelijkheid hierachter verdwijnt. Echtheid? Onbevangenheid, eerlijke open vriendelijkheid, spontaniteit?
Onze ego’s zo groot dat er gewoon geen ruimte meer is voor de Christus, voor de Liefde, voor Zijn.
Echte deemoed, wat uiteindelijk ook een aspect van de Liefde is zonder dat je deemoedig hoeft te zijn. Als een vanzelfsprekendheid, echte warme hartelijkheid zonder ondergrond van iets terug verlangen. Een genieten, gewoon dat je leeft zonder dat er ook maar iets aan vast zit, een beeld, een idee, een achtergrond.
Gewoon genieten van dat wat is zonder houding zonder idee van ja hier mag ik van genieten want dat past binnen de cultuur maar nee gewoon genieten van dat je Bent, gewoon Zijn.
Steeds weer opnieuw het leven indrinken, alles op je af laten komen, zonder beeld, zonder voor of afkeur gewoon dat wat is.
Voor dit alles is eigenlijk voorwaarde dat we leeg zijn van onszelf. Juist dan kunnen wonderen gebeuren, kan de Christus zich door ons heen werkelijk openbaren. Daar is geen methodiek, techniek, systeem voor nodig. Dit staat er juist vaak tussenin, blaast op, maakt jou vol terwijl jij juist moet verdwijnen.
Maar wij hebben vaak ons leven volgepropt met zoveel en zien elkaar niet echt meer. We zien slechts het beeldenspel, het ingevoegd worden in een vakje. We worden hierdoor geleefd, door alles wat we zo belangrijk zijn gaan vinden, waarmee we overvoerd worden door de media. Het ene modeverschijnsel na de andere, ook binnen de New Age. Steeds wordt weer iets nieuws gezocht om de mens in te palmen. Weer een nieuw wondermiddel, techniek, methode voor zelfverlichting.
Maar leven we nog zelf?
Is er nog ruimte voor het werkelijke Leven?
Is er nog ruimte voor die Liefde die niet van deze wereld is?
Kagib
En de uitgesproken woorden:
http://we.tl/ZSSqZSigVr
VERRUIMEN
Zo belangrijk open te zijn, open voor het leven, de ander. Meestal gaat daar wel veel rijping aan vooraf, loutering.
In eerste instantie willen we toch vooral vasthouden aan ons kleine wereldje, en wordt alles ingepast binnen dit wereldje?
Het heeft dan ook nog niet zoveel schokken ondergaan, dus t blijft nog een beetje vrijblijvend. Zo kunnen we ons wereldje, onze belevingswereld, onze denkwereld, hoe we in het leven staan, overeind houden.
Totdat het leven werkelijk toeslaat, zekerheden die zo vast leken onderuit haalt. Dan wordt er een bres geslagen in je wereld. Uit wanhoop reik je uit, open je jezelf voor iets wat misschien groter is, dieper, rijker. Snak je naar antwoorden.
Dan ben je rijp om dit binnen te laten, jezelf hierdoor te laten raken, eventueel veranderen. Je hierdoor werkelijk te laten inspireren.
Maar als je nog vast zit in je kleine wereldje, dan is vaak elke aanslag daarop een gevaar. Er komt teleurstelling als bv waar we zo op gehoopt hadden niet uitkomt, als onze dromen uiteenspatten, als het leven saai en monotoon wordt niet echt bevrediging geeft, als we gewoon niet begrijpen het waarom.
Waarom moet mij dat nou overkomen, je verliest je baan, je relatie, geld. En je sluit je in jezelf op, gaat in de weerstand, probeert nog te houden wat je hebt. Je raakt verbitterd, legt het probleem buiten jezelf, de wereld, de ander heeft het gedaan.
Ja, als het bewustzijn ondanks alle slagen dan nog niet kan/mag spreken, als je hier nog niet rijp voor bent, dan wordt het leven heel triest. Dan verdwijnt alle Licht hieruit, en gunnen we vaak ook het licht niet in iemand anders ogen. In plaats dat we dan ruimer en ruimer, veelomvattender worden, krimpen we steeds meer. Dan wordt onze belevingswereld steeds kleiner, smaller, is het vechten, vechten. Tot je aan het eind van je leven uitgeput bent en misschien zelfs dan nog het gevecht doorgaat omdat er angst is voor de dood. Geen ruimte voor overgave, vrede.
Kagib
De uitgesproken woorden:
WAT IS BELANGRIJK?
Wat is nu werkelijk belangrijk?
We zijn natuurlijk heel veel belangrijk gaan vinden, waar we belang aan hechten, wat belangwekkend is.
Maar is dit allemaal zo belangrijk.
Als je diep in jezelf kijkt?
Worden we niet vaak door wat we zo belangrijk zijn gaan vinden geleefd? Leven we daardoor eigenlijk nog wel?
Ons werk, al onze hobby’s, alles waarmee we ons leven volplannen, waar we ons leven op bouwen.
Alles waarmee we ons leven overeind houden, de spullen die we kopen, waar we aan gehecht zijn. Zoveel om naar toe te leven, maar weer ja, echt leven?
Is er dan nog wel echt leven?
En toch kunnen we elke dag weer momenten maken, kiezen, ruimte scheppen, om echt bij onszelf te zijn. Om echt te proeven van het leven. Het door je heen te laten gaan, hoe het tot je spreekt, wat het raakt.
Zoveel mogelijkheden om te genieten.
Zelfs als we een volle baan hebben of andere verplichtingen kun je toch zo leven dat je niet de Verbinding verliest met Jezelf, met je Essentie.
Dat is een keuze.
Om bij jezelf te blijven.
Eigenlijk alles niet zo zwaar te maken wat we doen, want is het allemaal wel zo belangrijk?
En toch paradoxaal genoeg je uiterste best doen, maar in aandacht, in rust. Gewoon doen wat gedaan wil worden, wat het moment vraagt.
Ja, deze tijd is er altijd, als je het jezelf toestaat.
Toch?
Kagib
De uitgesproken woorden:
HET INNERLIJKE PAD
Echt het Pad gaan is niet vrijblijvend. Als je hierin oprecht wil zijn, echt je diepste verlangen is om dit Pad te gaan.
Als je diepste verlangen is, om puur en zuiver te worden in Zijn en intentie.
Als je diepste verlangen is om, Thuis te komen, weer een te worden met de Essentie, met de Liefde. Hiermee weer te versmelten.
Dan is er een Verbinding, de Verbinding in je hart om je hierin te leiden.
Het Geweten dat spreekt, spreekt elk moment, en over alles.
Dit kan zeer confronterend werken voor je ikje, als je tussendoor heel helder de waarheid over jezelf, over je situatie te zien, te ervaren krijgt, zonder oordeel.
Onder ogen durven zien je schaduw. Dat er geen enkel probleem buiten jezelf is, slechts mogelijkheid tot zien.
Het kan een onfeilbaar richtsnoer worden, deze Verbinding vanuit het hart, als je de durf hebt deze Stroom te volgen.
Het Weet wat nodig is, waar de Weg heen wil, wat de Weg is in harmonie met het Al en met Je-zelf. Het heeft een totaal overzicht. Het Ziet wie jij bent, werkelijk bent, niet wat je denkt te zijn.
In overgave, zal het je in die situaties brengen, met die mensen in contact brengen, die nodig zijn om je te bevrijden van alles wat je belemmerd om waarlijk Vrij te zijn. Mensen die je helpen om vrij te komen van de gevangenschap van het verleden.
Durven in de spiegel te kijken.
Maar naarmate je meer en meer bevrijd bent van zovele ketenen, mag je ook meer en meer een ware Gronding, vervulling vinden in Je-zelf. Mag het vertrouwen groeien in het Leven, in de betekenis van het Leven.
Alles mag dan meer en meer eenvoudig worden, naarmate alle weerstanden opgelost zijn. Dat het Leven je niet meer hoeft te confronteren, er eigenlijk niets meer is dat je kan confronteren.
Je Bent die je bent, en gaat verder op de Weg, waar de Weg ook heen gaat.
Kagib
De uitgesproken woorden:
EEUWIGE LIEFDE
Er is een Liefde die alleen Liefde is, die is.
Alles heeft zijn tijd binnen de Eeuwigheid zonder enige strijd.
Voor alles is zijn tijd, al bestaat de tijd niet. En toch is voor alles zijn tijd. De Eeuwigheid heeft een overzicht op ons totale leven, Onze Essentie, uiteindelijk dat wat we werkelijk Zijn. Van daaruit geeft het ons prikkels, impulsen, wat zich elk moment wil ontvouwen.
Als je hiermee voeling hebt voel je jezelf gedragen, licht, geen beladenheid, voel je Liefde. Eigenlijk zijn dat de aanduidingen, ja, t is goed nu, ik ben op mijn plek, in harmonie met het Al.
Maar we kunnen daar steeds buiten stappen. Geen voeling hiermee hebben, voorbarig zijn, te vroeg iets baren, of te laat. Teveel treuzelen, teveel aarzelen, waardoor dat wat in potentie mogelijk was voorbij gaat, en nieuwe mechanismen in gang gaan. Om jou zo terug in die harmonie proberen te brengen.
Die voeling met die Essentie mag steeds tastbaarder worden, naarmate jij eigenlijk niet meer zoveel wil, je het over gegeven hebt. Dat er niets meer aan vast zit, geen belangen, geen beladenheid. Dat er geen emotie meer op zit. Naarmate jij meer en meer vrede binnenin gevonden hebt, alles verstild is.
Dan kun je in volledige harmonie meestromen met het moment. In het Eeuwige moment, waar de Stroom je ook maar wil brengen. Het komt eropneer, alle eigenwilligheid is dan opgelost in de Liefde. Je bent dan weer terug in het paradijs, maar nu bewust.
Kagib
De uitgesproken woorden:
VOLMAAKT
Willen we een radertje blijven binnen de onvolmaakte wereld die altijd een onvolmaakte wereld zal blijven?
Of willen we iets in ons zelf wakker maken, dat eigenlijk niet van deze wereld is, maar van een totaal andere wereld. Dat de onvolmaaktheid tot volmaking, tot volmaaktheid kan voeren. Tot vervulling, tot heelwording.
Met ons ikje kunnen we het niet, omdat die eigenlijk altijd vol zit met die onvolmaakte wereld. Die wil een radertje blijven, wil blijven doen, vechten, zich groot houden. Dit ikje wil niet overgeven, verstillen, leeg worden. Het wil niet verdwijnen, verzet zich daartegen met hand en tand.
En toch ligt daar de Oplossing.
In het wel overgeven, aan dat wat niet van deze wereld is. Dat wat diep in ons binnenste is, wat in ons hart is, wat Liefde is. Een Liefde die niet aangetast, niet besmeurd kan worden door deze wereld. Dat wat altijd Liefde is.
Die Liefde die alles en iedereen omvat met begrip. Ook die onvolmaakte wereld, elk radertje binnen die wereld. Een volmaakt begrip, een volgemaakt begrijpen. Dus hoemeer jij ruimte biedt aan die Liefde, aan dit Bewustzijn, hoemeer jij mag begrijpen en omvatten. Weten wat is, hoe het is. Hoemeer de Liefde van jou, door jou heen mag/kan stralen.
Dan ben jij de Oplossing, omdat alles bij jou uiteindelijk in deze Liefde is opgelost. Dan kan jij bijdragen dat meer en meer hierin oplost, overal waar jij komt, in wat jij Bent, in wat jij uitstraalt.
Maar jij kan dit dus niet.
Jij kan slechts ruimte bieden hiervoor, zodat deze grote Verandering zich door jou heen kan voltrekken. Eerst in jezelf, en meer en meer uitstralend naar buiten.
Je brengt het paradijs terug op aarde, want het paradijs is niet buiten maar binnenin.
Hoe meer die Verandering zich kan voltrekken, hoe meer alles om jou heen zal veranderen. Alles is energie, en deze energie werkt uit naar buiten, wordt gevoeld, ervaren. Zoveel ruimte uiteindelijk in jezelf. Een ruimte die alles en iedereen omvat. En deze ruimte wordt dan vervuld door de Liefde.
de Liefde die is, die was en die in Eeuwigheid zal zijn.
Kagib
De uitgesproken woorden:
INZICHT
Als je loslaat en overgeeft komen er mogelijkheden.
Er groeit ruimte binnenin.
Ruimte voor dat Andere.
En hoemeer je dat Andere ervaart, destemeer alle forceren wegvalt, alle behoefte om iets te versnellen. Om iets anders te doen dan dat wat is.
Hoemeer dat Andere je vervult, hoe meer er stilte komt, vrede.
Het is goed.
Het is dan goed.
Goed in dat wat is.
In dat wat is, is de mogelijkheid. De kans tot inzien, tot begrip, waar nodig.
Vervulling vindend in dat wat is, en zo van moment tot moment gaan van binnenuit. In alle eenvoud, zonder forceren. Dat wat wil. Waarvan je meer en meer hebt mogen ervaren dat dit de Wil is. De Wil die alles Weet. Weet wat nodig is, wat past. En je volgt slechts, doet wat het moment vraagt.
Er is inzicht.
Er is begrip.
In jezelf.
In het Leven.
De Verbinding.
Zo binnen zo buiten.
Weerspiegeling.
En uiteindelijk ben je die je bent.
En hoeft dan eigenlijk niet zoveel meer.
Je Weet wie je bent, en dat is voldoende.
In alle eenvoud, vervuld van binnenuit, volg je de Stroom, de Stroom die Liefde is.
Kagib
De uitgesproken woorden:
DE GOLVEN EN DE ZEE
Niet verdrinken is niet altijd makkelijk.
Juist omdat als je overspoeld wordt door golven, golven van emotie, dat dan alleen nog maar die golven lijken te bestaan. Dat er helemaal geen sprake meer is van een zee.
En toch is die zee daar.
En toch ben jij die zee, zijn de golven daar slechts stukjes van. Maar iets in jou omvat dit alles.
Iets in jou zou naar al je golven kunnen kijken als een spel, als een moment-opname, waarin een volgend moment weer helemaal anders zou kunnen zijn.
Iets in jou Weet.
en dat wat Weet wil dit kenbaar maken aan jouw afgezonderde ikje, je inzicht/begrip geven.
Maar zo moeilijk he, om dat dan nog te kunnen ervaren als alles zo diffuus, of zwaar is vanwege emoties.
Om dan nog de zee te zien, als je bijna verdrinkt in de golven. Worstelt om boven te blijven, vecht om te overleven.
Maar de zee is in volledige harmonie, is een en kan je dragen, als je voeling hiermee mag/kan krijgen. Het kan je inspireren, begrip geven over alles wat zich afspeelt.
Je bent meer dan de golven, dit ten diepste in jezelf ervaren.
Wees als de zee die kijkt naar haar golven.
Kagib
De uitgesproken woorden:
DE ZEE
Als we Verbinding hebben met de Zee binnenin, met de Eeuwige Golfslag daarin. De Eeuwige Stroming gedragen van binnenuit. Dan zijn we daarin een met elkaar, dan is er harmonie en verbondenheid. Want ja, dan wordt je ook meegenomen door de golfslag van de Liefde. Je voelt je hierdoor van binnenuit gedragen.
Elk moment weer is er een mogelijkheid hier verbinding mee te maken.
Maar vaak scheiden we ons af. Dit voelen we, al willen we dit vaak niet weten. Dan voelen we ons geïsoleerd, en proberen dit op alle mogelijke manieren te compenseren met allerlei activiteiten of invullingen van ons denken. Dan wordt het leven meer een worstelen, een symbolisch vechten tegen die zee. Tegen onszelf omdat de vervulling van binnenuit ontbreekt. Omdat de verbinding met de Zee verloren is geraakt.
Maar de Zee is er altijd. Het Zijn is er altijd, de Eenheid is er altijd, de Liefde is er altijd. Alleen wijzelf maken ons steeds weer hier uit los.
Het Leven begon in de Zee, een met de Zee, het Zijn, de Bron, de vervulling, de Eeuwige Stroom. Maar we zijn uit vrije wil hier uit gestapt, aan land gestapt. We hebben een eigen wereld gevormd met alle gevolgen van dien. Dit wordt dan genoemd het eten van de boom der kennis, van goed en kwaad. We blijven verbroken van de Zee zolang we zelf willen. Maar de Zee blijft en we kunnen er ons elk moment weer in onderdompelen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
HAAT EN LIEFDE
Jammer al de afscheidingen die door ervaringen door het leven heen ontstaan.
Bang voor hen die we haten……
Onder haat zit vaak een diepe pijn. Een diep gekwetst zijn in de liefde, in iets wat heel belangrijk was. Dan wordt die liefde ingekapseld door haat, zodat je het niet meer hoeft te voelen. Je stoot alles en iedereen af wat verbinding heeft met die haat, kan de ander wel vermoorden. Maar eigenlijk zou je dan iets in jezelf doden. We waren zo kwetsbaar en onzeker, en zijn op onze ziel getrapt, en we willen terug slaan.
De enige bevrijding ligt in de Liefde. Dat die zijn Stem mag laten horen, dat er begrip, inzicht mag komen. Iemand die door de afweer van de haat heengaat met Liefde, niet beangstigd wordt door de haat, zich niet aangevallen voelt. Zo is er een kans en mogelijkheid dat de Liefde onder de haat verborgen, weer vrij mag komen, en de haat mag oplossen.
En bang voor hen die we liefhebben?
Ja, echt liefhebben is zo kwetsbaar. Want je bent al zo vaak pijn gedaan, en de ander is nu zo lief, maar wat als…….. weer een wond. Een wond die niet te dragen is, dus dan maar liever niet. Het hart op slot. Juist als iets heel mooi is, kan het heel erg confronteren, want wat als t ineens veranderd. Je hebt je hele hart open gegooid, je helemaal over gegeven, en dan een dodelijke dolkstoot………… Dus dan maar liever wat terughouding, dan zal de kwetsing niet zo diep zijn.
En weer ligt de sleutel in de Liefde. Dat vertrouwen mag groeien. Dat er meer en meer de durf is jezelf te openen, omdat er iets binnenin opbloeit wat onaantastbaar is. Waardoor je toch je hele hart kan geven, zonder in wat voor reactie dan ook dodelijk verwond te worden.
Als iemand in deze Liefde gekomen is, dan wordt hij/zij niet verwond door de ander die bang is, door de afweer, maar blijft in de Liefde. Blijft vertrouwen geven, ruimte, waardoor ook meer en meer bij de ander het vertrouwen mag groeien. Zodat het hart geopend mag worden voor de Liefde binnenin en de Liefde voor de ander.
Kagib
De uitgesproken woorden:
HOOFD EN HART
Vaak zitten we zo vol met dat wat we denken te weten, dat het Weten niet meer kan spreken. Van daaruit geven heel veel mensen hun leven vorm, bouwen ze hun leven op, wat ook weer in de maatschappij bekrachtigt wordt. Het intellect neemt een hoge plaats in binnen die structuren, wordt hoog gewaardeerd, ons nuchtere verstand.
En ja, als alles lekker loopt, baan, aanzien, relatie die hier niet aan tornt, zal hier niet snel een bres in komen. Maar als dit allemaal wat begint te haperen, je verliest je baan, alle aanzien hierop gebaseerd verdwenen, of je partner wordt wel wat meer open voor dat Weten in het hart, dan kan de positie van het hoofd wat gaan wankelen.
Of door een stuk loutering, kan het hoofd het allemaal niet meer bij elkaar krijgen. Misschien komt er dan ontvankelijkheid voor dat hart, het Weten in het hart. En uiteindelijk is de verbinding hiermee veel vervullender omdat er dan helemaal geen afhankelijkheid meer is van iets buiten.
Het is vervuld binnenin, en dat geeft vervulling aan alles buiten. Zoveel dimensies die dan open kunnen gaan, schakeringen van gevoel en beleven. Zo subtiel, zoveel vreugde en waarlijk genieten in dit Zijn. Waarlijk verbondenheid ervaren met de ander, als dat hoofd meer en meer wil buigen voor het hart.
Een geworteld vertrouwen. Werkelijk voelen van elkaar als het hart open hiervoor is. Zo kostbaar en wezenlijk het contact van hart tot hart. Werkelijk meeleven met elkaar, omdat je werkelijk het leven van de ander voelt, beleeft, je niet opgesloten zit in het hoofd.
Kagib
De uitgesproken woorden:
VOL-LEDIG
Leegte en ruimte….
Alles wat jij leeggemaakt hebt, kan je vervullen met eindeloze ruimte. Dit kan vervuld worden door de Liefde.
Dan is alles leeg, en toch alles vol, vol-ledig.
Overal waar jij nog bent, wat jij nog wil vasthouden, houdt deze vervulling tegen Daardoor zul je tussen door een gevoel van leegte ervaren, wat je dan met allerlei andere dingen probeert op te vullen. Maar het zal nooit vervullen.
Dit is eigenlijk de eenvoud van het leven.
Overal waar wij nog zijn, krampachtig aan vast willen houden, meestal is dit met van alles buiten onszelf, houdt de waarlijke vervulling tegen. De vervulling door het Andere, de Liefde, dat wat is, was en altijd zal Zijn. Alles wat we nog moeten verdedigen, alles waar we afhankelijk van zijn. Alles wat ons nog moet opvullen, beperkt de ruimte van de ware vervulling.
De innerlijke ruimte voor het totale leven kan oneindig zijn. Het draait erom die ruimte te scheppen, in onszelf. Alles op laten lossen in deze ruimte, in deze vervulling. En alles zal vervuld zijn. Deze ruimte omvat alles en iedereen met Liefde. Het is gewoon wat het is, kan niet groter of kleiner gemaakt worden. Je doet wat gedaan wil worden, in eenvoud. Je bent één in handelen in Zijn. Je mist niets.
Het gevecht en de gespletenheid zijn voorbij. Het heen en weer gegooid worden door zoveel in het leven. Je bent in het midden, je Bent. Je Weet wie je bent. Dat wat je werkelijk Bent heeft je mogen vervullen. Je bent Vrij.
Kagib
De uitgesproken woorden:
ICARUS
De held Icarus.
Hij bouwt zich vleugels, en wil naar de zon vliegen.
Dat is natuurlijk heel kunstmatig. De zon verschroeit zijn vleugels, en hij stort naar beneden.
Is niet bijna iedereen zo’n Icarus? Ieder op ons eigen manier bouwen we die vleugels en willen het geluk vinden, aanzien vinden, hoger en hoger vliegen, in dat wat we denken te zijn. Maar vroeg of laat storten we weer naar beneden, misschien een beetje wijzer geworden.
Want de kern is, je kunt het niet met dat ikje. Wie is dat ikje, van waaruit bouw je die vleugels? Wie wil die vleugels in jou bouwen? Ga je zo waarlijk de vrijheid tegemoet of blijven we daardoor gevallen engelen?
Uiteindelijk groeien die vleugels binnenin. Je hoeft er eigenlijk niets voor te doen. Je slechts overgeven aan de innerlijke Zon, die je hierbij zal helpen. Die je zal verlichten en je zeker niet zal verbranden zolang het niet nodig is. Het zal slechts alle illusie wegbranden, wat pijn kan doen, maar heel louterend en uiteindelijk bevrijdend kan zijn.
Meer en meer verstil je, voel je jezelf vaker heel licht, omdat die vleugels binnenin meer en meer gegroeid zijn. Je bent zomaar blij als een kind.
Liefde groeit van binnenuit en ja, daardoor zul je waarlijk kunnen vliegen door vleugels van Liefde.
En dan, op een moment dat je het misschien niet verwacht, zijn je vleugels volgroeid en vlieg je naar de Zon, smelt je hiermee samen zonder te verbranden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
PRATEN
Praten, we doen t dagelijks, en er zijn er heeeel veel die niet op kunnen houden. Dat van het praten bijna hun leven afhangt, hun bestaansrecht geeft.
Want ja, wat blijft er van ons over als we gewoon stil zijn. We moeten toch altijd iets te zeggen hebben? In dit stil zijn wordt juist hoorbaar de vele stemmetjes die in onszelf onophoudelijk spreken, en dit nog vaker door en tegen elkaar in en op.
Hoe daarin nog rust en vrede te vinden….
Maar wat zeggen we nu eigenlijk, wat hebben we werkelijk te zeggen?
En hoe vaak wordt er werkelijk geluisterd naar de ander, open en onbevangen? De echte luisteraars zijn toch zwaar in de minderheid. Ze zitten zelfs daarin nog vaak vast in een rol, waarin men niet de rol van de spreker op zich durft te nemen.
Dus ja, wie niet kan zwijgen kan niet spreken….
Vaak is het praten toch dwangmatig, kunnen we gewoon niet stoppen, is het een vlucht. We weten dit misschien niet meer omdat het een automatisme een vanzelfsprekendheid in de ‘negatieve’ zin geworden is.
We staan niet bewust stil bij wat we zeggen. We flappen het er vaak gewoon uit, zonder te zien van waaruit de woorden komen, wat eruit spreekt.
Het echte spreken kan pas werkelijk vrijkomen als je eigenlijk niets meer hoeft te zeggen. Als je er niets meer mee hoeft, er niet meer afhankelijk van bent, het niet meer je ego overeind hoeft te houden. Als het geen enkel probleem is om stil te zijn, wat zijn grond vindt in dat binnenin de stemmetjes zijn gaan zwijgen, verstild zijn.
Je Weet wie je bent, van waaruit je leeft, spreekt. Van daaruit kan er een andersoortige vanzelfsprekendheid ontstaan. Het vloeit er gewoon uit als het moment het vraagt, een onbevangenheid hierin. Dan zul je ook waarlijk iets te zeggen hebben omdat diepere lagen dan aangesproken kunnen worden, dat je hier verbinding mee maakt. Je staat er niet meer tussenin. Er is dan ook een totale voeling met het moment, met de ander, dat wat leeft, wat in de lucht hangt. Dan zal er harmonie zijn en ware communicatie.
Kagib
De uitgesproken woorden:
WAT JE ZIET BEN JE ZELF
Wat je ziet, wat je zegt, ben je zelf zegt een kind, en dit zegt zoveel.
Het werkt twee kanten op.
De ene kant, je her-kent iets aan wijsheid in een boek, in wat iemand zegt. Of de natuur, het leven, maakt plotseling iets in je wakker. Een blad dat valt, de eeuwige stroming van de zee, donder en bliksem, een stralende glimlach van een kind.
Het raakt iets, het brengt iets teweeg. Als dit zo is, dan is het hoe dan ook in je, al hoeft het echt nog niet in je bewustzijn in je wezen verwezenlijkt te zijn. Maar in potentie is het mogelijk. Want het kan raken, er licht iets op, het licht in. Er wordt verbinding gemaakt met het Eeuwige Licht.
Het leven zou zoveel eenvoudiger zijn als iemand bij wie deze her-kenning niet plaatsvindt, geen raakpunt vindt, het hierbij zou laten en de ander zou respecteren waar dit wel plaats vindt. In zichzelf zou accepteren, ok ik zie het niet, maar een ander ziet het wel. Wie ben ik om daar over te oordelen, om mijn mening van dat wat ik wel zie op te dringen. Misschien dat als ik mezelf open stel voor die ander, dat ik het dan ook mag zien/ervaren.
Dat we elkaar als gelijkwaardig zouden zien, ieder met zijn/haar mogelijkheden/kwaliteiten. Ja, dan zou er al een stuk meer harmonie zijn in het onderlinge contact. Geen opleggen van een mening, geen meerderwaardig en minderwaardige houding. Een werkelijk elkaar proberen te begrijpen.
En het heeft dus ook nog een andere kant.
Alles wat een ander emotioneel in je raakt, zit in je zelf, is een spiegel van je zelf. het kan raken omdat er bv een onzekerheid zit, iets wat je niet wil zien, waar je blind voor wil blijven. De ander heeft dan een mogelijkheid om je ogen te openen.
Daarvoor komen we eigenlijk met elkaar in contact, om onze ogen te kunnen openen. Om te zien wie we zijn, zo binnen zo buiten. De ander is een kans. Die staat niet in de weg. Die staat precies op de juiste plek voor jou. Alle irritaties, wrevel, alle boosheid, alles zegt iets over jou. En als je het ziet, ziet wat het is, wat de betekenis is, mag/kan het oplossen. De ander toont dan misschien ineens een heel ander gezicht.
Kagib
De uitgesproken woorden:
VERVLUCHTIGING
We zijn allemaal onderweg.
Alles ontvouwt zich wat bij ons van binnen opgeslagen ligt, wat we al gezaaid hebben.
En nu is t aan ons, wat doen we, bij dat wat zichtbaar wordt. Wat voor onze ogen zichtbaar wordt, zich voor onze ogen ontvouwt, onze situatie, werk/privé, de mensen.
Wat zegt het ons?
Wat vertelt het over ons?
Wat raakt het in ons?
Het Hart spreekt zich uit over alles, elk moment, als we willen luisteren.
Velen zijn er die vanuit de schijngeleerdheid leven, hun leven opgebouwd hebben.
Maar vroeg of laat, eens binnen de tijd, zal het open gebroken worden, zal gezien worden wat is.
Wat blijft erover. Wat blijft werkelijk van belang in het leven als je t bekijkt in het kader van de Eeuwigheid?
Alles waar we ons druk over maken, aan vast willen houden, ons leven op bouwen, onze zekerheid, ons bestaan op grondvesten.
Wat vervluchtigt niet in de tijd?
Alles vergankelijk, maar wat blijft is de Liefde. Wat blijft is Zijn in deze Liefde, wat blijft is onvergankelijke Wijsheid, Weten. Wat blijft is vrede, harmonie. Wat blijft is eenvoud, één zijn. Een verdwijnen van het verstrikt raken in de dualiteit, één zijn van binnen en verbonden zijn met buiten.
Kagib
De uitgesproken woorden:
VERSTAND EN HARTSKENNIS
Het verstand zorgt voor de systeempjes.
Systeempjes waar we ons veilig in voelen, en niet eenvoudig los laten.
Dan moet er veel gebeuren, willen er barsten komen in dit systeem. Pas dan kan het werkelijke Leven binnenvloeien.
Vanuit het verstand kunnen we ook geweldige spirituele systemen opbouwen, van waaruit we gaan leven. Maar dit is totaal iets anders dan de levende Ziele-ervaring. Dit kan wakker worden, tot realiteit worden in jezelf, een worden met jezelf, met je bewustzijn. Je hoeft hier dan eigenlijk niet zoveel meer mee. Het is vanzelfsprekend, je bent dat. Je hoeft het niet te verdedigen, hoeft niet aan te vallen.
Dat is de leer van het hart. Deze leer kan ook slechts in het hart ontvangen en begrepen worden. Hier kan ook slechts de aanraking plaatsvinden. Het wordt ook wel eens het Weten in het hart genoemd.
Maar de voorwaarde is, eer dat je zuiver die Stem in het hart kunt ervaren, dat het hart rein gemaakt is, leeg gemaakt is van zoveel.
Zoveel emoties die alles diffuus maken, er tussenin gaan zitten.
De pure Geest, de Bron raakt hierbij nooit uitgeput, heeft een eeuwig geduld. Maar Het is toch wel blij als jij wil gaan luisteren naar Zijn lied. Als je jouw systeempje open maakt, het vat openmaakt en dit Lied, het wonderschone Lied van Liefde hoort. Dan is er zoveel moois dat dan getoond mag en kan worden.
Het verstand is dus de grootste blokkade.
Zit vaak potdicht dat vat.
Je denkt het te weten, en niemand anders kan je hierin van de wijs brengen. Het verstand zingt het hoogste lied.
Als iedereen dan hetzelfde lied zingt, waarom dan nog luisteren naar iets anders?
Dit is de leer van het oog, wetenschappelijke kennis en nog veel meer. Het verstand kan heel veel gaan overkoepelen.
En de Liefde kwijnt weg.
Pas als het hart geraakt mag worden, komen er mogelijkheden.
Pas als het leven, moment na moment, als nieuw, alsof er daarvoor niets was, binnen gelaten wordt.
Dan zal de weg terug naar Huis gegaan kunnen worden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/FLR6WKWZpX
HET KIND
Het Licht wil ons altijd raken, raakt ons ook altijd, verwarmt ons, spreekt tot ons. Maar de Stem is zo stil. Niet nadrukkelijk, niet dwingend, gewoon wat Is.
En als er zoveel andere stemmen zijn, wat dan?
Dan is het erg moeilijk die ene Stem te horen, want die andere stemmen zijn veel nadrukkelijker, overstemmen. Ze zijn misschien schijnbaar veel mooier, vaker makkelijker om naar te luisteren. Je hoeft jezelf dan niet te zien, want dat kan soms pijn doen die confrontatie.
Daarom is het zo belangrijk om de Kindstatus weer te hervinden. Het Kind dat in Liefde zichzelf over gegeven heeft. Het Kind dat vervuld is door die Liefde, en spontaan luistert en doet wat Wil, zonder er iets tussenin te zetten. Zonder het denken te weten, zonder jamaars, gewoon eenvoudig doen en de Stroom volgen.
Een heel helder bewustzijn. Stil geworden zijn. Niet meer door zoveel opgewonden raken, uit je evenwicht raken, van slag zijn.
De ziel geslepen door het leven tot een schitterende diamant. Jezelf meer en meer bij laten slijpen, zodat je meer en meer mag stralen, uitstralen, zonder dat je er iets voor hoeft te doen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
DE TIJD EN DE EEUWIGHEID
Er wordt veel van je gevraagd, als je werkelijk het bevrijdingspad wil gaan.
Wat wil je?
Wat wil je werkelijk?
Dit ten diepste in jezelf proeven. Eerlijk ernaar kijken wat er dan naar boven komt.
Wat wil je, in al je handelen, in al je doen, in al je woorden, in al je stappen.
Wil je de eeuwigheid, of de tijd?
De Eeuwigheid is nu, de klare heldere lucht, maar wij zijn de wolken, wij zijn de wolken.
En achter de wolken is de Eeuwige zon.
Het is de bedoeling dat we oplossen, zodat we weer kunnen versmelten met de Eeuwigheid.
Dat oplossen is het zuiveren van t denken en het reinigen van het hart.
Het laten verdwijnen van alle denkbeelden, van alle beelden, zodat niets overblijft zodat je Alles hebt.
We zitten zo vol met zoveel.
En wat we hebben willen we behouden. Maar uiteindelijk hebben we niets en zal wat we denken te hebben vroeg of laat weer uit onze handen geslagen worden.
Maar als je Weet dat je niets hebt, heb je alles.
Als je opgelost bent, ben je weer een.
We staan zelf steeds tussen de Geest in. Daarom kunnen wij en de Geest nooit samenkomen.
Pas als wij verdwijnen, blijft de Geest over.
Wij zijn de illusie, de Geest is Waarheid.
En toch kun je gewoon leven, zonder gehecht te zijn, zonder jezelf op te blazen, belang te hechten aan dat wat je doet. Door jezelf hieraan een bepaalde betekenis te geven, of er afhankelijk van te zijn. Of door te doorzien waar dit wel gebeurd.
Alles is uiteindelijk hetzelfde, en alles is goed.
Het gaat slechts om de Stroom te volgen, in eenvoud, als een vanzelfsprekendheid. In onbevangenheid, in overgave, gewoon doen, gewoon doen.
Alles is voorbijgaand, vergaat weer tot stof, een zucht in de wind.
Wat we doen is niet belangrijk, slechts dat wat we zijn, en de mogelijkheid die er is.
In ons is.
Wat in potentie in ons is.
Dat dit vrijkomt, zich mag openbaren.
Dat we hier vrij toegang aan geven.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/7xMxYfcbZS
BEVRIJDING
Wie ben ik?
Wie ben jij?
Wie zijn wij eigenlijk?
Het gaat om zelfkennis.
Het komt er uiteindelijk op neer dat je doorziet wat je niet bent. Dat wat allemaal boven op je gekomen is door het verleden, de betekenis hiervan. Je ouders, de opvoeding wat je geleerd is.
En ook begrip, juist ook begrip, dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Dat ieder zijn best doet binnen de mogelijkheden gegeven, weer door de opvoeding, de ouders.
We zijn allemaal geprogrammeerd, en van daaruit doen we wat we doen.
Generatie op generatie.
Daarin ligt de uitdaging dat jij dit kan doorbreken, door je te ontkoppelen van dat verleden. Niet in de weerstand, niet in oordeel, maar gewoon zien voor dat wat het is, wat het was.
Nu is nu.
En nu is er iets in jou in ieder, wat niet van de tijd is.
het niet-zelf, het Tao, de Bron, de Liefde in de Eeuwigheid. Hier jezelf voor open stellen, zodat het verleden hier meer en meer in kan oplossen. Door te Zien te voelen wat is, wat de betekenis van alles is.
Jezelf hieraan overgeven, onbevangen als een kind, vol vertrouwen. Jezelf ten diepste realiseren dat jij het niet weet, dat jij niks weet. Maar die Bron in jou Weet alles, en is een onuitputtelijke Bron van Liefde.
En ja, dan kun je rusten in, gedragen worden door de Liefde. Je voelt je licht. Je voelt je in harmonie, en je laat je meenemen waar de Liefde je ook wil brengen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
IS ALLES VLUCHTIG?
Er zijn allerlei krachten die steeds op ons inwerken. Waarin we steeds weer keuzes maken. Waar we aan gehoor geven, waar we naar willen luisteren, waar we ontvankelijk voor zijn, gevoelig voor zijn, wat we belangrijk vinden.
En dit heeft steeds weer gevolgen.
Wat willen we hierin, wat willen we werkelijk?
Waar we energie aan geven, bouwt zich uit.
Alles is energie.
Wat willen we met dat leven?
En zo gaan we verder, wat levert t op, wat geeft het?
Steeds weer alles in verandering, en we kunnen niks vasthouden.
Steeds weer vallen die gezet worden?
Beproevingen?
Wat is werkelijk belangrijk?
Hoeveel momenten van werkelijk geluk maken we mee?
Welk geluk vervluchtigt niet in de tijd?
Wat blijft er over bij ons sterven? wat nemen we mee, wat kunnen we meenemen?
Is niet alles heel vluchtig?
En toch, er is een ingang om verbinding te maken met het ware Licht. Het Licht dat altijd schijnt in de duisternis.
Dit Licht kan gaan schijnen in een open ontvankelijk hart.
Dit Licht kunnen we met ons meedragen elk moment van de dag.
Dit Licht, de verbinding hiermee kunnen we meenemen, ook als we hier weer weggaan.
Dit Licht kan niemand meer van ons afpakken, zal nooit meer uitdoven als het aan is gegaan.
Kagib
De uitgesproken woorden:
MEEVERANDEREN
Het gaat om de verandering. De verandering zal nooit, maar dan ook nooit ophouden. Anders sterf je, al denk je nog te leven. En dat is juist hartstikke mooi. Steeds weer nieuwe poorten die kunnen open gaan. Nieuwe manieren van beleven/ervaren. Steeds meer inzicht/uitzicht. Stapje voor stapje, met vallen en opstaan.
Het gaat niet om t eindpunt, het gaat om het proces. Stapje voor stapje de ontvouwing.
Uiteindelijk kun je een afstemming vinden diep in jezelf op die Verandering. Dan Stroom je mee, volg je waar de Stroom ook heen gaat. Gedragen door de Eeuwigheid, in harmonie met de Eeuwigheid, in het Eeuwige moment.
Veel mensen willen niet die voortdurende verandering. Ze willen vasthouden, tegenhouden. Ze willen rust, bieden weerstand. En zo stappen ze uit de Eeuwigheid in de oneindigheid, en kristalliseren. Dan worden ze niet meer gedragen, maar proberen zelf te overleven. Vechten tegen zoveel……
Ben jij in gevecht met het leven?
Kagib
De uitgesproken woorden:
DE TIJD
Ja, de tijd. We hebben alle tijd, en toch glipt de tijd zo vaak, zomaar tussen onze vingers weg.
We waren er niet?
En de klok tikt verder, de jaren. We worden ouder, en zoveel kansen laten liggen, zoveel mogelijkheden om de betekenis te zien die voor t grijpen ligt. Die in ons zelf ligt en tot ons wil spreken.
Maar er is ook een totaal andere afstemming, in een totaal andere dimensie. Wat eigenlijk buiten de tijd staat en waardoor we altijd op tijd zullen zijn, gedragen zullen worden door de tijd.
Nu is het tijd, elk nu weer kans tot zien, inzien.
Voelen, Weten, in het hart, wat het verstand ook zegt.
Niets meer weten en daardoor alles Weten. Het Al omvatten. Meer en meer waarlijk kunnen bevatten in een levend ervaren, in een levend bewust Zijn.
Kagib
De audioversie:
DOEN IN NIET-DOEN
Het leven gaat erom uiteindelijk tot het niet-doen te komen.
Het is een weg van achterlaten, loslaten, doorzien. Meer en meer een Kracht in je voelen, een Bewustzijn waar je meer en meer op mag vertrouwen, wat je aan de hand neemt.
Wat in de bijbel staat, dat Johannes zegt, ik moet minder worden en Hij, de Christus moet meer worden is het kernprincipe.
Niet dat je dan niets doet, zekers niet, maar dat je in alles wat je doet hierdoor niet bezeten wordt maar ziet voor wat het is, alles wat buiten je gebeurd. Dat er meer en meer een stilte en gelijkmoedigheid in je ont-staat, opstaat, over alles wat in het leven gebeurd.
Meer en meer een gewoon Zijn en volgen die Andere die jou leidt van binnenuit. Een vrede die misschien voor anderen soms moeilijk te begrijpen is. Doet dan niks jou meer iets is dan misschien een vraag die naar boven komt.
Een in het midden zijn, geen ophef meer over wat dan ook, want je Weet dat dit het niet is. Het gaat verder en verder over soms ondoorgrondelijke wegen. Het is steeds weer loslaten en achterlaten, en leegmaken en oplossen. Steeds meer verdwijnen maar ook steeds meer dat je de Andere in je mag voelen/ervaren. Steeds meer het Weten dat het goed is.
Elk moment is anders. De stem van de Ziel is heel stil. Helemaal geen opwinding. Gewoon doen wat het moment vraagt, hoe het moment spreekt, dit volgen van binnenuit. Dit kan in alle eenvoud plaatsvinden als jij niks meer wil, als jij geen voor en afkeur meer hebt, niet meer heel graag naar links, of misschien toch naar rechts….. Dat deze beweging stil geworden is. Zodat je vanuit die Stilte het moment kunt proeven, de daden kunt ontplooien die nodig zijn.
Je hebt het overzicht niet, maar je vertrouwt op die Ziel die het overzicht wel heeft en van daaruit precies Weet wat zich in het moment wil ontvouwen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
VLUCHTIG LEVEN EN DE EEUWIGHEID
In de kern komt het eropneer dat alles maar dan ook alles wat we doen heel vluchtig is.
In het moment is het heel belangrijk, lijkt het heel belangrijk. Misschien een paar dagen dat t blijft, maar dan is het weer verdwenen.
Wat is er over na een jaar?
Wat blijft over na een leven?
Ook in ons handelen naar buiten, welke wezenlijke diepe innerlijke verandering brengen we daarin teweeg. Wat blijft daarin werkelijk hangen of zorgt voor een doorbraak?
Maar wat niet vluchtig is, en daarom van zo’n groot belang, is ons bewustzijn. Dat meer en meer het Bewustzijn van Liefde mag/kan vrijkomen.
Want het bewustzijn dragen we met ons mee over dit leven heen. Welke veranderingen zijn hierin opgetreden bij het overgaan, bij het sterven. Wat heeft er mogen open gaan?
Dus de zin van het leven ligt in het zoveel mogelijk open maken van wat in potentie in ons verborgen is. Dat meer en meer de Liefde, het Weten vrij mag komen.
Dit betekent niet dat je een kluizenaar moet worden, juist niet. Maar wel dat je in wat je doet meer en meer hieraan geen waarde meer ontleent. Dat je er niet afhankelijk van wordt, niet eraan gehecht, dat het je niet groot of klein kan maken.
Dat je dus meer en meer alles en iedereen omvat met deze Liefde en gewoon doet wat het moment vraagt.
Zolang we de blik gericht houden naar buiten, daar de zin vinden, zullen we steeds gespleten, afhankelijk blijven. Zullen we gebroken worden door omstandigheden, omdat daar alles in verandering blijft.
Maar in onszelf is iets wat altijd is, altijd was en altijd zal Zijn. Dit kan uiteindelijk door niets wat buiten is van je afgenomen worden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/H81oMx4RQ6
HET LEVENSBOEK
Alles staat in het hart geschreven.
Je her-kent het.
Je wist het al.
Het stond al in je hart geschreven.
En zo mag er steeds meer her-kent worden, steeds meer wakker en zichtbaar gemaakt worden, door het gaan door het leven, in ontvankelijkheid.
Zodat je meer en meer mag lezen wat al opgetekend staat, wat er al is. Je hoeft alleen maar de bladzijden van het Levensboek om te slaan.
Maar je kunt pas een volgende bladzijde omslaan als je er innerlijk rijp voor bent. Anders kun je t toch niet lezen, of je leest het zoals je denkt dat t er staat. Maar je leest niet wat is.
Het Levensboek is nooit uit.
Steeds weer een nieuwe bladzijde.
Uiteindelijk gaat het van heerlijkheid tot heerlijkheid maar daar gaat nog een hele weg aan vooraf.
Kagib
De audioversie:
ONDERWEG ZIJN
Je gaat je pad, je zet je stappen, en veel ligt er waarschijnlijk al gewoon klaar. Het is gezaaid in het verleden. Mensen die op je pad komen, situaties waar je in terechtkomt.
De uitdaging ligt erin hoe ga je hiermee om?
De uitdaging ligt erin dat je meer en meer vrij komt van alles om je heen. Dat alles om je heen je eigenlijk niet meer zoveel kan doen, je niet meer kan versplinteren, niet meer jezelf doet kwijtraken.
De uitdaging ligt er elk moment weer in dat het ankerpunt in je zelf mag/kan komen te liggen. Dat in jouzelf iets groeit wat onaantastbaar is.
Een onthecht zijn maar zeker wel verbonden blijven met alles om je heen,. De verbinding ligt in de Liefde.
Waar je nu nog aan vastzit, zul je aan de andere kant weer tegenkomen.
Alles wat je gespleten heeft gemaakt je niet vrijgemaakt hebt.
Hoe jij bij het sterven ervaart dat de wereld is, hoe je hem dan ziet, de betekenis daarvan, zo zal het zijn in de astrale wereld.
Er zijn eindeloze astrale werelden. Je zou kunnen zeggen ieder maakt zijn eigen astrale wereld.
Dus daar ligt de uitdaging, vrijmaking van alle belemmeringen, alles wat je vasthoudt aan deze wereld. Dat je de waarde vindt in wat je bent en niet in wat je doet.
En niets moet.
Als jij puur en oprecht bent in je pogen tot begrip, in het gaan van de weg, in alles wat je daarin tegenkomt, je vallen en opstaan, dan ben je gewoon op het enig juiste pad. Dit pad heeft misschien nog zoveel dwaalwegen, maar de Liefde zal je in alles proberen te helpen om de weg terug te vinden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
HET JUISTE MOMENT
Er is een juist moment voor alles. Zijn op het juiste moment op de juiste plek. Dit is niet iets relatiefs.
Het ikje wil vaak vooruit terwijl eigenlijk het moment is om stil te staan. Of het wil stil staan als t moment is om in actie te komen. Dan sta je buiten het moment, buiten het eeuwige moment. Dan draag je jezelf, ga je op je eigen kracht, maar wordt je niet gedragen door de Oerkracht, door het Al. Dan mag je hiervan uiteindelijk de vruchten plukken en is er weer een mogelijkheid om terug in harmonie te komen met dit Eeuwige moment.
Je Weet het ook als je hiermee in harmonie bent. Je voelt je vervuld, innerlijk vredig, heel licht, stil. Van binnenuit voel je dan de Kracht. Maar het is een stille Kracht. Als je hiermee verbinding hebt dan kun je alles aan, hoe woest de stroom ook wordt, hoezeer je ook heen en weer geslingerd wordt, het past in dat moment. De rivier is in een stroomversnelling. Totdat ie weer tot rust komt en je weer wat op adem kunt komen.
Dus ja, uiteindelijk is het leven heel eenvoudig, het volgen van de Stroom. En het wordt meer en meer eenvoudig naarmate wij verstillen, ons innerlijke tumult en opwinding verdwijnt. De gespletenheid en verwarring, de beladenheid. Het zo hard ons ikje willen inzetten voor van alles en nog wat.
Hierdoor wordt juist de verbinding met de Stroom verloren en ben je aan jezelf over geleverd. Totdat je weer door omstandigheden tot bezinning komt.
Kagib
En de uitgesproken woorden:
VERSTILLING
Het Licht kan het beste inlichten als je binnenin verstild. Dan is het Licht ook het meest helder en kun je je eigen Weten opvangen.
In jouw hart is Liefde. Dat mag je voelen in jezelf, puur Liefde. En die Liefde omvat jou. Het heft geen beschuldigend vingertje, laat jou zijn in alles wat je doet. Het straalt ook in alle anderen en heft ook daar geen beschuldigend vingertje. Het laat ons zijn in een eeuwig geduld.
Totdat we ons openstellen voor deze Liefde die er altijd is, voor jou en iedereen er is. Die je dan mag/kan vervullen. Waarin je rust en vrede mag vinden, en waardoor je als vanzelfsprekend jezelf en de ander liefhebt.
In deze Liefde mag veel op zijn plek vallen, wat nu zo moeilijk lijkt.
Het is eigenlijk het kerngegeven van het leven, de stilte.
Zolang die stilte er niet is, zolang er nog zoveel sterke voor en afkeur is, emoties, blijven we speelbal van zoveel krachten.
Maar als er steeds meer innerlijke verstilling ontstaat, zal die Liefde in ons, meer en meer kunnen spreken. Het zal ons dan kunnen vervullen, waardoor we eigenlijk niet zoveel meer nodig hebben. Als het fundament in die Liefde in onszelf is geworteld.
En die Liefde draagt je dan door het leven, in een lichtheid, in een licht zijn. In vrede zijn, van waaruit je waarlijk de ander kunt liefhebben zonder dat ze er iets voor hoeven doen.
Kagib
En de uitgesproken woorden:
DE DENKER
Wat ze altijd van een kind zeggen, wat je zegt ben je zelf, is ook wat je denkt ben je zelf.
Dit is helemaal neutraal, kan dus alles zijn, hemelse gedachten en laag bij de grondse om t verschil maar aan te duiden.
Dus wat denk je, wat gaat er in je om?
Dat ben jij.
Dit kan natuurlijk heel eerlijk maken, als je hier naar durft te kijken zonder oordeel.
Maar kan ook heel fijn zijn.
Je hebt ook het positief denken maar dan ga je juist in de fragmentatie, want wat is positief en wat negatief? je kiest vanuit jouw ikje, vanuit de denker, en gaat dan juist het spel van de illusie in.
Dit wil ik, en dat andere niet, en waarom dan niet?
Maar je bent veel meer dan je denken en met mentale spelletjes kom je er niet.
Nee, het gaat om aandachtig aanwezig zijn bij je denken. Zonder het speciaal in te vullen, er iets anders van te maken. Het diep door je heen te laten dringen, dat ben ik, want dat denk ik. En is je denken vervuld met liefde, verbonden met iedereen? Waarom dan niet? Wat denk je toch allemaal?
Zonder het te forceren kun je dit door je heen laten dringen, nee mijn denken is niet vervuld met Liefde. Het bestaat uit een heleboel andere dingen, het fragmenteert me, het maakt geen eenheid van me, trekt me uit elkaar, laat me jagen, wil iets van me maken, er moet van alles, ik wil van alles enz. enz. Allemaal dat denken, en toch is de uiteindelijke Waarheid, Liefde, verbondenheid, eenheid.
Je bent wat je denkt, maar je bent nog veel meer dan die gedachte. Je bent Liefde. De Liefde is in jou en omvat jouw denken, Weet en is in eenheid en wil jou helpen. En wat jou wil helpen Ben jij uiteindelijk zelf.
Jij bent eenheid. Alleen het denken haalt je hier uit, op alle mogelijke manieren.
Het is een spelletje, een machine, en dit spelletje doorzien vanuit de eenheid kan een grote verandering teweeg brengen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/pzYLZehWRn
HET WITTE LICHT
We kijken en we zien iets, en wat we zien is helemaal echt. Die boom, dat kind, de sterren, het huis, je hand, de koelkast, wat het ook is. Alleen wat we er van maken komt uit ons innerlijk, maakt het bijna altijd subjectief. We geven er een bepaalde waarde aan, een bepaalde kleur. We vinden het mooi, goed, slecht, we willen het, of juist niet.
En hierdoor komt de gespletenheid, beladenheid, krijgt het een bepaalde lading. Dan is het niet zomaar meer wat het is, maar moet het iets zijn of juist niet zijn. De boom staat er nog steeds, het kind lacht naar je, dat gebeurd, maar wat we ervan maken, wat we ermee doen is een ander verhaal.
Iedereen ervaart de wereld op een bepaalde manier, kijkt op een bepaalde manier de wereld in. Die is bijna altijd heel subjectief omdat het niet vrij is, er zitten beelden op. Vanuit het op een bepaalde manier ervaren van iets geef je het een bepaalde energie. Daardoor krijg je de ervaringen die je hebt omdat je iets uitstraalt, direct of soms op wat langere termijn.
De wereld bestaat niet. Wel de objecten in die wereld die zijn hartstikke echt alleen niet wat we met die objecten doen, hoe we die objecten ervaren. Dit geven we bijna altijd een kleurtje, geven een bepaalde kleur aan het leven, vanuit dit ervaren. En ja er zijn een heleboel kleurtjes dus de eenheid is verdwenen. Totdat alle kleurtjes samen komen, versmelten tot het witte Licht, en dat zou je dan de Universele Liefde kunnen noemen.
Elke ervaring is een mogelijkheid, een kans, om tot dit witte Licht te geraken. In deze ervaring spreekt ook dit witte Licht, elk moment weer.
Hoe bewuster we zijn hoe meer we uit de ervaring kunnen halen. Als we als een automatische piloot geheel onbewust leven, zal er niet veel gebeuren. Dan zullen we hetzelfde sterven als we geboren zijn. Maar in bewuste aandacht zonder speciale invulling, gewoon intens volledig aanwezig zijn als een eenheid, dan komen er mogelijkheden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
LEVENSPLANNEN
Alles is energie en van daaruit zetten we door ons handelen, door onze gedachten, onze emoties weer dingen in beweging die op ons afkomen. Uiteindelijk plukken we dan de vruchten hiervan. De vruchten die heel rechtvaardig zijn geen toeval in aanwezig is, altijd een teken is, betekenis heeft.
Onze keuze, echte vrije keuze is bij de meeste minimaal. De meeste denken zelf te kiezen maar kiezen meer vanuit dat wat hun ouders, de maatschappij etc. voor hen koos. Daarin is geen werkelijk vrije keuze en zal er ook niet werkelijk iets toevalligs gebeuren.
Van deze levensbepaling kunnen we meer en meer loskomen naarmate we ons bevrijden van t verleden. Dan kan meer en meer zich openbaren wat buiten de tijd staat, dus ook buiten die bepaling, buiten dat bepaalde plan met jouw leven.
Meer en meer kan er zoiets zijn als volledige overgave, dat er niets meer tussenzit wat we zelf willen. Dan kan het beste de stem van God van de Bron gevolgd worden.
Je zou kunnen zeggen, dat je dan verbinding maakt met een nieuw Plan, een fris, altijd nieuw Plan.
Maar voor deze ommekeer zul je klaar moeten zijn. Daar gaat veel aan vooraf, en dat wat eraan vooraf gaat is ook helemaal goed.
De betekenis van het leven is dat we eerst onbewust waren van de Eenheid met God. Toen waren we in het paradijs maar we wisten niet anders.
Nu maken we deze reis door al onze levens, en zo verzamelen we een heleboel rijke ervaring Uiteindelijk kunnen we dan Bewust terugkeren in de Eenheid. Dan heeft het een toegevoegde Waarde, we Weten. En vanuit dat Weten kunnen we in vrijwilligheid verder gaan in de ontvouwing, uitvouwing.
Kagib
De uitgesproken woorden:
DENKEN ALS DIENAAR
Het denken als dienaar?
Het is hier eigenlijk omgekeerd, hier in Nederland, en andere westerse landen.
Het denken als meester.
Het intellect op de troon.
En wij zijn de slaaf van dit denken, van het intellect.
Het denken omhangen met medailles, diploma’s, geldelijke waardering, aanzien, status.
Hier krijgt ie voorlopig nog geen minderwaardigheidscomplex, eerder hoogmoedswaanzin.
Eigenlijk is t toch waanzin waar we ons leven op bouwen.
Waar het leven om draait?
Zo’n smalle marge aan zingeving.
Vervulling zoeken in zoveel, en nooit definitief die vervulling kunnen vinden. Nooit rust, vrede vinden maar altijd maar voortjagen, voortgejaagd worden.
Geleefd worden, en niet zelf leven.
Als t bewustzijn zou kunnen spreken,
als we hiernaar massaal zouden luisteren,
durven luisteren………….
Maar t bewustzijn ligt in t vrouwelijke van de mens.
In het hart.
En het vrouwelijke, de vrouwelijke waarden zitten niet op de troon.
Worden niet omhangen met medailles en blijken van waardering.
Vaak voegt de vrouw zich naar de mannelijke waarden, ontkent haar vrouwelijkheid, haar afstemming, haar Waarheid.
Ze stapt ook in de ratrace om n baan, om aanzien, om uiterlijke waarden.
En verliest haar ware Waarde.
Waarmee ze juist over t algemeen veel meer verbinding heeft.
Met dat hart, met luisteren naar het hart.
Het niet verblind worden door de poppenkast buiten, maar voeling met dat waar het werkelijk om gaat, binnenin.
Daar ligt de uitdaging van deze tijd.
Het hart.
dat er meer en meer ruimte mag komen voor het hart.
Het hart waar t Bewustzijn door spreekt.
de poort van het Weten.
De poort van de Liefde.
De Vervulling.
De Oplossing.
Het Licht in de duisternis.
En t denken heeft zijn functie.
Als dienaar.
In verbinding met het hart.
Dat het hart de gedachte kan toetsen.
Kan wegen.
De energie van de gedachte, de achtergrond, de betekenis, de waarde.
In Verbinding met het hart kan het denken dan zeker behulpzaam zijn op de weg van vrijmaking.
Maar zonder deze verbinding zullen we alle menselijkheid verliezen, en meer en meer veranderen in een kille computer die een hele trucendoos heeft aan mogelijkheden. Steeds meer wat het denken uitvindt, maar de Liefde zal hierin niet gevonden worden.
Het is aan ons, waar de weg heen gaat.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/5sWX1jpU9n
DE WAARHEID
Is er een Waarheid?
Één Waarheid?
Wat mij betreft, ja.
Maar die is heel leeg.
Als de Waarheid zich heeft mogen vervullen, valt er zoveel weg aan drijfkracht, aan moeten, aan vechten aan wat dan ook.
De Waarheid is gewoon Zijn.
Vervuld zijn in het Zijn.
Vervuld zijn in de Liefde.
Vervuld zijn in deze Waarheid.
Vanaf dan gaat t slechts erom, om mee te stromen.
Mee te stromen waar de Waarheid, waar het Leven je wil brengen.
In de Waarheid is er geen angst meer, dus je kunt dan die Stroom in alle eenvoud volgen.
In de Waarheid is de eigenwilligheid verdwenen, dus je kunt de Wil, de Waarheid, de Weg, en het Leven volgen. Heeft dat ooit niet iemand gezegd?
Uiteindelijk kan jij dat ook zeggen, als je in deze Stroom gekomen bent.
En je zult in het Leven, in Leven blijven.
Elk moment weer vernieuwen, elk moment weer als nieuw.
De dood zal geen vat meer op je kunnen krijgen, geen verkrampt vasthouden.
Je laat los, als dit nodig is.
Je hebt alles over gegeven.
En uiteindelijk zul je jezelf zonder angst overgeven aan dat wat wij dood noemen. Maar de dood is slechts overgang, slechts verandering naar een andere dimensie.
Als we zo eens het leven zouden kunnen zien.
Het leven als een grootse reis.
Een grootse reis van het bewustzijn, dat van het leven hier op aarde wil proeven, hieruit wil leren.
Van daaruit meer en meer op aarde wil komen, gelouterd en gezuiverd, vrijgemaakt door ons heen.
Niet gefixeerd op de belangen, het verlangen van ons ego, ons ikje. Hieraan verkrampt vasthouden, verzet, weerstand. Alles bij het oude laten, geen nieuwe prikkels, impulsen, niet loslaten.
Het ego dat niet wil sterven, dat niet wil loslaten, niet wil overgeven.
Daar dus niet op gefixeerd zijn.
Maar het ruimer zien.
De grote reis die we maken.
Die we met z’n allen maken.
Met z’n allen onderweg. Ieder met zijn/haar pakketje, zijn/haar achtergrond om dat stuk hier op aarde vrij te maken, te helen, te bevrijden. Op te laten lossen in het Eeuwige Bewustzijn dat hierdoor rijker en rijker wordt aan begrip. Een waarlijk omvatten van al die andere werelden.
In interactie.
Elke dag, mogelijkheden, kansen.
Als je aanwezig bent, en je durft te laten raken, durft te zien en te ervaren.
Elke dag mogelijkheid om weer een stukje te versmelten met t Eeuwige bewustzijn.
En je zult gedragen worden door de Kosmos, beschermd, als je de leiding hebt overgedragen aan deze Kosmos.
Hierin ligt je thuis.
Hierin ligt de vervulling.
Binnenin.
Een met de Kosmos.
Een met de Liefde.
Een met het Al.
Een met de Waarheid.
En daarom een met al-les wat buiten jou is.
Geen eenzaamheid meer.
Slechts all-een Zijn.
Kagib
De uitgesproken woorden:
STIL ZIJN
Stil zijn……..
Waarom kan het niet gewoon stil worden binnenin?
Eenvoudig stil zijn.
Waarom is dit niet eenvoudig dit stil zijn?
Gedachten.
Gedachten hebben voeding nodig om te kunnen leven.
Om aan vast te kunnen haken. Om van daaruit van alles uit te bouwen. Beelden, ideeën over het leven, de ander.
Associaties vanuit het verleden.
Dingen die heel belangrijk zijn voor jou, ehm voor je gedachten.
Maar je bent toch veel meer dan je gedachten?
Er is veel meer dan deze gedachten.
Je gedachten hechten zich vast aan van alles en nog wat, mensen, dingen, ideeën.
Ze wikkelen je helemaal in.
Je raakt hier helemaal door verwikkelt in van alles en nog wat.
We gaan elkaar te lijf met deze gedachten die we hebben over de ander. Onze ideeën over het leven.
En zo zullen we nooit tot elkaar komen.
Zal het altijd vechten blijven met elkaar, tegen jezelf, aanval en verdediging.
Als er geen openheid is, ons hart niet open is.
Als we eigenlijk alleen maar aan ons eigen standpunt willen vasthouden.
Zo zullen we vol blijven met al deze gedachten, ieder zijn/haar pakketje.
Zo zal er nooit stilte zijn.
Zo zal er nooit een gewoon Zijn, zijn.
Het komt eropneer die stilte zal er alleen komen als je totaal, maar dan ook totaal in het nu kunt zijn. Dat alleen dit nu belangrijk is, daarin alle energie gebundeld is.
Geen beeld over dit nu. Gewoon zien/ervaren wat is, en dat elk volgend nu even belangrijk is.
Door voor en afkeur raken we hier uit.
Door aanval en verdediging.
Door niet onszelf te zijn.
Door waardes opgebouwd uit wat we doen wat we hebben.
Door verlangens naar zoveel.
Door verwachtingen.
Niets is belangrijk, alles is belangrijk. Gewoon meestromen met t moment, waar het moment je maar brengt
Gewoon stil Zijn.
In dit Zijn is alles vervuld.
Denken voegt hier niets aan toe.
Alles leeg, alles vol, vol-ledig.
In dit nu, in dit Eeuwige nu waarin alle beelden verdwenen zijn, kan het Bewustzijn heel helder spreken en uitstromen.
Wat maar nodig is.
In woorden, schriftelijk, mondeling.
In handelen, een aanraking, een blik.
In alles.
Het Leven stroomt uit.
Het probleem is, we staan hier zelf tussenin met dat denken met alles wat vastgezet is, vastgeroest is, herhalingspatronen.
Als je leeg geworden bent van jezelf, gaat de hemel open.
Een eindeloze ruimte omvat je. Niet gevangen in patronen, levend, stromend, onbevangen.
Vinden we onszelf niet veel te belangrijk?
Vindt het denken zich niet veel te belangrijk?
En is t denken niet altijd bang?
Of het denken gaat in beelden op een verheven troon zitten waar niemand meer bij kan komen. Waarin niets of niemand je meer kan raken.
Waardoor het leven is verdwenen.
Wegsmelten in de vlam van het inzicht.
Wegsmelten in de vlam van t Bewustzijn.
Dat wat Weet, altijd Weet, waarin alles uiteindelijk zal samensmelten oplossen.
In de Liefde.
Maar daarin zal er openheid moeten zijn. Het hart open moeten zijn voor het leven, zodat het leven kan raken. Je niet verschansen achter allerlei denkbeelden, maar puur leven dat wat je bent. Met alles erop en eraan, in volle pure aandacht.
Dan komen er kansen dat misschien ooit die stilte in jezelf mag komen. Dat de gedachten verdwijnen omdat ze niets meer hebben om zich aan vast te ketenen, om zich aan te hechten. Omdat jij tot niets geworden bent en zo alles mag/kan Zijn, in Stilte.
Kagib
De uitgesproken woorden:
BEGEERTE
Begeerte.
Begeerte is energie.
Is puur neutraal, en als t puur mag/kan blijven kan het gezien worden in/voor wat het is.
Geen goed/slecht hierin.
Geen oordeel en beschuldiging.
Geen verzet.
Het is zoals het is.
En in het zien/ervaren wat is ligt de mogelijkheid, de kans.
Het woord onderdrukking is ook zo mooi.
Je drukt iets naar onder. JIJ drukt iets naar onder, en dit kost energie. Een boel energie om dat te blijven onder drukken, naar onderen te blijven drukken.
En dat wat je naar onderen drukt zal gaan vechten om weer naar boven te komen. Dan ontstaat er een gevecht, en dat gevecht zul je nooit winnen. Het lost niks op, het verdwijnt niet. Je drukt het alleen maar naar onder.
Betekent dit het zomaar alles uitleven, wat er maar leeft?
Nee, dat betekent het zeker niet.
Het gaat er wel om, om heel aandachtig hierin aanwezig te zijn. Om de energie van de begeerte te proeven zonder er iets op te leggen, zonder er iets anders van te maken. Gewoon puur ervaren en door je heen laten gaan wat is.
Niet met je ikje ertussenin gaan staan.
Zo kan het Bewustzijn spreken, de Oerkracht, het Zijn, over de begeerte. Over dat wat er door je heen gaat, wat het wil zeggen.
Juist als je de pure begeerte in stand houdt, hem niet indamt, hem niet inkleurt, er niks anders van maakt, gewoon puur die begeerte, dan kan het doorzien worden en zo verdwijnen. De begeerte naar geld, naar macht, naar seks naar bezittingen, noem maar op.
Het is een kans, een mogelijkheid.
Het is een aanreiking, een hulp.
Dan hoef je niks meer te onderdrukken, naar onderen te drukken want het is er niet meer.
Daarvoor in de plaats is er weer een stuk ruimte gekomen voor het Bewustzijn, voor het Eeuwige Zijn, voor dat wat je werkelijk Bent.
Kagib
De uitgesproken woorden:
HET HART
Het draait om de Liefde.
De Liefde die niet van deze wereld is.
De wereld van het denken is van de dualiteit. Van alle spelletjes waar we ons mee bezig houden, en waarmee we t elkaar vaak zo moeilijk maken.
Waarin we verstrikt raken, in angst en afweer, en de jamaars, en als dit, en hij heeft dat, en waarom dit. Vragen zonder antwoorden.
Het denken houdt ons zozeer bezig dat we vergeten te leven.
Vergeten wat leven is.
Wat genieten is.
Wat Zijn is.
Wat Zijn in Liefde is.
Die Liefde die niet aan dat spel meedoet, maar wel het spel omvat met begrip, met compassie, met mededogen.
De ander laat zijn die hij/zij is, en waar nodig heel duidelijk en helder is, zonder oordeel.
Het hart is het zwijgen opgelegd, de kern van het hart, de stilte in het hart. Het Weten in het hart.
Waar we waarlijk rust zouden kunnen vinden, waarlijk veiligheid en vervulling in het hart.
Thuiskomen in het hart.
Waar alle antwoorden liggen.
Zo eenvoudig, in alle eenvoud.
Als we willen luisteren.
Maar we verliezen ons hart.
We verliezen de Verbinding.
Raken gevangen in de ratrace. In de race om de macht, om onszelf te bewijzen, om sterk te zijn.
Niet zwak zijn, niet gevoelig, niet onderdoen voor de ander. De sterkste zijn, zeker stellen, argwaan, wantrouwen. Hij is niet te vertrouwen, het leven is niet te vertrouwen, teleurstelling, angst voor herhaling, bescherming. Nee dat wat wil ik niet meer, en wat als, onee ik geef mijn hart niet meer, en ojee mijn baan, ik mag niet mezelf zijn…….
Einde eindeloze spelletjes van het denken.
Waarin we verstrikt zijn geraakt.
Waardoor we van elkaar vervreemd zijn geraakt.
Waardoor we elkaar niet meer zien maar alleen onze beelden over elkaar. Waarin we elkaar vastzetten.
We zien niet met het Hart.
We durven elkaar niet meer te ervaren met een open onbevangen ontvankelijk hart.
Zo vaak gekwetst, nee dat wil ik niet meer.
En het leven sijpelt weg, het hart kwijnt weg.
Kagib
De uitgesproken woorden:
ERKENNEN
Erkennen heeft verbinding met Weten.
Dat wat je werkelijk erkent als Waarheid, Weet je, en Ben je met je hele Wezen.
Dat is een geworden met je Bewustzijn.
Dat kan niemand meer van je afpakken.
Dat is je ademen geworden.
dat is je Leven.
Dat is het Leven.
Het erkennen is onverwoestbaar.
Je hoeft het niet te verdedigen. Je voelt je in het anders beleven door andere mensen niet aangevallen.
Het is gewoon zo.
Het is vlees en bloed.
Je zult daarom zelf ook nooit meer aanvallen.
Je leeft wat je Bent.
Daarom maakt erkennen alles mogelijk.
Alles wat nodig is.
Geen dualiteit.
De Kracht is één.
Het brengt de Hemel op aarde door jou heen.
In jouw bewustzijn.
Het heeft niet met denken te maken.
Het heeft niet te maken met emoties, met voor en afkeur.
Het is.
Het is leeg het is vol.
Het is vervuld, vol-ledig.
Je luistert met dat wat je erkent hebt, met dat wat een geworden is met jouw bewustzijn. Geen kleuring, puur dat wat is.
Je raakt niet verblindt door t beeldenspel van dat wat je ziet. Je Ziet. Je Ziet dat wat is zonder eigen invulling hieraan, zonder verbeelding.
Het erkennen gaat tot de kern.
Tot de Essentie.
Het leven vanuit die Essentie.
Je ziet dan, je ziet dan helder.
Dat wat is, dwars door alles heen..
Je kijkt met de ogen van Liefde. En de Liefde legt met Liefde alles bloot. De tijd van de schijn voorbij, van de maskers en de muren. De Liefde kijkt dwars door alles heen zonder oordeel zonder dat hier iets in hoeft te gebeuren.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/nTKppnmZq3
LEEG GEMAAKT
Niets meer willen, niets meer wensen, geen emotie meer.
Blijft er dan nog iets over?
Oja, zoveel.
Zoveel diepte, zoveel ruimte, een gedragen worden.
Juist door onze eigenwilligheid, onze eigen wensen, blokkeren we deze Stroom.
We willen zoveel, wensen zoveel, maar Weten niets.
En van daaruit maken we zoveel brokken, is er chaos. Zo zaaien we karma waarvan we uiteindelijk weer de vruchten zullen moeten plukken.
De Stroom komt vrij als wij niets meer willen. Als we alles over gegeven hebben. Alles wat we dachten te zijn, dachten te kunnen, dachten te moeten doen.
Als dit alles meer en meer heeft mogen verstillen.
Dan zijn we weer in harmonie.
Is de val ongedaan gemaakt.
Worden we weer gedragen door de Kosmos, beschermd en geïnspireerd.
dan hoeven we nog slechts te volgen.
Volgen die Stroom, waar de Stroom ook heen wil.
gewoon volgen, in alle eenvoud.
In het Eeuwige moment, voor Eeuwig vervuld.
De Stroom die Weet.
Weet wat nodig is, wat Wil gebeuren.
De Stroom die het totale overzicht heeft. De betekenis van alles wat zich ontvouwt en gebeurd.
Het Bewustzijn.
Dan zullen we in deze overgave steeds op precies de juiste plek zijn, op het juiste moment. Daar waar we nodig zijn, daar waar het past. Daar waar het rijp is om de verbinding te maken, er een oproepende kracht is.
Jij doet niet, jij spreekt niet meer. Het doet door jou, spreekt door jou heen, jij bent verdwenen.
Willen is geen trede, het is een muur.
Laat los, geef over en voel/ervaar wat Wil.
Dan kan het Licht zich op aarde openbaren, heling brengen. De Liefde op aarde brengen, door jou heen.
Je Weet het in je hart, als je hart stil geworden is. Als de emoties verdwenen zijn, alle weerstand, alle beladenheid, alle angst.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/f3fhkK5EUg
HINDERNISSEN
Waarom krijgt de ene mens zoveel hindernissen en de ander zo weinig?
Karma?
Je bent heel stout geweest?
Je hebt er zelf voor gekozen, dacht dat je t wel kon dragen toen je aan de andere kant was?
Er zijn verschillende factoren.
Zeker kan t zo zijn, dat je dingen recht te zetten hebt uit andere levens. Waardoor het weer op je pad komt maar nu nog n tikkeltje zwaarder. Oogsten dat wat je gezaaid hebt.
Dit zonder oordeel, puur rechtvaardig en een kans tot heling, bevrijding, inzicht, loutering.
Ook kan t zo zijn dat je zo’n groot hart had, dat je dacht och ik kan dat wel dragen. Geef me maar n lekker zwaar pakket, ik zal alles oplossen, alles bevrijden, alles helen in Liefde.
Maar dan de praktijk als je er bent. Jeetje t is wel heel zwaar allemaal, en t houdt niet op.
Uiteindelijk Weet je in je hart wat de betekenis is van wat op je pad komt. De betekenis ervan, de reden, de achtergrond, wat het je wil zeggen.
Als je diep in jezelf luistert.
Het is zoals het is, maar niks voor niks.
Het wil altijd iets zeggen, maar wat wil het zeggen. Het antwoord kan heel verrassend zijn, misschien tegenover gesteld van wat je zou verwachten.
Maar jij kan het antwoord in je zelf ervaren. Het zal spreken, als je het in je zelf vraagt. Je Ziel, je Essentie zal t antwoord geven. Je Geweten, je intuïtie.
Maar hoe dan ook, we doen het zelf. Of we hebben het zelf gedaan. We hebben het zelf in gang gezet, om wat voor reden dan ook. Met wat voor achtergrond dan ook.
En alles wordt gedragen door de Liefde. De Liefde is er altijd tot steun, inspiratie, mogelijkheid tot inzicht. Als je jezelf ervoor open wil stellen
Niemand kan ons het antwoord geven over ons leven, de betekenis van het leven. Er kunnen vele antwoorden gegeven worden, maar het uiteindelijke antwoord weet jij zelf. Je Weet het diep in je hart, daar ligt het antwoord te wachten.
Kagib
De uitgesproken woorden:
DE WAARHEID
Het mooie van de Waarheid is, dat als die vrijgekomen is, er nooit meer oorlog zal zijn. In ieder geval de persoon in wie die vrijgekomen is zal hier nooit een bijdrage aan leveren.
De Waarheid omvat alles en iedereen met Liefde, mededogen, begrip.
De Waarheid hoeft niet verdedigt te worden, dus het spel van aanval en verdediging valt weg.
De Waarheid is gewoon de Waarheid.
Je hoeft er niets meer mee.
Je hoeft deze Waarheid niet te bewijzen.
Belering, bevoogding, iets op leggen valt weg.
De Waarheid is uiteindelijk leeg, is uiteindelijk niets.
Dat is het wonderlijke.
Sja. als je de wereld in kijkt, vol van eindeloze waarheden waarmee we elkaar bevechten, het leven zuur maken of bitter of zout.
Terwijl de Waarheid, de vervulling van de Waarheid niets is.
Eigenlijk, als het vervuld is hoef je er ook niets meer over te zeggen, niets meer mee te doen, want je bent Dat.
De Waarheid is je leven, je ademen, je Zijn.
Aan de ene kant speel je dan het spel van de wereld zo goed mogelijk mee.
Aan de andere kant probeer je, in woorden te verklaren, helder te maken wat die Waarheid is. Deel je de Waarheid, belicht je de Waarheid, of beter gezegd meestal dat wat de Waarheid niet is om zo tot de Waarheid te komen.
Als er dan ontvankelijkheid is kan de Waarheid raken en verandering teweeg brengen.
De Waarheid is heel eenvoudig, alle verwarring en complexiteit is verdwenen.
Het is heel, geen gespletenheid, geen versplintering.
In de Waarheid is geen angst, waardoor Liefde overblijft.
De Waarheid blijft over als wij verdwenen zijn.
Kagib
De uitgesproken woorden:
DE DIAMANT
Je komt uiteindelijk tot paradoxen in het leven, in de ontvouwing.
Je kunt het beeld van de diamant gebruiken.
De kern van een diamant zijn ligt in het onkwetsbaar zijn.
Als jij er nog bent kun je gekwetst worden.
Als je nog aan iets moet vasthouden, iets hoog te houden hebt, iets te verdedigen hebt.
Dan ben je verkrampt, angstig, meestal onbewust, je moet groot zijn, sterk.
Daarin schijnbaar onkwetsbaar zijn.
Maar om een diamant te kunnen worden is juist de voorwaarde, kwetsbaar zijn, open zijn, eerlijk, het leven toelaten, de ander toelaten. Alles toelaten wat maar is. Wat maar door je heen gaat, welke emoties dan ook.
Alles door je heen laten stromen, er niks tussenin zetten, geen verweer.
Zo kan Het tot je spreken.
De onkwetsbaarheid komt door kwetsbaar te kunnen zijn. Door totaal open te zijn totdat alles doorzien is. Totdat een alomvattend begrip ontstaan is, alles opgenomen is in het Bewustzijn.
Wat kan je nog raken als je jezelf kent?
Als je Weet de diepste intentie van je handelen?
Als er geen afhankelijkheid meer is van wat dan ook buiten jezelf?
Als je ten diepste ervaren hebt dat je waarde niet ligt in doen, in alles wat we doen, maar in wat we zijn. Puur zijn, eerlijk zijn in het nu, geen schijn, geen camouflage, geen..
De verkramping verdwenen.
Weer onbevangen zijn, spontaan, want je hoeft er niets meer mee in wat je doet.
Wat de ander ook van je zegt, zegt dat je bent, het zijn, zijn/haar woorden vanuit zijn/haar achtergrond.
Je Weet het zelf. Niemand hoeft je hier iets meer over te zeggen.
Je eigen Geweten spreekt, je eigen Bewustzijn spreekt. Je bent je eigen therapeut/heler en neemt van daaruit verantwoordelijkheid voor je leven.
In eerste instantie moet de innerlijke diamant nog gepolijst worden, is nog ruw. Deze fase kan confronterend zijn, pijnlijk. Maar meer en meer mag je dan gaan stralen en stralen, zonder dat je t zelf nog weet, je bent gewoon Dat.
En als de ander zich voor je openstelt kan zij/hij deze straling ervaren. Dan kan het de ander Kracht geven, inspireren. Dan kan de ander geraakt worden in zijn/haar Essentie, zijn/haar innerlijke diamant.
Uiteindelijk is alles, zijn we allen één. Alles versmelt in het Eeuwige Bewustzijn van leeg geworden zijn en daardoor vervuld van dat wat je werkelijk Bent. Dat wat was, is en altijd zal Zijn.
Kagib
De uitgesproken woorden:
GEWETEN
We weten zoveel.
Maar wat Weten we werkelijk?
Als we een product zijn van deze maatschappij.
Van daaruit lijkt dit leven vanzelfsprekend te zijn.
Dit is toch waar t om draait, dit is toch waar het om gaat?
Hoe we nu leven.
Hoe nu het leven wordt vormgegeven.
Met zijn allen weerspiegelen we een visie van leven.
Wat ons met de paplepel is ingegoten.
Vanaf de geboorte, een visie, een cultuur, een geloof.
Hier is de opvoeding op gebaseerd. De school neemt het over en de opvoeding is weer een product van de cultuur, onze maatschappij.
Als er verder geen te grote kinken in de kabel komen, blijven we braaf doen wat de maatschappij wil. Soms een beetje tegenstribbelen, beetje mopperen maar voor de rest braaf meedoen.
We zijn geprogrammeerd. Er is een soort geweten in ons geïnstalleerd. En door dit geweten is juist het tijdloze Geweten gesmoord. Gesmoord door het weten van de tijd.
De samenleving sust ons in slaap, en de meeste blijven rustig slapen, door alle tijden heen. Ze blijven een braaf product van de maatschappij of welke cultuurvorm dan ook.
Ook een antireactie lost niks op, al kan t een fase zijn. Maar je blijft in dezelfde beweging, al is t dan een tegenbeweging.
Vrijworden, geen slaaf meer zijn betekent jezelf doorzien. Doorzien waarin je een slaaf geworden bent. Waarin niet jij leeft, maar zoveel anderen door jou heen leven, ook in verzetsreacties, ook die doorzien.
Dit kan alleen met aandacht, dat blijft t sleutelwoord. Intense aandacht voor dat wat is. Zo kan t Bewustzijn spreken. Dit Bewustzijn kan je dan meer en meer vrijmaken van dat waarin je geprogrammeerd bent door t verleden. Door je ouders, door de school, door de maatschappij. Eventueel nog oudere programma’s die over dit leven heen reiken. Waarmee je geboren bent, bepaalde aanleg, karakter.
Dit alles doorzien, doorvoelen, met je hele wezen. Zo vrijkomen van t verleden, hoever dit verleden ook gaat.
Daar gaat t uiteindelijk om.
Zo kun je weer Vrij staan in t nu. Is de Beweging Vrij geworden, stromend, zonder houding, zonder beeld. Weer onbevangen als een kind.
Dan heb je verbinding gemaakt met dat wat buiten de tijd staat, en speelt toch nog je spel binnen de tijd.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/7QsXi9BxWL
WATER EN IJS
Toch jammer, dat we niet allemaal als stromend water kunnen zijn.
Het leven zou zo harmonieus zijn.
Geen spraakverwarring, of minimaal.
Open en onbevangen in het samen zijn, in het delen.
Maar de realiteit is dat de meeste verstarren tot ijs.
Waarom?
Wat is het dat ons doet verstarren?
Een vast willen houden wat we hebben ten koste van zoveel?
Het leven is verdwenen, want niets of niemand kan meer werkelijk voeding geven.
Angst.
Angst waarvoor?
Wat we kwijt zullen raken als we ons openen?
Maar wat hebben we dan gevonden?
Hebben we hierin waarlijk geluk gevonden,
vervulling?
Vrede, harmonie?
Liefde die door niets of niemand af gepakt kan worden?
Of zijn t slechts denkbeelden die we moeten verdedigen, waarachter we ons kunnen verschuilen. Waarin we naar bevestiging zoeken om ons heen.
Dit ben ik, dit is mijn identiteit, mijn baan, mijn uiterlijk. De spullen die ik heb, de waarden en normen waarmee ik opgegroeid ben, of eventueel nieuwe jasjes die aangetrokken zijn.
En dat is het dan.
Dat was het dan.
En daarmee wordt je oud. De gebreken komen, en je leeft eigenlijk niet meer, je bent dood.
Omschrijft dit niet heel veel mensen?
Ieder is weer in iets anders verstart, heeft weer andere zekerheden, schijnzekerheden gevonden.
En we bevestigen elkaar in deze zekerheden. Ieder vindt zijn eigen cluppie. De ene wat groter dan de ander. Dit kunnen ook spirituele cluppies zijn.
Maar de Verbinding is verloren. Geen stroming meer, niet als stromend water zijn. Ontvankelijk, open voor elke nieuwe impuls, voor elke nieuwe aanraking/aanreiking. Voor zo, zoveel dat het leven te geven heeft.
Niets meer dat je werkelijk in je hart kan raken, in je Essentie, tot iets nieuws kan/mag brengen. Geen vernieuwing meer die plaats kan vinden. Alles stuit op jouw verstarde beelden, op dat waar je jezelf bewust of onbewust aan wil vasthouden.
Geen sprankeling, geen onbevangen leeg zijn van jezelf. Geen elk moment weer als nieuw omarmen, ontvangen.
Alles stuit op het verleden.
Hoe weer vloeibaar te worden?
Hoe iemand weer vloeibaar te maken?
Slechts door een vb te zijn.
Door zelf vloeibaar te zijn, stromend.
Daarin het vb van de Stroom te zijn.
Slechts door een doorgeefluik van de Liefde te zijn. Dat je hieraan ruimte hebt gegeven door jou heen. Zodat die alles om jou heen kan weg laten smelten. Alle verstarde ijsklompen laten versmelten, een laten worden in deze Liefde.
Zodat alles kan oplossen in deze Liefde.
Zodat we uiteindelijk weer waarlijk één zullen zijn in Liefde, alle eilandjes verdwenen zijn.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/znJL0VwiNa
NIETS
Goh, niets, dat is niet veel hé.
Betekent dat nou dat je niets waard bent?
Dat je niets voorstelt?
Hmmm nee toch niet.
Iedereen is hartstikke veel waard.
Maar t gaat er om, wat verbindt je hieraan,
verbindt je hier iets aan?
Er is een groot verschil tussen belangrijk zijn, en jezelf belangrijk voelen.
Of onbelangrijk, dat is eigenlijk de andere kant.
Verbindt je iets aan het belang dat je hebt in het geheel?
Het is een soort paradox.
Je kunt hartstikke belangrijk zijn, hartstikke waardevol, maar dit eigenlijk helemaal niet meer in de gaten hebben. Hier niet meer mee bezig zijn. Het heeft voor jou helemaal geen belang meer.
Wat andere er voor belang aan hechten is hun zaak, wat ze van jou vinden.
Je doet gewoon.
Je doet gewoon wat gedaan wil worden, in het moment.
Je bent niets.
Je bent alles.
Het maakt eigenlijk niet meer uit.
Het heeft geen trilling meer. Er is hier geen voeling meer mee emotioneel, groot/klein, goed/slecht.
Je hebt kwaliteiten, daarmee heb je iets te geven, maar je verbindt hier totaal geen waarde aan. Dit is niets. Dit is gewoon een realiteit die je kunt gebruiken. Zo heeft iedereen weer andere kwaliteiten om zich uit te drukken.
Maar dat ben jij niet.
Jij bent niet die kwaliteiten, die gaven, die manieren van uitdrukken.
Dat is slechts wat zichtbaar wordt vanuit jouw Zijn, helemaal spontaan, helemaal vrij en onbevangen.
Je duikt er niet op met je ego, hoeft niks vast te houden. Geen verkramping, geen groothouden, geen klein voelen, geen aangevallen voelen, en je niet hoeven te verdedigen.
Je Bent.
Je Bent die je bent en dat is voldoende.
Daarin is de vervulling gekomen, daarin is alles vervuld.
Dit bevat, omvat alles.
Geen angst, want waar zou je bang voor zijn?
Wat kan je kwijtraken?
Wat kan van je afgepakt worden?
Je bent niets.
En daarom kan er Liefde zijn, compassie.
Er werkelijk Zijn voor de ander zonder belangen, zonder verlangen.
Uitstromen, delen.
Wat het moment maar vraagt, oproept.
Wat maar nodig is.
Jij bent er niet meer.
De verkramping, gespletenheid van het ikje is verdwenen, dus dat wat nodig is zal zich kunnen openbaren tot uitdrukking mogen komen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
NU
Alles energie?
Zekers.
En uiteindelijk is Bewustzijn veel krachtiger als t denken.
Pure aandacht, echt jezelf totaal tot dit nu, tot het nu brengen. Jouw nu, wat nu is, wat je nu voelt, met je hele wezen. Alles door je heen laten gaan, zonder er iets tussen te zetten.
Dat is veel sterker dan welke gedachte ook.
Dat is uiteindelijk het Licht in de duisternis.
Niet het licht van de dualiteit.
Een gespleten licht, jouw gekleurde blik.
Maar het pure witte Licht, dat alle duisternis kan oplossen, kan doorzien, kan doorzien in dat wat het is.
Een totale bundeling van energie in het nu.
En alles kan verbranden in het Zien.
Als je durft te zien.
Als je durft te voelen.
Als je durft toe te laten wat is.
Er is alleen maar nu.
En elk volgend nu kan weer helemaal nieuw zijn.
Stralend, vibrerend, sprankelend, dansend, vrij. De Eeuwige dans in het Eeuwige nu, als jij verdwenen bent.
Alle spelletjes, afleidingen door het denken. Alles wat zo’n beladenheid kan krijgen, hierdoor geladen wordt. Geladen door verleden en toekomst. Verkrampt, vaak zwaar, want het Licht is verdwenen, de lichtvoetigheid is verdwenen.
Niet meer gewoon Zijn zonder beeld.
Er is niet zoveel belangrijk uiteindelijk, al denkt t denken van wel.
Slechts belangrijk is dit nu. Dit nu totaal voelen/proeven, dat wat is, wat nu is in alle eenvoud.
En in dit nu Weet je dan ook wat te doen, wat nodig is wat het moment vraagt.
Of geniet je gewoon even van dat je bent, dat je ademt, wat om je heen is ook dit door je heen laten gaan. Alles is schoonheid, kan levend zijn, als t steeds weer als nieuw ervaren, beleefd mag/kan worden, als je werkelijk aanwezig bent.
Kagib
De uitgesproken woorden:
DE MAATSCHAPPIJ
We leven hier zo allemaal bij/op elkaar, op een kluitje.
Dat noemen we een samenleving, een maatschappij.
Die maatschappij is gegrond op een bepaalde visie.
Iets wat alles samenbindt, verbindt.
Maar is die visie niet heel relatief?
Had het ook anders kunnen zijn?
Een andere cultuur een ander jasje?
En dan waren er weer andere vruchten, ontwikkelden mensen zich weer anders.
Is hoe wij met elkaar leven ook niet gebaseerd op een bepaald geloof. Een bepaald stelsel van waarden en normen, regels. Hier draait het om, en niet anders, hier zul je jezelf naar moeten voegen.
Maar is dit dus niet slechts een jasje. Het jasje van een cultuur, of een religie of wat dan ook?
En vinden we onszelf zo?
Als we allemaal dit jasje moeten dragen.
En we bevestigen elkaar in dit jasje. Ja dit is het juiste jasje, past je goed, je past goed, doet mooi mee met de cultuur, met het spel.
Maar waar draait dit spel bij ons dan om,
werkelijk om?
Om geld?
Carrière?
Jezelf bezig houden?
Is het dat?
Of is er nog wel wat meer, aan de rand. Beetje zelfontwikkeling, workshop hier, cursusje daar.
Maar zal er ooit zo een innerlijke bevrijding komen. De ware levenswaarden van binnenuit vrij komen. De Waarheid binnenin die vervulling aan alles zal geven?
Wordt die juist niet binnen ons systeem of eigenlijk alle systemen in de wereld onderdrukt?
De grootse ont-dekkingstocht die leven heet?
Als dit vanaf de geboorte meegegeven zou worden, dat het gaat om het vrijmaken van dat Andere. Van iets wat uiteindelijk werkelijk Waarheid is. Echt jezelf mogen ont-dekken, echt mogen ont-dekken wie je werkelijk Bent?
Zonder jezelf te hoeven voegen naar zoveel.
Dat er op school werkelijk aandacht is voor de hele mens. Voor het stuk van zelfkennis, wie zijn we, waarom zijn we hier?
Dat dit gestimuleerd wordt in de media, die hele mens. Niet onszelf een beetje bezig houden, met elkaar de tijd door komen, voorbij gaan aan onszelf met alle gevolgen van dien.
Want is onze maatschappij wel zo mooi?
Is het niet een mooi vernisje waar heel veel onder schuil gaat van verdrukking, onderdrukking?
En we houden met z’n allen de schijn op, totdat t niet meer anders kan?
Waar leven we werkelijk voor?
En zou het niet anders kunnen zijn?
Kagib
De uitgesproken woorden:
TIJDLOOS
Veel woorden, zinnen, worden zo vanzelfsprekend geuit zonder diep te ervaren de betekenis.
Bv de betekenis van de Geest, van het Weten in het hart, van de Essentie… Wat voor naam je er ook maar aan wil geven.
Het staat buiten de tijd.
En daarom is het paradoxaal genoeg nooit uit de tijd.
Het is duizenden en duizenden jaren geleden wakker geworden en kan over 100.000 jaar weer wakker worden.
Omdat het uiteindelijk hoe raar het ook klinkt niks is.
Het is onafhankelijk van de zintuigen.
Onafhankelijk van wat buiten is.
Als het er is, als het vervuld is, dan is het er.
Je hoeft er niks voor te doen om het te laten blijven. Geen technieken, geen methoden, geen oefeningen, geen visie.
Want het is uiteindelijk niks.
Gek hé.
Het is gewoon.
Er hoeft hierin niks meer, want Het is er.
Dus als je 100.000 jaar geleden aan de wandel was, en je ont-moette iemand, dan zou je vanuit deze Geest meteen Verbinding gemaakt hebben. Misschien zelfs zonder iets te zeggen, je voelt het, je Weet.
Een glimlach zou verschenen zijn, en je zou verbonden geweest zijn, je een gevoeld hebben.
Geen computertjes nodig, geen mailtjes, geen techniek, auto’s, helemaal niks. In wat je gevonden had buiten de tijd was je verbonden.
Hetzelfde over 100.000 jaar. Hoe de wereld er dan ook uitziet, totaal futuristisch, waarschijnlijk al veel meer werelden bewoond.
Blieb blieb hahaha. En weer hoef je elkaar maar in de ogen te kijken en je Weet, en dezelfde glimlach verschijnt.
Is toch geweldig, als je dat door je heen laat gaan.
De Essentie wat waarlijk Liefde is, is van alle tijden.
Die Liefde is van de Eeuwigheid.
Die Liefde kan niet afgepakt worden, omdat het uiteindelijk de enige realiteit is.
Die Liefde is de vervulling van de reis op aarde.
Het paradijs.
En toch gaat van daaruit de reis door en door en door en door. Vanuit het vervuld zijn tot vervulling gebracht hebben van de Liefde.
Een in Liefde, dat zullen we uiteindelijk zijn en daarin versmelten.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/RVbkX79yqv
lieve jij,
Even toch hier, weet even geen andere plek.
Heb op youtube een bezinning gedaan over de tijd waarin we leven, ook over het komende jaar, wat gaat er allemaal gebeuren. Die wil ik hier toch graag met jou delen.
Nog de beste wensen voor jou.
Hieronder de link.
Hartelijke groet Kagib
VOORTGANG VAN DE REIS
Het gaat om de reis.
Het gaat om, dat de reis van bewustzijn verder gaat, dat die niet stagneert.
Het gaat erom dat poort na poort open kan gaan.
Zoveel is er dat de reis kan laten stagneren.
Ik ben een paar keer het citaat tegen gekomen, schijnt van Jezus te zijn. Het probleem van de mens is dat ze niet begrijpen dat de wereld een brug naar iets anders is. Ze gaan op de brug zitten en bouwen daar de mooiste kastelen, beelden, maar stoppen met de reis. Dit kan opgaan voor vele dimensies. De meest subtiele dimensies dat dit een stagnatie is, een bouwen op de brug.
Het gaat erom dat de reis verder gaat, waar die dan ook heen wil gaan.
Wat zich dan ook maar wil ontvouwen, tot uitdrukking wil komen.
Als de wereld dan weer wegvalt, de aantrekkingskracht daarvan, dan is dit onderdeel van het proces
Er kan pas een nieuwe poort opengaan, als een andere poort gesloten is.
Maar zoveel komt ervoor in de plaats.
Een heel intens, helder bewustzijn, bewust Zijn.
Dat juist al het andere omvat, bevat. Alle belevingswerelden van mensen, een helder hierin Zien.
Meer en meer zomaar Weten, zonder boeken, het gewoon Weten.
De reis gaat verder en verder.
En meer en meer kan zichtbaar worden, zonder oefening, als iets rijp heeft mogen worden.
Dan is het er ineens.
Het is geen egoïstisch pad.
Uiteindelijk is alles voor het geheel, voor de ander, voor de ontvouwing.
Slechts een spiegel zijn, een zichtbaar laten worden wat mogelijk is.
Ja, dat is waarom we hier zijn, om uitbreiding van bewustzijn.
Om de reis voort te zetten, niet ons vast te ketenen aan de brug.
Meer en meer omvatten, meer en meer begrip, meer en meer ruimte aan de Liefde. Meer en meer ruimte maken voor/aan het Andere, zodat het Andere meer en meer zich mag/kan openbaren door ons heen.
De reis gaat altijd door, altijd door.
Het gaat erom de blokkades te zien. Te zien waar je jezelf genesteld hebt op de brug en de reis voorbij is.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/qpPNGnL046
SPONTAAN
Impulsief of spontaan?
Zit toch wel een verschil tussen.
Gaat juist niet een kans tot begrip verloren omdat we impulsief zijn?
Omdat we boos reageren,
of impulsief voor zijn,
of impulsief tegen?
Dan is er eigenlijk niks gebeurd.
Heeft er geen wezenlijke werking plaatsgevonden.
Reageert slechts je oude programma, beladen, geladen door je verleden.
En alles blijft bij hetzelfde.
Geen toenadering, of slechts een in oude paden bevestiging van elkaar.
Maar spontaan zijn, is heel wat anders.
Heeft met onbevangenheid te maken.
De spontaniteit is vrijgemaakt, omdat je jezelf juist van het verleden hebt vrijgemaakt. Omdat je jezelf doorzien hebt, doorschouwt hebt, Weet wie je bent, Weet van waaruit je leeft.
De spontaniteit kon vrijkomen, omdat je durfde te kijken naar jezelf, met bewustzijn. Eventueel je impulsieve woede-reactie doorzag, of je impulsief voor zijn of tegen zijn.
En zo mocht je meer en meer zien wie je werkelijk was, wat werkelijk was.
Spontaniteit heeft ook met stilte te maken. Dat alles stil geworden is, er rust in je gekomen is, de beladenheid verdwenen is.
Dan geef je in ieder geval de tijd om de ander, het andere echt op je in te laten werken, tot je te laten spreken. Zodat waarlijk je bewustzijn kan spreken, waarlijk je bewustzijn kan reageren in een spontane reactie.
Het Leven roept dan op wat nodig is, wat dat moment vraagt.
Niet jij reageert, maar het Bewustzijn kan dan reageren.
Je staat er niet meer tussenin.
Spontaniteit heeft met Liefde te maken.
Dat de Liefde van binnenuit vrij gekomen is, en zich nu vrij kan uitdrukken naar buiten, zonder houding, zonder beeld.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/g58DsRyN7P
DE WOLK EN DE HEMEL
Is het leven niet heel vluchtig?
Vervliegt alles niet in de tijd? Zoveel waar we ons op korte termijn zo ontzettend druk over maken. Wat blijft er over op langere termijn?
Als je dit tot je diepste Essentie kunt laten doordringen, jij bent de Hemel, en jij slaat het spel van de wolken gade. Het spel van verdichting, regen, donderwolken, schapenwolken, noem maar op. Maar jij bent die wolken niet. Die wolken lossen weer op nadat hun spel uitgespeeld is, en jij blijft over.
Als je zo weer de wereld, het leven benadert,
vanuit het ankerpunt van het de Hemel zijn?
Dan doe je nog dat wat het moment vraagt, met volle aandacht, met volle overgave, maar je verliest jezelf niet in de wolken. Je geeft niet teveel aandacht aan die wolken. Bouwt van daaruit niet teveel uit in verbinding met wat je zou zijn in je handelen, in verbinding met die wolken die je maakt.
Je doet jouw ding.
Je doet wat het moment vraagt.
Wat binnen jouw aandachtsgebied ligt, je werk, je gezin, wat dan ook.
Maar daar ligt niet het belang.
Het belang ligt in verbinding houden met het Zijn met de Hemel en zo in volledige harmonie jouw spel spelen als Wolk. Jouw deel aan het geheel, jouw handelen.
Onbevangen en vrij.
Onthecht.
Je bent niet de wolk je bent de Hemel.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/mr4bfRXwR4
ZOEKT EN JE ZULT VINDEN?
Zoekt en je zult vinden?
Het is een beetje tweeledig.
Als je niet gaat zoeken, zul je ook niks vinden.
Als het allemaal wel goed is, je wel tevreden bent met het leven, met alle ups en downs. Je vecht jezelf er wel doorheen, en straks is het weer vakantie, weer lekker uitrusten.
Ja, dan zal je ook nooit de ultieme Bevrijding vinden, of versmelten met het Licht, maar dan heb je daar ook geen behoefte aan.
Dus het gaan zoeken is toch wel belangrijk. Maar uiteindelijk komen pas echt de mogelijkheden, als je moe van dit zoeken bent. Als het allemaal uitzichtloos geworden is, alle wegen doodgelopen zijn. Als je het echt niet meer weet. Alles geprobeerd, en God nog niet gevonden, het ultieme geluk, de vervulling.
Als het niet meer vrijblijvend is, een leuke hobby, gezellig een keer per week met elkaar, maar dat het echt pijn doet. Echt intens pijn doet, het bijna een kwestie van overleven geworden is, het antwoord op je zoektocht.
Dat je dan rijp bent, dat de tijd dan rijp is voor het antwoord.
Dat er dan werkelijk ruimte geschapen is, openheid voor dit antwoord, het hart ervoor geopend is.
Dat je dan werkelijk kunt luisteren naar het antwoord.
Het antwoord dat in jezelf ligt.
Maar ook het antwoord dat om je heen gegeven wordt door iemand, wat iemand aanreikt.
Dat door de loutering werkelijk geluisterd wordt.
Dat het antwoord dan kan raken en zo bevrijden.
Dus zoekt en je zult vinden?
Ja, uiteindelijk wel. Uiteindelijk zul je de weg vrijgemaakt hebben, ruimte geschapen in jezelf, voor het antwoord. Als je meer en meer binnenin stil geworden bent, verstild bent. Dat je gezien en ervaren hebt door ervaring dat buiten de vervulling niet ligt maar binnenin.
Dan Weet je dit met je hele Wezen.
En de Oplossing kan tot je spreken aan het eind van de zoektocht. De Sleutel ligt binnenin, de Liefde is binnenin, het Weten is binnenin, de vervulling is binnenin.
Kagib
De uitgesproken woorden:
LUISTEREN
Echt luisteren.
Het verbindt zich een beetje met een bezoeker die Krishnamurti bezocht had. Door dat bezoek schudde zijn wereld op zijn grondvesten, werd dat wat hij in 25 jaar opgebouwd had, zijn leven op gebouwd had ontmaskerd. Zo moest hij, durfde hij in zijn wezen toe te geven, ja het was illusie.
Dit kon alleen maar gebeuren omdat hij luisterde. Echt totaal luisterde, met zijn hele wezen, zijn totale zijn.
Zo kon de aanraking plaatsvinden.
Maar kunnen wij zo luisteren?
Willen wij zo luisteren,
naar een ander, naar het leven?
Willen wij wel echt veranderen?
Of uiteindelijk toch vooral liever bekrachtigt worden in ons leven, onze wereld, ons wereldbeeld?
Echt luisteren betekent de ander toelaten, naar binnen laten, er niks tussenin zetten. Het helemaal indrinken tot de laatste druppel, en zo het tot je laten spreken.
Dan kan er een verandering optreden waar nodig.
Als we werkelijk de ander toelaten, werkelijk tot ons durven laten spreken, tot in ons diepste wezen durven laten raken, dan kan alles zo kostbaar zijn, van zo grote betekenis zijn. Dan kunnen we elkaar waarlijk helpen, stimuleren, inspireren op onze levensweg.
Zeker kan dit tussendoor dan een schok betekenen. Maar deze schok kan heel vruchtbaar zijn, als je hem durft toe te laten, bevrijdend en helend.
Want ja, woorden kunnen heel helend en transformerend zijn, als ze hun werking kunnen tonen.
Als er waarlijk een delen is van hart tot hart, open en eerlijk.
Iedereen kan luisteren, als we willen luisteren, echt willen luisteren, echt willen begrijpen. De ander, met ons hele wezen, met alle Liefde die in ons is werkelijk willen begrijpen.
Niets ertussenin, alsof we niets weten indrinken wat is.
Als we zo waarlijk kunnen ontvangen, dan kunnen we ook waarlijk geven, weer uitstromen. Dan is er een harmonie tussen dat wat ontvangen is en wat gegeven wordt.
Het ene roept het ander op als een vanzelfsprekendheid. Niet als een automatisme, want dat is het als het denken ertussenin zit, maar als één stroom.
In deze Stroom kunnen we één Wezen worden, één Wezen zijn, omdat we elkaar mogen raken in Essentie.
In diepste Essentie zijn we één.
In het Bewustzijn.
Als we zo zouden kunnen luisteren naar elkaar, overal, bij iedereen, de ander waarlijk toelaten. Werkelijk met je hele, hele wezen willen begrijpen zijn/haar achtergrond, dan kan het niet anders dan dat de Liefde vrij komt, en zichtbaar wordt tussen elkaar hoezeer er nog verschillen aan de oppervlakte kunnen zijn.
Ik hoop en wens dat deze aanraking nog vaak plaats mag vinden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/J4dJVjRkkV
BEELD EN VOOR-BEELD
Ja, angst.
Ontstaat de angst niet vanuit het hebben van een zelfbeeld?
Een beeld hebben van onszelf.
een mooi beeld, een lelijk beeld, een goed beeld, een slecht beeld, een zeker beeld, een onzeker beeld enz.
Wat als al deze beelden verdwijnen,
verdwijnt dan ook de angst?
Als we gewoon Zijn?
Zijn die we zijn.
Je kunt dus een heel onzeker beeld van jezelf hebben, waardoor je jezelf steeds moet verdedigen, bang bent dat je pijn gedaan wordt. Je voelt je minderwaardig en de ander is je meerdere.
Angst om gewoon jij te zijn.
Maar komt dit weer niet voort uit dat je allerlei beelden over de anderen hebt, wat zij zijn, hoe ze zijn, en wat ze zouden moeten zijn?
Of je zelfbeeld is heel sterk.
Je past, goeie baan, volwaardig lid van de maatschappij, volle agenda, vakantie hier, vakantie daar. Gewoon geen tijd om onzeker te worden.
Maar liggen er dan ook geen angsten op de loer, die misschien onbewust werken? Bv angst voor de stilte, angst om gewoon te mogen zijn, niks te doen, niet nuttig te zijn?
En wat als de situatie ineens veranderd, je, je baan verliest, je bedrijf failliet? Werkt dit ook niet onbewust door, dat je onbewust of bewust bang bent dat dit ooit gebeurd. Dat je jezelf hiertegen moet pantseren, zekerheden bouwen, voorzorgsmaatregelen treffen, alles goed in de gaten houden.
Dus ja, terug naar het begin, is alles niet angst omdat we een zelfbeeld hebben?
Een beeld dat afgepakt kan worden?
En wat als dit beeld verdwijnt?
Als je Niets bent, en gewoon Weet?
Verdwijnt dan niet de angst?
Als je gewoon Weet wie je bent, wat is, waar zou je dan nog bang voor zijn?
Als het Leven eeuwig is, en de dood niet bestaat.
Als niemand je meer groot of klein kan maken omdat je, je eigen waarde kent. Omdat je Weet wat in je leeft, van waaruit je leeft, wat binnenin wakker is geworden.
Als je jezelf een voelt met alle leven, verbonden met alles en iedereen.
Waar zou je dan nog bang voor zijn?
Wat kan dan nog van je afgenomen worden?
En waar geen angst is, daar is toch Liefde?
Als een vanzelfsprekendheid, vervuld door deze Liefde die vervulling geeft aan alles.
En ook een Weten, Weten, de zin en betekenis van alles in openheid. Waardoor ook de angst verdwijnt om wat een ander zou kunnen gebeuren, iemand die je dierbaar is.
En zo weer terug naar het kind, het ongeschonden kind, het vrije kind.
Is zo’n kind ook niet zonder angst? Omvat het ook niet iedereen met Liefde. Heeft het ook geen beeld van zichzelf waardoor het in alle eenvoud iedereen liefheeft. Waardoor het totaal spontaan is gewoon doet wat het moment ingeeft?
Weer kinderen worden?
De Vrije dans in/uit/van de Liefde?
Zijn we dan niet terug in het paradijs als de angst verdwenen is.
Kagib
De uitgesproken woorden:
GOD DUIVEL
Uiteindelijk is t leven zo eenvoudig.
Waarom doen we zo moeilijk?
Waarom hebben we het zo moeilijk gemaakt?
Ja, allemaal ontstaan in het verleden.
Van alles dat we met ons meeslepen aan bagage, herinneringen, angsten, beelden, onvervulde verlangens, verwachtingen, hoop.
Van alles dat bovenop ons gelegd is door opvoeding, maatschappij, noem maar op.
Dit leeft allemaal in ons door.
En daarom is t allemaal zo moeilijk.
Alles is wat het is, en in dat wat het is ligt de mogelijkheid tot zien.
Ontkennen wat is, er iets anders van maken, helpt niet, krijgt alleen een nieuw beeld, een nieuwe gedaante, verbergt zich.
Dus beter klaar en helder zien/voelen/ervaren wat is.
Ook als je de ‘duivel’ in jezelf ervaart, die zo tussen door de kop opsteekt.
Ook dit voelen/ervaren, door je heen laten gaan, zodat het tot je kan spreken. Dat wat het je wil zeggen, wat de wortel hiervan is.
Het is allemaal materiaal.
Dus niet zomaar alles blijven uitleven, ik ben nu eenmaal zo, je moet me maar nemen zoals ik ben, dit is mijn karakter.
Maar er bewust bij zijn. Niet onderdrukken, gewoon jouw pure realiteit onder ogen zien zonder jezelf hierdoor de grond in te boren.
Open blijven.
Ontvankelijk blijven voor alle nieuwe prikkels die op je afkomen. Dit alles door je heen laten gaan, hoe dit tot je spreekt, wat het raakt.
Niets vastzetten.
Maar open blijven stromen, stromend blijven.
Durven jezelf te laten raken.
Al kan dit een aardverschuiving teweeg brengen voor je ego.
Geen vooropgezette mening, en van daaruit alles benaderen, maar steeds alles weer nieuw. Steeds weer opnieuw het leven proeven.
Dan kan het lage het hoge worden.
Dan lost het lage op in het hoge.
Want het lage is illusie, er is alleen maar het hoge.
Er is alleen maar Liefde. De Liefde blijft over als de ‘duivel’ verdwenen is. De ‘duivel’ lost op in de Liefde in God.
Geen onderdrukking, geen verborgen werking meer, de duivel, gewoon verdwenen.
Het leven is niet moeilijk.
We maken het zelf moeilijk door weerstand, verzet, vasthouden.
Als je loslaat, toelaat, overgeeft, kan het hart werken, kan de Liefde de Oplossing brengen, zal alles oplossen in de Liefde.
Kagib
De uitgesproken woorden:
TRUMP PRESIDENT 6-11-2024
lieve jij,
Ja, ik doe niet aan politiek maar toch wil ik me deze dag uitspreken.
Dit is een hele hele donkere dag voor Amerika voor de wereld. Ook voor de innerlijke ontwikkeling, vrije ontwikkeling, ruimte voor nieuw perspectief voor het hart voor het vrouwelijke. Dit alles is op dit moment de nek omgedraaid.
Je zou kunnen zeggen de man heeft gewonnen de traditionele man het oude het alles bij het oude laten de mind. Geen ruimte voor gevoel warmte wederzijdse betrokkenheid, kwetsbaar zijn, zacht zijn, verbondenheid voelen vanuit het hart, samen onderweg. Geen ruimte voor begrip intentie elkaar te begrijpen voor elkaar helpen ondersteunen in onze weg juist ook als we anders zijn anders voelen een andere kleur hebben een andere achtergrond.
Ikke ikke ikke en de rest kan stikken.
Ook de natuur zal de gevolgen ondervinden omdat hier heel veel minder waarde aan wordt gehecht door Trump en zijn gevolg. Korte termijn denken. We willen dat we het nu goed hebben ten koste van alles. Oude standaard volhouden, welvaart geen welzijn.
Ook hierin draaien we ons dus de nek om waardoor alles alleen maar in versnelde vaart uit de hand loopt.
Ja, dit is een zwarte bladzijde in de geschiedenis van de mensheid. En hoe ik het begrijp heeft hij nu alle vrijheid en ruimte om te doen wat hij wil. Senaat, huis van afgevaardigden niemand houdt m tegen.
Wat kan ik hier tegenover stellen?
Ik zal doorgaan met wat ik hier deel, misschien wordt het in de nabije toekomst allemaal nog veel urgenter. Maar ik zal doorgaan. Juist dat we verbondenheid mogen ervaren, in ons hart, dat we samen onderweg zijn, elkaar hierin inspireren, steunen. Ik heb begrepen dat Trump in Amerika ook de pers aan banden wil leggen dat ze alleen zijn boodschap nog mogen propageren. Hoever dit door gaat buiten Amerika bv Twitter weet ik niet, maar zolang ik kan zal ik dus doorgaan.
Ik ben er voor jou. Kom ook eens op mijn site, die zal ik ook levend houden als alternatief voor alles wat nu in de wereld gebeurt en nog zal gebeuren. www.tijdvoordesleutel.com
Alles is verbonden met elkaar in het negatieve zullen mensen elkaar vinden maar ook wij mogen elkaar vinden. De polarisatie zal steeds intenser worden niet alleen in Amerika.
Enige wat juist nu van belang is, is verbinding met het hart, een open hart. Dan kan het ware Leven ons helpen, ons inspireren in alles ons leiden van binnenuit. Een grotere zekerheid bestaat niet al stort de rest om ons heen in.
Nogmaals ik ben er voor je in deze donkere tijden. Dat we bij elkaar het Licht mogen aanraken krachtiger mogen laten stralen het Licht van ware Liefde van Weten dat we elkaar hierin mogen vinden en verbinden.
Dank je wel
lieve warme groet Kagib
WAT IS WAARHEID?
Wat is waarheid?
Is er een uiteindelijke waarheid?
Wat mij betreft wel.
Die kan zich pas openbaren, naarmate wij meer en meer leeg worden van onszelf.
Van wat we willen, willen zijn, willen doen.
De Waarheid zit daaronder.
Ligt niet de kern daarin dat de mens het geluk wil vinden in doen, in handelen, terwijl het uiteindelijk ligt in Zijn?
Steeds naar buiten gericht, wat daar allemaal is, wat daar belangrijk is, wat daar moet gebeuren. Wat wil gebeuren, terwijl de Oplossing, de vervulling binnenin ligt, in Zijn.
Gewoon Zijn.
Waarom kunnen we niet gewoon Zijn?
Waarom worden we dan onrustig, wordt t saai als er niks is om te doen?
Omdat we nooit thuisgekomen Zijn, nooit echt thuisgekomen in onsZelf.
En ja, als we daar niet echt ons thuis voelen, rust vinden, vrede en vervulling, waar dan wel?
Terwijl Het er nu is.
En elk moment weer.
Dat voelen diep, diep binnenin.
Dat nu, dit moment, Het, de vervulling er is.
De vervulling in gewoon Zijn.
En daar stopt de beweging niet.
Maar dan ben je in harmonie met de Beweging, de Stroom.
Dan hoef je nog slechts te volgen.
Dus de kern van het probleem ligt in onze eigenwilligheid. Wij willen van alles doen, denken van alles te moeten doen, en zo stappen we uit de Stroom uit de Waarheid. Uit de Verbinding uit de harmonie, en voelen ons niet vervuld.
Maar als we meer en meer stil kunnen worden binnenin. Meer en meer kunnen verstillen, leeg worden van zoveel dat in eerste instantie belangrijk leek, dan kan de Waarheid meer en meer gaan spreken. Het tijdloze, het Eeuwige, over dat wat is, wat nodig is, wat wil.
Niet iets opvullen, een gevoel van leegte, maar een leeg durven worden, en zo vervuld worden door het Al door de Waarheid.
Kagib
De uitgesproken woorden:
ER WORDT VOOR ONS GEZORGD
Er wordt voor ons gezorgd.
Misschien is je reactie, en al die ten hemel schreiende ellende en wanhoop die gaande is. Oorlogen, en bv aids waar miljoenen mensen mee te maken hebben, vergelijkbaar met de pest in de middeleeuwen.
Wat is dit eigenlijk voor wereld?
Als ik naar mezelf kijk, vele jaren geleden, voordat ik t bewustzijnspad opging, was ik zo boos en verdrietig over deze wereld. Alle ellende, alle onrecht, armoede, honger, onderdrukking.
En nu…….
Nu is al jaren alle emotie verdwenen.
En de wereld is niet veranderd.
Het lijkt allemaal zelfs erger en erger te worden, meer en meer te escaleren.
Ben ik onverschillig geworden?
Een koud, kil mens die niks meer voelt?
Is Bewustzijn koud en onverschillig?
Nee.
Wat dat betreft, vond ik wel erg goed een reportage op t journaal, waarom mensen zo gul geven voor een ramp. Dat er eigenlijk veel minder betrokkenheid is bij andere rampen in de wereld. Die ook zo onze hulp nodig hebben, die ook nu plaatsvinden, hongersnood, geweld.
Het raakt ons in t hart als we identificaties hebben. Dan staat het dichter bij ons, Het heeft allerlei verbindingen met onze eigen zijnsstaat.
Maar ja wordt er voor ons gezorgd.
Ondanks bovenstaande zeg ik ja, ja er wordt voor ons gezorgd.
Er kan voor ons gezorgd worden in alles.
Als wij ons aan deze zorg over willen geven.
Als wij ons voor deze zorg willen openen.
We zijn hier op de wereld gekomen om ervaring op te doen, om wakker te maken, uiteindelijk, wat tijdloos en universeel is.
Maar hier gaan vele stadia aan vooraf.
Stadia van gewoon veel ervaringen opdoen, omdat er nog veel ervaren wil worden.
Zodat uiteindelijk er een rijpheid kan ontstaan, een verlangen van binnenuit, er is iets anders, ik verlang naar iets anders, wat buiten is, vervult me niet meer.
Er wordt voor ons gezorgd.
Er kan voor ons gezorgd worden,
door het Leven.
Als wij de touwtjes uit handen willen geven,
ons over willen geven,
onze eigenwilligheid willen opgeven.
En zolang we dit niet doen, zullen we steeds de vruchten plukken van onze daden.
We oogsten wat we zaaien.
Het Leven geeft ons die vrijheid.
Het Leven heeft hierin een eeuwig geduld.
Door deze ervaringen worden we gelouterd.
Totdat waarlijk van binnenuit opstaat, ervaarbaar is, na eindeloze ervaringen, slagen, niet mijn wil geschiede maar uw Wil.
Toon me het pad.
Ik geef me over.
Ik weet het niet.
Ik weet niets.
Ik kan het niet.
Ik kan niets.
Dan gaat bovenstaande in werking.
Dan wordt verbinding gemaakt met dat wat het meest zekere is, wat je jezelf voor kan stellen.
Het Leven kan je dan gaan leiden, en zal je beschermen, zal je dragen, inspireren van binnenuit.
En hoemeer jij stil wordt van binnen, hoemeer het Leven hierin ervaarbaar mag/kan worden.
En wie weet kan het leven dan nog alles op zijn kop zetten, maar meer en meer wordt in jou iets wakker. Je voelt jezelf hierin gegrond, vervuld, gedragen. Iets wat niet meer te schokken is, waar je niet meer uitgehaald kan worden, waar je een onaantastbare Zekerheid in gevonden hebt, begrip.
Dan kan het Leven zich door jou heen openbaren.
Dan kan het Leven zich door jou heen laten zien.
Dan heb je vervuld, de reden en betekenis waarom we hier zijn.
En je doet dat wat het moment vraagt.
Je doet dat wat nodig is.
In Vrijheid.
In Verbondenheid.
In eenheid.
gedragen en vervuld door de Liefde.
Kagib
De uitgesproken woorden:
TIJDLOZE LIEFDE
Liefde is niet van de tijd.
Liefde is.
Als de Liefde verdwenen lijkt te zijn is die er toch nog. We zijn er zelf tussenin gaan staan.
Jaren kan de Liefde zo verborgen zijn, en een volgend moment kunnen we ineens in het Licht staan. In het Licht van de Liefde. Misschien is t maar een moment, stappen we weer uit het Licht, stappen we in andere lichten, maar het Licht blijft, met ons, in ons, om ons.
Voor Eeuwig.
Je Weet het wanneer je in de Liefde bent. Er is een volkomen vrede, vervuld in jezelf, en je voelt je licht. Want het Licht is licht, gedragen door het Licht, gedragen door de Liefde.
En je hebt Lief omdat er niks anders meer is, over gebleven is, dan deze Liefde. Je hebt de ander Lief, je hebt het totale bestaan Lief.
Liefde is Liefde.
Maar zolang we deze Liefde niet in ons hebben mogen ervaren, of niet meer ervaren, zijn we dan niet uiteindelijk bewust of onbewust, in alles wat we doen, op zoek naar deze Liefde?
Omdat we niet vervuld zijn?
Omdat we iets missen?
In al ons handelen, in de relaties die we aangaan, een verlangen naar deze Liefde?
Terwijl de Liefde er altijd is.
Een einde van alle eenzaamheid is, met mensen of zonder mensen.
Slechts alle beelden op laten lossen in de Liefde.
Alle strijd en verzet.
Alle verkramping.
Loslaten, overgeven.
Overgave.
Met lege handen.
Kwetsbaar, met een open, een ontvankelijk hart.
Hier ben ik Liefde.
Vervul me, vul me.
Zodat ik waarlijk Lief kan hebben.
Zodat ik overstroom van Liefde.
Zodat ik waarlijk geef om de ander zonder verlangen, zonder houding, zonder bedoeling.
De Liefde is er.
En elk moment kan Het gebeuren als er ontvankelijkheid is.
Kagib
De uitgesproken woorden:
INZICHT
Inzicht, werkelijk inzicht kan pas komen als je open bent.
Als je open bent, om je door inzicht te laten raken.
Iets wat op je pad komt, iemand die iets zegt, iets wat je leest, een ervaring in de natuur.
Als het binnen mag/kan komen dan kan er iets gebeuren. Dan kan die wezenlijke ervaring komen waarna alles anders is.
En uiteindelijk kan het elk moment gebeuren, en elk volgend moment weer.
Als die openheid er is.
Je hart open staat, zodat het inzicht tot je kan spreken, het Bewustzijn.
Geen denkbeelden.
Geen zo zou het kunnen zijn.
Maar het Weten, voelen/ervaren wat is, wat gezegd is, wat getoond is.
De durf om kwetsbaar te zijn.
De durf om jezelf te laten raken.
Dan gaat de verandering door. Dan verstar je niet in beelden, maar geef je mogelijkheid dat beelden opgeruimd worden, weggehaald, opgelost in dit inzicht.
Daardoor kun je meer en meer leeg worden van jezelf, en komt er ruimte voor het Eeuwige Bewustzijn.
Alles in verandering, alles blijft in verandering.
En als we in deze verandering mee kunnen gaan,
als we elk moment weer het leven als nieuw proeven, steeds weer opnieuw door ons heen laten gaan, dan kunnen we in harmonie blijven met de Verandering, dat wat nodig is. Dan kan het Leven ons helpen om waarlijk vrede en vervulling te vinden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/bz6KX9At6w
MAN/VROUW
Het vrouwelijke is de afstemming in het hart met de Essentie, met de Bron, met de Liefde, met het Weten.
Vanuit deze afstemming, deze Verbinding, kan meer en meer Licht komen in de duisternis. Zo kan meer en meer werkelijke Kracht vrijkomen wat het mannelijke aspect is.
In afstemming op de Bron, dit tot vervulling brengen. Dat we waarlijk van binnenuit kunnen gaan staan voor dat wat in het innerlijk tot bloei gekomen is. Staan voor/in de Waarheid, staan voor/in de Liefde.
Dan is het mannelijke/vrouwelijke weer een, de zoektocht voorbij. Je bent weer heel, weer in harmonie, weer in het paradijs. Het paradijs hervonden maar nu bewust.
Daarom ben je dan ook werkelijk Vrij.
Vrij om verder te ontvouwen, verder te groeien, bloeien, want dit proces houdt nooit op.
Het gaat dus ook niet om geslachten, maar dat iedereen een pool mist. Dit kan dus ook gezocht worden in liefde voor hetzelfde geslacht. Ook hierin komen steeds die polen terug. De ene is meer mannelijk, en de ander meer vrouwelijk.
Uiteindelijk kunnen we dus de vervulling ook niet buiten vinden. Die ligt binnenin, en zal dan alles buiten vervullen.
Maar we kunnen wel elkaar helpen om tot die heelheid te komen. Waarin we spiegels van elkaar zijn, allerlei in elkaar raken, opwekken.
Dit is in meest positieve zin een liefdesrelatie. Elkaar tot heelheid brengen, zicht brengen op onze blinde vlekken. De ander is een spiegel een kans tot Zien.
Meestal raakt het heel verwrongen, omdat we liever niet willen zien. Dat we niet die uitdaging aan willen gaan in wat de ander aanreikt. Of de een overheerst en de ander is heel onderdanig. Weer die mannelijke en vrouwelijke pool.
Maar uiteindelijk gaat t erom dat we beide in de Kracht gaan staan, de ware zachtmoedige Kracht wat ik wel een mooi woord vindt van de versmelting van het mannelijke/vrouwelijke. Het is uiteindelijk de allergrootste Kracht maar zal nooit iets forceren, en de draagKracht is de Liefde.
Kagib
De uitgesproken woorden:
ZELFBEWUSTZIJN EN ZIJN
Juist als je jezelf kent ken je jezelf niet.
Ben je niet meer bezig met wat je bent, wat je doet. Je Bent gewoon, je doet gewoon.
Het is allemaal vrij en stromend, onbevangen.
Je bent leeg geworden van jezelf, dus alle verkramping is verdwenen. Alle fixatie alle gerichtheid op jezelf.
Elk moment roept iets op, en van daaruit komt een reactie. Maar jij reageert niet meer, Tao reageert door jou heen. Het Leven, de Stroom, de Liefde, in alle eenvoud en harmonie. Je bent niet bezig met, wat zal het effect zijn, hoe kom ik hierin over, zullen ze me niet afvallen, word ik niet aangevallen verstoten. Er is geen reactie van, goh wat ben ik goed dat ik dit weet dat ik dit kan, wat weet ik toch veel, of juist, ik ben niks ik kan niks ik ben niks waard.
Allemaal het spel van de dualiteit, waardoor je altijd heen en weer gegooid zult worden. Want hoe dan ook, je denkt te weten wie je bent, of heel goed of heel slecht.
Maar het is jouw beeld, jouw idee.
Je bent dan ziek, gewond, en je behoeft genezing al hebben vele dit niet in de gaten en zoeken onbewust de genezing de vervulling buiten zichzelf.
Maar zo zul je altijd ziek blijven, afhankelijk blijven, en kan de wond elk moment weer open gereten worden. Dan is er niks zeker, waar je jezelf dan weer tegen probeert te verdedigen te beveiligen. Waardoor je nog zelfbewuster, nog meer verkrampt raakt in jezelf en Tao, de Stroom helemaal uit het oog verliest.
Maar de Stroom is.
Niks is belangrijk.
Slechts verbinding houden met de Stroom.
Waar die ook heen gaat, heen wil.
In alle eenvoud volg je.
En als je hierin een prominente zichtbare positie krijgt maakt dit geen verschil voor je met dat je altijd onzichtbaar blijft. Je volgt gewoon de innerlijke Stroom, bent in die Stroom in dit Zijn vervuld. Groot, klein, belangrijk onbelangrijk heeft geen vat meer op je, je doet wat het moment vraagt, en dat is helemaal goed.
Kagib
De uitgesproken woorden:
LEVEN
Het Oervertrouwen….
Totale overgave.
Leeg van dat iets moet gebeuren.
Geen beladenheid op wat dan ook.
Gewoon Zijn.
In vrede, in rust, ontspannen Zijn.
Wordt dan niet de werkelijkheid zichtbaar, dat wat is?
Heeft dit dan geen natuurlijke verbinding?
Alles is helder, alles is klaar.
Geen aanval en verdediging.
Gewoon Zijn.
En je stroomt door het leven heen, heel natuurlijk.
Volgend de Stroom. Je overgegeven hebben aan de Stroom van binnenuit. Zonder weerstand, verzet, eigenwilligheid.
Is het dan niet natuurlijk dat het Leven dan door jou heen kan kijken, door jou heen kan ervaren dat wat is?
Omdat jij er niet bent?
Een ware ont-moeting met het leven.
Zo’n mooi woord…
ont-moeting.
Er moet niks.
Er moet niks gebeuren.
Niemand moet iets zijn.
Alles mag er zijn, en de ander mag zijn die hij/zij is.
Open en ontvankelijk voor het Leven, voor de ander. De ander werkelijk zien, helder zien omdat de ander mag zijn. Omdat de ander niets hoeft te zijn of te doen. Daarom de werkelijkheid van de ander kunnen zien zoals het is.
Daarom in de ont-moeting met het leven helder zien wat het leven is. Zonder kleuring, zonder invulling zonder beeld.
Eenvoud.
Er hoeft niets meer.
En daarom mag/kan alles gebeuren.
Alles is een.
Alles is verbonden.
En er is Liefde.
Kagib
De uitgesproken woorden:
BEWUSTZIJN
Dat is de kern waar t steeds om draait, bewustzijn.
Inzicht is ook zo’n mooi woord, doorzicht, door iets heen kunnen kijken. Door alle illusies heenkijken, door alle schijn, door alle laagjes. Tot de kern van dat wat is, vanuit de Kern van dat wat is.
Bewustzijn is energie, Energie, een Kracht.
En daar gaat t om, dat de Kracht van het Bewustzijn sterker en sterker wordt. Dat Het meer en meer overal doorheen kan branden, tot de Kern kan komen. Dwars door alles heen kan kijken, meer en meer kan doorzien. Alles hierin kan oplossen in dit Bewustzijn.
Ook dat t Bewustzijn meer en meer kan bevatten omvatten van de Waarheid. Dat je meer en meer gewoon Weet met je hele Wezen. Hoe iets is, hoe t in elkaar zit. Dat je dieper en dieper door kan dringen tot de Waarheid die steeds weer nieuwe facetten toont. Nieuwe dimensies als jij er in je innerlijk, ruimte voor geschapen hebt, er ruimte voor gekomen is.
Dit proces houdt nooit op, zolang jij ontvankelijk, open blijft.
Je kunt het niet doen. Je kunt wel voorwaarden scheppen dat het bewustzijn meer en meer mag/kan spreken. Het kan wel je intentie zijn dat je wil Zien wil Weten, begrijpen.
Dus in ieder geval niet steeds voorthollen, maar momenten van rust inbouwen, het bij jezelf zijn. Gewoon Zijn en voelen, proeven wat er in je omgaat hoe het bewustzijn tot je spreekt. Dan kan het bewustzijn doorlichten, inlichten, verlichten. Dan kan Het alles op laten lossen wat tussen jou en de Essentie staat.
Door je heen laten gaan, het toelaten dat de wereld een spiegel is. Hoe ieder op jou reageert, de situatie waar je in zit, en ook weer hoe t bewustzijn hierin tot jou spreekt, wat dit je wil zeggen.
Durven zien wat is.
Durven voelen wat is.
Durven het Bewustzijn te laten spreken.
Het spreekt altijd.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/l4ARzRwnl0
DE GETUIGE
De getuige.
Het is een totaal onpersoonlijk aspect in jezelf, dat naar alle fratsen kijkt die jouw ikje uitvoert. Bv ook de gedachtekronkels die je hebt, de dans die je gedachten uitvoeren.
Eigenlijk een buitenstaander die buiten alles staat, over niks een mening heeft, gewoon kijkt, ziet wat is.
Als de getuige er is dan Weet je dat je veel meer dan je gedachten bent want dan zie je je gedachten.
Dan Weet je dat t draait om bewustzijn, bewust Zijn.
Aandacht, alert zijn, in het nu zijn. Jezelf niet verliezen in dat wat we het leven noemen, maar Zien wat dat leven met je doet, wat het aanraakt, in beweging brengt. Gedachten die wakker worden, emoties. Dit kan de getuige zien. Hoe intenser de getuige, wat het Bewustzijn is, in jou kan werken hoemeer je jezelf kan doorzien, dwars door alles heen kijken.
Door alle spelletjes van je denken heenkijken, de wortel zien van je emoties. Meer en meer de wortels van waaruit het denken ontstaat eruit kunnen trekken, waardoor ze geen mogelijkheid meer hebben om te ontstaan. Omdat ze geen grond meer hebben om op te staan, omdat er meer en meer is een waarlijk verstaan.
Dan is er een mogelijkheid dat t denken uiteindelijk helemaal verdwijnt, je alleen nog maar bewustzijn, de getuige bent. Dat je in alle eenvoud de Stroom kunt volgen omdat geen enkele gedachte je hierin meer manipuleert.
Dan Ben je gewoon.
En ja, dit strekt zich uiteindelijk ook uit naar de droomwereld, als we gaan slapen. Dan kun je daar ook wakker en alert blijven, en tot veel ont-dekkingen komen. Is slapen uiteindelijk niet gewoon even dood gaan? Er blijft een verbinding waardoor we weer terug kunnen komen. Het enige verschil als je dood bent is dat je niet meer in je fysieke lichaam terug kan, het bewustzijn in de droomwereld blijft.
Uiteindelijk is er dan geen verschil meer tussen daar en hier. Je leeft hier een leven maar aan de andere kant nog veel meer levens en beleven. Zeker niet alleen wat over t algemeen onder dromen verstaan wordt, verwerking van ervaringen, maar eindeloze vormen van bestaan.
Eigenlijk wordt daardoor het leven hier steeds relatiever. Het is een van je levens, als de getuige, het bewustzijn in de droomwereld ook aanwezig blijft, wakker blijft.
Dan wordt het een eenheid. Dan zijn we weer waarlijk wakker geworden.
Wat wakker zijn betreft, je zou kunnen zeggen dat voordat de getuige er is we eigenlijk nog slapen, ook hier op aarde. Dan leven we een droombestaan, en het Leven doet er alles aan om je wakker te maken.
Wat je met je persoonlijkheid kan doen om dit te laten gebeuren is de intentie hebben om in aandacht te blijven. Niet te verdrinken in het leven. Jezelf steeds weer terugroepen als je ontdekt dat je jezelf weer hebt verloren in zoveel. Ruimte scheppen voor het Bewustzijn.
En misschien mag je dan ineens tot de ont-dekking komen, ja daar issie, en alles zal anders zijn.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/3hovGGuC9s
HET DENKEN
Is dat niet de kern, dat alles vluchtig is?
Maar het denken staat hier liever niet bij stil dus blijft het liefste vol van zoveel, beelden, ideeën. Wat schijnbaar belangrijk is om voor te leven, om voor te gaan, om te doen. Ja willen we niet het liefste doen, doen, doen, maar Zijn?
Is daarom iets als yoga niet heel populair, want dan kun je doen, regels volgen, structuur, systeem. Of andere stromingen met plaatjes, etiketten, waar je aan kunt beantwoorden, aan kunt voldoen. Wat je kunt volgen, wat resultaten zal opleveren.
Heerlijk voor t denken, houdt zich hier lekker mee bezig.
Maar gewoon Zijn?
In het niks?
En toch ligt uiteindelijk de vervulling binnenin. Niet in wat je doet, in waar het denken vol van is, maar in wat je Bent. Je hoeft hier dan niets meer voor te doen, je bent Dat. Je bent vervult in Dat.
Dan maakt het niet meer uit wat je doet.
Al ben je aan het eten, loop je over straat, praat je met iemand, maakt contacten, verbindingen. Het is vervuld, je bent vervuld in jezelf, in het Zelf.
Het denken doet zoveel met je, is nooit tevreden, zet dingen vast, mensen vast in beelden. Je moet zoveel van het denken, je wil zoveel.
Het denken kan niet gewoon Zijn.
Het denken wil altijd uit het nu zijn.
En daarom zul je nooit vervuld zijn, omdat de ware vervulling van het Andere is. Waar het denken niet bijkan, geen voorstelling van kan maken, maar wat uiteindelijk is, een vanzelfsprekendheid is.
Het denken maakt je groot, maakt je klein. Het denken reageert op andere in wat ze van jou denken, voelt zich aangesproken, aangevallen eventueel, moet verdedigen, want je bent geweldig. Of het denken reageert juist op alles met, ik ben niks, en voelt zich hierin steeds bevestigd door het leven, door mensen.
Maar t is allemaal een denkspelletje.
En je bent veel meer dan dit denken.
Je bent Bewustzijn.
Zijn.
Al wordt je blind, dit Zijn kan niet van je afgenomen worden.
Al wordt je doof, het Zijn blijft hetzelfde.
Al kun je niet meer lopen, het Zijn is.
Het Zijn, het hierin vervuld zijn is onafhankelijk van alles. Onafhankelijk van zintuigen, onafhankelijk van uiterlijke omstandigheden.
En natuurlijk vindt het Zijn het heerlijk om verbinding te vinden, een open hart, ontvankelijkheid in een mens. Een echt samen Zijn, één Geest zijn.
Dus er zal altijd een intentie blijven dat iedereen tot dit Zijn mag komen, zodat uiteindelijk we allemaal weer een in Liefde Zijn.
Kagib
De uitgesproken woorden:
DE WARE LIEFDE
De Liefde kan pas uit ons stromen als alles wat deze Liefde niet is, opgelost is in deze Liefde.
Dus juist door totaal jezelf te zijn, met alles erop en eraan maar dan ook met volledige aandacht, intens bewust hiervan zijn, ernaar kijken. Het totaal voelen/proeven hoe alles tot je spreekt, wat het raakt, beroert. Zo kan alles wat geen Liefde is in de Liefde oplossen. Alles wat je eventueel helemaal niet wil zien van jezelf, niet wil ervaren, zonder schuldgevoel.
Nu gebeurt het.
En elk volgend nu weer.
Echt Leven, en je niet laten leven, niet achter het leven aanhollen. Gewoon het leven totaal door je heen laten gaan.
Het leven is uiteindelijk heel eenvoudig.
We maken het zelf heel erg moeilijk.
En we kunnen alles tot eenvoud brengen door heel bewust te leven.
Liefde kun je niet doen.
Liefde is een vrucht.
Liefde kan meer en meer vrijkomen, nadat wij verdwenen zijn.
Liefde wordt een vanzelfsprekendheid, als wij uitgepraat zijn.
Er is dan geen bedoeling meer, geen houding, je Bent die je bent.
En die Liefde, als die dan vrijgemaakt is, ja die kan bergen verzetten omdat t heel is. Omdat het alleen Liefde is.
De Liefde ziet alles heel helder, omdat alle beladenheid weggevallen is, alle kleuring. De Liefde ziet wat is, blijft in vrede en rust en doet wat het moment vraagt.
Het is onafhankelijk van buiten, Weet, kijkt dwars door alles heen. Het is niet gevoelig voor voor of afkeur, want in de Liefde ken je jezelf dus waarover kun je dan nog struikelen?
Liefde is onuitputtelijk maar kan niks forceren en zal niks forceren.
Of dus niets onmogelijk is met de Liefde?
Met de Liefde is niet alles mogelijk maar geeft mogelijkheden/kansen, reikt aan, prikkelt. Waar openheid is stroomt het naar binnen, waar mogelijkheid is brengt het heling, maakt alles weer heel.
Kagib
De uitgesproken woorden:
TWIJFEL
Twijfel, vragen hebben…….
In twijfel zit twee, niet een zijn. Niet met je hele wezen kunnen gaan voor iets, gespleten zijn. Welke kant op, links, rechts, rechtdoor?
Zolang er twijfel is, is het niet verstandig om keuzes te maken. Pas als er duidelijkheid, helderheid is.
Het antwoord ligt altijd binnenin, in het nu. In het nu wordt het antwoord uitgesproken. In het nu spreekt de Waarheid tot jou als je er enigszins gevoelig voor bent en er naar kunt/wil luisteren.
Daarin spreekt het Geweten, het tijdloze Weten. Niet het geweten opgebouwd door cultuur, religie, de maatschappij. Nee geen oordelend geweten, dat oordelen doe je weer zelf.
Nee gewoon een ervaren dat wat is.
Als je met vragen zit, over jezelf, over de situatie waarin je zit, en je keert in jezelf, dan ligt daar altijd het antwoord, als je wil luisteren.
Bij twijfel.
Waarom deze twijfel, waarom geen duidelijk ja, geen duidelijk nee?
Waarom niet in alle eenvoud tot een keuze kunnen komen.
Wat zegt die twijfel jou?
Welke stemmen spreken hierin tot jou?
Het antwoord ligt in jezelf.
Alle vragen die je hebt.
Het antwoord ligt in jezelf.
Het antwoord kan confronteren, kan gevolgen hebben, gevolgen die je misschien niet onder ogen wil zien.
Maar het antwoord ligt in jezelf.
Als je in harmonie bent met je Essentie.
dan Weet je dit, is er geen twijfel. Dan is er vrede, een lichtheid, een vervuld zijn, een gedragen voelen.
In alle eenvoud kun je dan meestromen, waar de Stroom ook heen wil.
Kagib
De uitgesproken woorden:
EENZAAM OF ALLEEN
Is dit niet de kern waar het hele leven om draait, dat we zo eenzaam zijn? Maar dat de vervulling kan komen in het all-een worden.
Zijn er uiteindelijk niet heel, heel veel mensen eenzaam, maar wordt dit niet zo snel zichtbaar omdat we vol zitten met een heleboel doen, vol zitten met activiteiten?
In het eenzaam zijn verlangen we naar een antwoord op iets wat in ons is, wat nog niet vervuld is, een leegte. Maar die proberen we dan op te vullen. We proberen het antwoord te vinden buiten onszelf.
Maar dit zal altijd een afhankelijk antwoord zijn, een antwoord van zoveel afhankelijk. Een antwoord dat steeds weer veranderd. Wat we vast moeten/willen zetten, wat aan voorwaarden moet voldoen, en vaker hieraan niet voldoet. Daarom zijn we nooit werkelijk voldaan of slechts een korte tijd. Wat ons heen en weer gooit, verwart, waar we verstrikt in raken. En we doen zoveel bewust of onbewust om niet eenzaam te zijn, en verliezen daardoor dat waardoor we nooit meer eenzaam zullen zijn.
De ommekeer ligt in dat het ankerpunt in jezelf komt. Dat je daar ruimte schept. Dat je jezelf leeg maakt van zoveel dat buiten jezelf ligt.
In jezelf is de Liefde. De Liefde die je nooit meer onbemind zal maken, want je hebt dan Het lief, en van daaruit jezelf, en van daaruit alles en iedereen om je heen. Wat ze ook doen, Liefde is.
Onze liefde is vaak heel zelfzuchtig. we verlangen er zoveel voor terug, het is van zoveel afhankelijk, we maken ons daardoor van zoveel afhankelijk, maar dit is niet de Liefde.
Als je waarlijk een geworden bent met je zelf, met je Zelf zul je nooit meer eenzaam zijn. Eigenlijk betekent dit dat jij er niet meer bent, je ego, je ikje dat zich vastklampt aan zoveel. Dat zich door zoveel overeind moet houden door iets te zijn te moeten zijn, door zoveel buiten jezelf.
All-een zijn betekent vol-ledig zijn.
Vervuld door de Liefde. Die Liefde heeft niets nodig maar eindeloos veel te geven.
Alleen Zijn, geeft je de ruimte om niet eenzaam te hoeven zijn.
Zijn of niet Zijn dat is alles.
En in Zijn ligt de vervulling.
Hierin is een ongelooflijke ruimte. Een omvatten omdat t alles en iedereen bevat, omvat, er hierin een alomvattend begrip is.
Zolang jij er bent kan het Zijn niet zijn, en zal het leven nooit eenvoudig kunnen zijn.
Zolang jij er bent kan de Liefde niet zijn, en zullen we altijd eenzaam zijn.
De Sleutel ligt binnenin.
De Oplossing ligt binnenin.
Alles is vluchtig, behalve Dat.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/eNJncySrEu
DE INNERLIJKE STEM
Welke stem wil je volgen?
Zijn r niet een heleboel stemmen waar je voor kunt gaan?
Waarvan je in de ban bent.
Waar je jezelf door laat leiden.
Dus ja, is er dan ook nog een echte innerlijke Afstemming die Weet, die verbinding heeft met de Waarheid. Dat wat werkelijk past op jouw levenspad, in harmonie is met jouw innerlijke ontvouwing?
Mijn antwoord is ja.
Maar die Stem kan pas werkelijk gaan spreken als enig verlangen, fixatie op het geluk vinden buiten jezelf, in de wereld. Of algemeen het geluk vinden in iets doen, al is t maar zelfverlichting door meditatie/yoga, allerlei technieken, wat dan ook, verdwenen is, gedoofd is.
Als het diepe verlangen gegroeid is om naar Huis te gaan. Vervulling te vinden in jezelf, thuis te komen in je hart.
Als eigenlijk niets meer buiten jezelf nog echt bevrediging schenkt. Dat het geen kracht meer krijgt, alles leeg is geworden.
Eigenlijk kan pas dan werkelijk deze Stem gaan spreken, je van binnenuit gaan leiden.
Als alle wegen doodgelopen zijn.
Dan kan er meer en meer waarlijk overgave komen.
Een totaal jezelf overgeven.
Niet allerlei stemmen die je uiteen trekken.
Je allerlei kanten op laten gaan.
Een meer en meer stil worden. Een meer en meer ervaren, alles is toch relatief?
Alles blijft in verandering, en is vluchtig.
Wat blijft over?
Bewustzijn.
Het Bewustzijn dat Liefde is, dat Weet, dat alles omvat en is.
Dit kan je van binnenuit gaan leiden als alle opwinding verzonken is. Dan kan het als t stil geworden is in jou, een onfeilbaar richtsnoer worden.
Als jij eigenlijk niet meer zoveel wil, het allemaal niet meer zo beladen is, zwaar, gewichtig.
Want de Waarheid, het Licht is, licht.
Vanuit die Afstemming kan je als voorfase geholpen worden om alles licht te maken, in het Licht te brengen. Om zicht te krijgen op jouw leven, inzicht, waarlijk Zien. Zien wat is.
Doorzien.
Dwars door alles heenkijken vanuit het Bewustzijn.
En als dit Bewustzijn waarlijk krachtig in je kan gaan spreken, dan verdwijnt als vanzelf alles wat duisternis is. Dat wat ervoor zit, wat je gevangen houdt, beklemt, verstrikt, versplinterd. Wat je geen rust geeft, wat je maar voort laat jagen, wat je als zo belangrijk ervaart. Dan kan dit alles verdwijnen, omdat waar Licht is geen duisternis meer kan zijn.
Het komt eropneer, als jij meer en meer verdwijnt dan kan die innerlijke Stem het roer overnemen, en de rest van je leven zal zich in volledige harmonie ontvouwen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
NEDERIG ZIJN
Je kunt het niet doen, nederig zijn.
Je bent het, of je bent het niet.
En dat is ook de kern waar het om draait, dat wij verdwijnen, oplossen in God.
Dat we eigenlijk niet meer in de gaten hebben of we nederig zijn. Dat we gewoon Zijn, wat dit dan ook is. De dualiteit nederigheid/arrogantie, deemoed/hoogmoed verdwijnt dan. Iemand anders kan je dan misschien nog wel nederig vinden of juist arrogant, maar dat is dan zijn/haar spiegel. Jij Bent gewoon, stroomt gewoon uit, Bent die je bent, onbevangen, open. Je doet wat je doet, zonder houding, zonder pretentie. Zonder idee hoe goed t wel niet is wat je doet, of hoe goed je wel niet bent.
Als je wel bewust bent van dat wat je bent, wat je doet, hoe goed je t wel niet doet of juist niet dan zijn dit juist allemaal tekentjes dat jij er nog bent. Je heel erg zelfbewust bent maar niet bewust.
En juist dan kan God er niet meer zijn, sta je er zelf voor.
Je bent uiteindelijk een uitstroom van de Goddelijke Stroom, als jij er niet meer bent.
Dan kan God zich door jou heen openbaren, laten zien. En ja, dan ben je automatisch nederig, deemoedig.
Liefde is deemoedig, al kan iemand het nog hoogmoedig oppakken als iemand heel vrij zich uitspreekt, zich openbaart, zich laat zien. Maar hij/zij is dan leeg van zichzelf en weer n spiegel voor de ander die zichzelf hierin dan ziet.
Dus dat is uiteindelijk waar het hele leven om draait, dat wij verdwijnen zodat God, zodat dat wat we werkelijk Zijn kan verschijnen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
TOT BEGRIP KOMEN
Een belangrijke reden waarom wij hier zijn is om waarlijk tot begrip te komen.
Vanuit een doorleefde ervaring. Vanuit vele, vele, ervaringen, ook in andere levens, waarlijk tot begrip komen en compassie. Tot een ervaren komen dat je in alle eenvoud iedereen liefhebt.
Niet als een beeld.
Niet als een, dat behoor je te doen.
Niet als iets waardoor je jezelf beter voelt, wat in totale tegenstrijd is met Liefde.
Maar als een Weten, dat je dit Bent. Dat je zoveel ruimte in jezelf gemaakt hebt dat die Liefde alles kan opvullen en vervullen. Wat er dus eigenlijk op neer komt dat jij, jouw ikje, er niet meer is.
Wel je persoonlijkheid. Je blijft een kanaal van deze Liefde maar je zet er niks tussenin.
En dan kun je nog de verschillen zien.
En je kunt reageren op die verschillen, of beter gezegd het Bewustzijn kan dan door jou heen reageren.
Maar er is geen oordeel, geen veroordeling. Gewoon een zien wat is in alle helderheid.
Je kijkt niet meer naar alle onderverdelingen die meestal gemaakt worden. Wat voor jasje iemand aan heeft, de cultuur, de religie, het programma. Er is een totaal begrip, een waarlijk begrijpen.
Je botst niet meer op al die jasjes al die programma’s.
Je Weet, we zijn allemaal onderweg. Ieder in een ander stadium, met een ander pakketje/achtergrond dat geleerd/gezien wil worden, ieder in een andere fase.
Je voelt je totaal niet beter. Die trilling is allang verdwenen, beter of slechter, je Bent.
En uiteindelijk zullen we een voor een weer samensmelten met het Bewustzijn, met de Liefde, in Eeuwigheid.
En als iemand een eilandje wil blijven is dit ook goed.
Als iemand koste wat het kost zijn/haar programma wil behouden is dit ook goed.
Als iemand vanuit zijn/haar programma kleinere of grotere misstappen zet is dit ook goed.
Al mag gedeeld worden over wat de misstap is.
In alles wat er nu gebeurd, ligt de sleutel in het bewustzijn. Dat meer en meer waarlijk dit bewustzijn mag spreken, zich zonder barrières door ons heen kan uitspreken.
Dat is uiteindelijk het Licht dat schijnt in de duisternis. En als we naar dit Licht willen gaan luisteren, zal de duisternis oplossen. Want de duisternis is de illusie en het Licht blijft over.
Kagib
De uitgesproken woorden:
TE VOL
Ja, is dit niet gewoon Waarheid.
Is niet het grote manco van deze tijd, van de westerse mens. Van juist de mens in de rijke landen dat we veel te vol zitten?
Juist ook vaak de spirituele mens?
Met zoveel programma’s, technieken, kennis, ideeën, regels, normen, cultuurjasjes…. dat de Werkelijkheid hierachter verdwijnt. Echtheid? Onbevangenheid, eerlijke open vriendelijkheid, spontaniteit?
Onze ego’s zo groot dat er gewoon geen ruimte meer is voor de Christus, voor de Liefde, voor Zijn.
Echte deemoed, wat uiteindelijk ook een aspect van de Liefde is zonder dat je deemoedig hoeft te zijn. Als een vanzelfsprekendheid, echte warme hartelijkheid zonder ondergrond van iets terug verlangen. Een genieten, gewoon dat je leeft zonder dat er ook maar iets aan vast zit, een beeld, een idee, een achtergrond. Gewoon genieten van dat wat is zonder houding zonder idee van ja hier mag ik van genieten want dat past binnen de cultuur maar nee gewoon genieten van dat je Bent, gewoon Zijn.
Steeds weer opnieuw het leven indrinken, alles op je af laten komen, zonder beeld, zonder voor of afkeur gewoon dat wat is.
Voor dit alles is eigenlijk voorwaarde dat we leeg zijn van onszelf. Juist dan kunnen wonderen gebeuren, kan de Christus zich door ons heen werkelijk openbaren. Daar is geen methodiek, techniek, systeem voor nodig. Dit staat er juist vaak tussenin, blaast op, maakt jou vol terwijl jij juist moet verdwijnen.
Maar wij hebben vaak ons leven volgepropt met zoveel en zien elkaar niet echt meer. We zien slechts het beeldenspel, het ingevoegd worden in een vakje. We worden hierdoor geleefd, door alles wat we zo belangrijk zijn gaan vinden, waarmee we overvoerd worden door de media. Het ene modeverschijnsel na de andere, ook binnen de New Age. Steeds wordt weer iets nieuws gezocht om de mens in te palmen. Weer een nieuw wondermiddel, techniek, methode voor zelfverlichting.
Maar leven we nog zelf?
Is er nog ruimte voor het werkelijke Leven?
Is er nog ruimte voor die Liefde die niet van deze wereld is?
Kagib
En de uitgesproken woorden:
http://we.tl/ZSSqZSigVr
VERRUIMEN
Zo belangrijk open te zijn, open voor het leven, de ander. Meestal gaat daar wel veel rijping aan vooraf, loutering.
In eerste instantie willen we toch vooral vasthouden aan ons kleine wereldje, en wordt alles ingepast binnen dit wereldje?
Het heeft dan ook nog niet zoveel schokken ondergaan, dus t blijft nog een beetje vrijblijvend. Zo kunnen we ons wereldje, onze belevingswereld, onze denkwereld, hoe we in het leven staan, overeind houden.
Totdat het leven werkelijk toeslaat, zekerheden die zo vast leken onderuit haalt. Dan wordt er een bres geslagen in je wereld. Uit wanhoop reik je uit, open je jezelf voor iets wat misschien groter is, dieper, rijker. Snak je naar antwoorden.
Dan ben je rijp om dit binnen te laten, jezelf hierdoor te laten raken, eventueel veranderen. Je hierdoor werkelijk te laten inspireren.
Maar als je nog vast zit in je kleine wereldje, dan is vaak elke aanslag daarop een gevaar. Er komt teleurstelling als bv waar we zo op gehoopt hadden niet uitkomt, als onze dromen uiteenspatten, als het leven saai en monotoon wordt niet echt bevrediging geeft, als we gewoon niet begrijpen het waarom.
Waarom moet mij dat nou overkomen, je verliest je baan, je relatie, geld. En je sluit je in jezelf op, gaat in de weerstand, probeert nog te houden wat je hebt. Je raakt verbitterd, legt het probleem buiten jezelf, de wereld, de ander heeft het gedaan.
Ja, als het bewustzijn ondanks alle slagen dan nog niet kan/mag spreken, als je hier nog niet rijp voor bent, dan wordt het leven heel triest. Dan verdwijnt alle Licht hieruit, en gunnen we vaak ook het licht niet in iemand anders ogen. In plaats dat we dan ruimer en ruimer, veelomvattender worden, krimpen we steeds meer. Dan wordt onze belevingswereld steeds kleiner, smaller, is het vechten, vechten. Tot je aan het eind van je leven uitgeput bent en misschien zelfs dan nog het gevecht doorgaat omdat er angst is voor de dood. Geen ruimte voor overgave, vrede.
Kagib
De uitgesproken woorden:
WAT IS BELANGRIJK?
Wat is nu werkelijk belangrijk?
We zijn natuurlijk heel veel belangrijk gaan vinden, waar we belang aan hechten, wat belangwekkend is.
Maar is dit allemaal zo belangrijk.
Als je diep in jezelf kijkt?
Worden we niet vaak door wat we zo belangrijk zijn gaan vinden geleefd? Leven we daardoor eigenlijk nog wel?
Ons werk, al onze hobby’s, alles waarmee we ons leven volplannen, waar we ons leven op bouwen.
Alles waarmee we ons leven overeind houden, de spullen die we kopen, waar we aan gehecht zijn. Zoveel om naar toe te leven, maar weer ja, echt leven?
Is er dan nog wel echt leven?
En toch kunnen we elke dag weer momenten maken, kiezen, ruimte scheppen, om echt bij onszelf te zijn. Om echt te proeven van het leven. Het door je heen te laten gaan, hoe het tot je spreekt, wat het raakt.
Zoveel mogelijkheden om te genieten.
Zelfs als we een volle baan hebben of andere verplichtingen kun je toch zo leven dat je niet de Verbinding verliest met Jezelf, met je Essentie.
Dat is een keuze.
Om bij jezelf te blijven.
Eigenlijk alles niet zo zwaar te maken wat we doen, want is het allemaal wel zo belangrijk?
En toch paradoxaal genoeg je uiterste best doen, maar in aandacht, in rust. Gewoon doen wat gedaan wil worden, wat het moment vraagt.
Ja, deze tijd is er altijd, als je het jezelf toestaat.
Toch?
Kagib
De uitgesproken woorden:
HET INNERLIJKE PAD
Echt het Pad gaan is niet vrijblijvend. Als je hierin oprecht wil zijn, echt je diepste verlangen is om dit Pad te gaan.
Als je diepste verlangen is, om puur en zuiver te worden in Zijn en intentie.
Als je diepste verlangen is om, Thuis te komen, weer een te worden met de Essentie, met de Liefde. Hiermee weer te versmelten.
Dan is er een Verbinding, de Verbinding in je hart om je hierin te leiden.
Het Geweten dat spreekt, spreekt elk moment, en over alles.
Dit kan zeer confronterend werken voor je ikje, als je tussendoor heel helder de waarheid over jezelf, over je situatie te zien, te ervaren krijgt, zonder oordeel.
Onder ogen durven zien je schaduw. Dat er geen enkel probleem buiten jezelf is, slechts mogelijkheid tot zien.
Het kan een onfeilbaar richtsnoer worden, deze Verbinding vanuit het hart, als je de durf hebt deze Stroom te volgen.
Het Weet wat nodig is, waar de Weg heen wil, wat de Weg is in harmonie met het Al en met Je-zelf. Het heeft een totaal overzicht. Het Ziet wie jij bent, werkelijk bent, niet wat je denkt te zijn.
In overgave, zal het je in die situaties brengen, met die mensen in contact brengen, die nodig zijn om je te bevrijden van alles wat je belemmerd om waarlijk Vrij te zijn. Mensen die je helpen om vrij te komen van de gevangenschap van het verleden.
Durven in de spiegel te kijken.
Maar naarmate je meer en meer bevrijd bent van zovele ketenen, mag je ook meer en meer een ware Gronding, vervulling vinden in Je-zelf. Mag het vertrouwen groeien in het Leven, in de betekenis van het Leven.
Alles mag dan meer en meer eenvoudig worden, naarmate alle weerstanden opgelost zijn. Dat het Leven je niet meer hoeft te confronteren, er eigenlijk niets meer is dat je kan confronteren.
Je Bent die je bent, en gaat verder op de Weg, waar de Weg ook heen gaat.
Kagib
De uitgesproken woorden:
EEUWIGE LIEFDE
Er is een Liefde die alleen Liefde is, die is.
Alles heeft zijn tijd binnen de Eeuwigheid zonder enige strijd.
Voor alles is zijn tijd, al bestaat de tijd niet. En toch is voor alles zijn tijd. De Eeuwigheid heeft een overzicht op ons totale leven, Onze Essentie, uiteindelijk dat wat we werkelijk Zijn. Van daaruit geeft het ons prikkels, impulsen, wat zich elk moment wil ontvouwen.
Als je hiermee voeling hebt voel je jezelf gedragen, licht, geen beladenheid, voel je Liefde. Eigenlijk zijn dat de aanduidingen, ja, t is goed nu, ik ben op mijn plek, in harmonie met het Al.
Maar we kunnen daar steeds buiten stappen. Geen voeling hiermee hebben, voorbarig zijn, te vroeg iets baren, of te laat. Teveel treuzelen, teveel aarzelen, waardoor dat wat in potentie mogelijk was voorbij gaat, en nieuwe mechanismen in gang gaan. Om jou zo terug in die harmonie proberen te brengen.
Die voeling met die Essentie mag steeds tastbaarder worden, naarmate jij eigenlijk niet meer zoveel wil, je het over gegeven hebt. Dat er niets meer aan vast zit, geen belangen, geen beladenheid. Dat er geen emotie meer op zit. Naarmate jij meer en meer vrede binnenin gevonden hebt, alles verstild is.
Dan kun je in volledige harmonie meestromen met het moment. In het Eeuwige moment, waar de Stroom je ook maar wil brengen. Het komt eropneer, alle eigenwilligheid is dan opgelost in de Liefde. Je bent dan weer terug in het paradijs, maar nu bewust.
Kagib
De uitgesproken woorden:
VOLMAAKTHEID
Willen we een radertje blijven binnen de onvolmaakte wereld die altijd een onvolmaakte wereld zal blijven?
Of willen we iets in ons zelf wakker maken, dat eigenlijk niet van deze wereld is, maar van een totaal andere wereld. Dat de onvolmaaktheid tot volmaking, tot volmaaktheid kan voeren. Tot vervulling, tot heelwording.
Met ons ikje kunnen we het niet, omdat die eigenlijk altijd vol zit met die onvolmaakte wereld. Die wil een radertje blijven, wil blijven doen, vechten, zich groot houden. Dit ikje wil niet overgeven, verstillen, leeg worden. Het wil niet verdwijnen, verzet zich daartegen met hand en tand.
En toch ligt daar de Oplossing.
In het wel overgeven, aan dat wat niet van deze wereld is. Dat wat diep in ons binnenste is, wat in ons hart is, wat Liefde is. Een Liefde die niet aangetast, niet besmeurd kan worden door deze wereld. Dat wat altijd Liefde is.
Die Liefde die alles en iedereen omvat met begrip. Ook die onvolmaakte wereld, elk radertje binnen die wereld. Een volmaakt begrip, een volgemaakt begrijpen. Dus hoemeer jij ruimte biedt aan die Liefde, aan dit Bewustzijn, hoemeer jij mag begrijpen en omvatten. Weten wat is, hoe het is. Hoemeer de Liefde van jou, door jou heen mag/kan stralen.
Dan ben jij de Oplossing, omdat alles bij jou uiteindelijk in deze Liefde is opgelost. Dan kan jij bijdragen dat meer en meer hierin oplost, overal waar jij komt, in wat jij Bent, in wat jij uitstraalt.
Maar jij kan dit dus niet.
Jij kan slechts ruimte bieden hiervoor, zodat deze grote Verandering zich door jou heen kan voltrekken. Eerst in jezelf, en meer en meer uitstralend naar buiten.
Je brengt het paradijs terug op aarde, want het paradijs is niet buiten maar binnenin.
Hoe meer die Verandering zich kan voltrekken, hoe meer alles om jou heen zal veranderen. Alles is energie, en deze energie werkt uit naar buiten, wordt gevoeld, ervaren. Zoveel ruimte uiteindelijk in jezelf. Een ruimte die alles en iedereen omvat. En deze ruimte wordt dan vervuld door de Liefde.
de Liefde die is, die was en die in Eeuwigheid zal zijn.
Kagib
De uitgesproken woorden:
INZICHT
Als je loslaat en overgeeft komen er mogelijkheden.
Er groeit ruimte binnenin.
Ruimte voor dat Andere.
En hoemeer je dat Andere ervaart, destemeer alle forceren wegvalt, alle behoefte om iets te versnellen. Om iets anders te doen dan dat wat is.
Hoemeer dat Andere je vervult, hoe meer er stilte komt, vrede.
Het is goed.
Het is dan goed.
Goed in dat wat is.
In dat wat is, is de mogelijkheid. De kans tot inzien, tot begrip, waar nodig.
Vervulling vindend in dat wat is, en zo van moment tot moment gaan van binnenuit. In alle eenvoud, zonder forceren. Dat wat wil. Waarvan je meer en meer hebt mogen ervaren dat dit de Wil is. De Wil die alles Weet. Weet wat nodig is, wat past. En je volgt slechts, doet wat het moment vraagt.
Er is inzicht.
Er is begrip.
In jezelf.
In het Leven.
De Verbinding.
Zo binnen zo buiten.
Weerspiegeling.
En uiteindelijk ben je die je bent.
En hoeft dan eigenlijk niet zoveel meer.
Je Weet wie je bent, en dat is voldoende.
In alle eenvoud, vervuld van binnenuit, volg je de Stroom, de Stroom die Liefde is.
Kagib
De uitgesproken woorden:
DE ZEE
Als we Verbinding hebben met de Zee binnenin, met de Eeuwige Golfslag daarin. De Eeuwige Stroming gedragen van binnenuit. Dan zijn we daarin een met elkaar, dan is er harmonie en verbondenheid. Want ja, dan wordt je ook meegenomen door de golfslag van de Liefde. Je voelt je hierdoor van binnenuit gedragen.
Elk moment weer is er een mogelijkheid hier verbinding mee te maken.
Maar vaak scheiden we ons af. Dit voelen we, al willen we dit vaak niet weten. Dan voelen we ons geïsoleerd, en proberen dit op alle mogelijke manieren te compenseren met allerlei activiteiten of invullingen van ons denken. Dan wordt het leven meer een worstelen, een symbolisch vechten tegen die zee. Tegen onszelf omdat de vervulling van binnenuit ontbreekt. Omdat de verbinding met de Zee verloren is geraakt.
Maar de Zee is er altijd. Het Zijn is er altijd, de Eenheid is er altijd, de Liefde is er altijd. Alleen wijzelf maken ons steeds weer hier uit los.
Het Leven begon in de Zee, een met de Zee, het Zijn, de Bron, de vervulling, de Eeuwige Stroom. Maar we zijn uit vrije wil hier uit gestapt, aan land gestapt. We hebben een eigen wereld gevormd met alle gevolgen van dien. Dit wordt dan genoemd het eten van de boom der kennis, van goed en kwaad. We blijven verbroken van de Zee zolang we zelf willen. Maar de Zee blijft en we kunnen er ons elk moment weer in onderdompelen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
HAAT EN LIEFDE
Jammer al de afscheidingen die door ervaringen door het leven heen ontstaan.
Bang voor hen die we haten……
Onder haat zit vaak een diepe pijn. Een diep gekwetst zijn in de liefde, in iets wat heel belangrijk was. Dan wordt die liefde ingekapseld door haat, zodat je het niet meer hoeft te voelen. Je stoot alles en iedereen af wat verbinding heeft met die haat, kan de ander wel vermoorden. Maar eigenlijk zou je dan iets in jezelf doden. We waren zo kwetsbaar en onzeker, en zijn op onze ziel getrapt, en we willen terug slaan.
De enige bevrijding ligt in de Liefde. Dat die zijn Stem mag laten horen, dat er begrip, inzicht mag komen. Iemand die door de afweer van de haat heengaat met Liefde, niet beangstigd wordt door de haat, zich niet aangevallen voelt. Zo is er een kans en mogelijkheid dat de Liefde onder de haat verborgen, weer vrij mag komen, en de haat mag oplossen.
En bang voor hen die we liefhebben?
Ja, echt liefhebben is zo kwetsbaar. Want je bent al zo vaak pijn gedaan, en de ander is nu zo lief, maar wat als…….. weer een wond. Een wond die niet te dragen is, dus dan maar liever niet. Het hart op slot. Juist als iets heel mooi is, kan het heel erg confronteren, want wat als t ineens veranderd. Je hebt je hele hart open gegooid, je helemaal over gegeven, en dan een dodelijke dolkstoot………… Dus dan maar liever wat terughouding, dan zal de kwetsing niet zo diep zijn.
En weer ligt de sleutel in de Liefde. Dat vertrouwen mag groeien. Dat er meer en meer de durf is jezelf te openen, omdat er iets binnenin opbloeit wat onaantastbaar is. Waardoor je toch je hele hart kan geven, zonder in wat voor reactie dan ook dodelijk verwond te worden.
Als iemand in deze Liefde gekomen is, dan wordt hij/zij niet verwond door de ander die bang is, door de afweer, maar blijft in de Liefde. Blijft vertrouwen geven, ruimte, waardoor ook meer en meer bij de ander het vertrouwen mag groeien. Zodat het hart geopend mag worden voor de Liefde binnenin en de Liefde voor de ander.
Kagib
De uitgesproken woorden:
HOOFD EN HART
Vaak zitten we zo vol met dat wat we denken te weten, dat het Weten niet meer kan spreken. Van daaruit geven heel veel mensen hun leven vorm, bouwen ze hun leven op, wat ook weer in de maatschappij bekrachtigt wordt. Het intellect neemt een hoge plaats in binnen die structuren, wordt hoog gewaardeerd, ons nuchtere verstand.
En ja, als alles lekker loopt, baan, aanzien, relatie die hier niet aan tornt, zal hier niet snel een bres in komen. Maar als dit allemaal wat begint te haperen, je verliest je baan, alle aanzien hierop gebaseerd verdwenen, of je partner wordt wel wat meer open voor dat Weten in het hart, dan kan de positie van het hoofd wat gaan wankelen.
Of door een stuk loutering, kan het hoofd het allemaal niet meer bij elkaar krijgen. Misschien komt er dan ontvankelijkheid voor dat hart, het Weten in het hart. En uiteindelijk is de verbinding hiermee veel vervullender omdat er dan helemaal geen afhankelijkheid meer is van iets buiten.
Het is vervuld binnenin, en dat geeft vervulling aan alles buiten. Zoveel dimensies die dan open kunnen gaan, schakeringen van gevoel en beleven. Zo subtiel, zoveel vreugde en waarlijk genieten in dit Zijn. Waarlijk verbondenheid ervaren met de ander, als dat hoofd meer en meer wil buigen voor het hart.
Een geworteld vertrouwen. Werkelijk voelen van elkaar als het hart open hiervoor is. Zo kostbaar en wezenlijk het contact van hart tot hart. Werkelijk meeleven met elkaar, omdat je werkelijk het leven van de ander voelt, beleeft, je niet opgesloten zit in het hoofd.
Kagib
De uitgesproken woorden:
VOL-LEDIG
Leegte en ruimte….
Alles wat jij leeggemaakt hebt, kan je vervullen met eindeloze ruimte. Dit kan vervuld worden door de Liefde.
Dan is alles leeg, en toch alles vol, vol-ledig.
Overal waar jij nog bent, wat jij nog wil vasthouden, houdt deze vervulling tegen. Daardoor zul je tussen door een gevoel van leegte ervaren, wat je dan met allerlei andere dingen probeert op te vullen. Maar het zal nooit vervullen.
Dit is eigenlijk de eenvoud van het leven.
Overal waar wij nog zijn, krampachtig aan vast willen houden, meestal is dit met van alles buiten onszelf, houdt de waarlijke vervulling tegen. De vervulling door het Andere, de Liefde, dat wat is, was en altijd zal Zijn. Alles wat we nog moeten verdedigen, alles waar we afhankelijk van zijn. Alles wat ons nog moet opvullen, beperkt de ruimte van de ware vervulling.
De innerlijke ruimte voor het totale leven kan oneindig zijn. Het draait erom die ruimte te scheppen, in onszelf. Alles op laten lossen in deze ruimte, in deze vervulling. En alles zal vervuld zijn. Deze ruimte omvat alles en iedereen met Liefde. Het is gewoon wat het is, kan niet groter of kleiner gemaakt worden. Je doet wat gedaan wil worden, in eenvoud. Je bent één in handelen in Zijn. Je mist niets.
Het gevecht en de gespletenheid zijn voorbij. Het heen en weer gegooid worden door zoveel in het leven. Je bent in het midden, je Bent. Je Weet wie je bent. Dat wat je werkelijk Bent heeft je mogen vervullen. Je bent Vrij.
Kagib
De uitgesproken woorden:
ICARUS
De held Icarus.
Hij bouwt zich vleugels, en wil naar de zon vliegen.
Dat is natuurlijk heel kunstmatig. De zon verschroeit zijn vleugels, en hij stort naar beneden.
Is niet bijna iedereen zo’n Icarus? Ieder op ons eigen manier bouwen we die vleugels en willen het geluk vinden, aanzien vinden, hoger en hoger vliegen, in dat wat we denken te zijn. Maar vroeg of laat storten we weer naar beneden, misschien een beetje wijzer geworden.
Want de kern is, je kunt het niet met dat ikje. Wie is dat ikje, van waaruit bouw je die vleugels? Wie wil die vleugels in jou bouwen? Ga je zo waarlijk de vrijheid tegemoet of blijven we daardoor gevallen engelen?
Uiteindelijk groeien die vleugels binnenin. Je hoeft er eigenlijk niets voor te doen. Je slechts overgeven aan de innerlijke Zon, die je hierbij zal helpen. Die je zal verlichten en je zeker niet zal verbranden zolang het niet nodig is. Het zal slechts alle illusie wegbranden, wat pijn kan doen, maar heel louterend en uiteindelijk bevrijdend kan zijn.
Meer en meer verstil je, voel je jezelf vaker heel licht, omdat die vleugels binnenin meer en meer gegroeid zijn. Je bent zomaar blij als een kind.
Liefde groeit van binnenuit en ja, daardoor zul je waarlijk kunnen vliegen door vleugels van Liefde.
En dan, op een moment dat je het misschien niet verwacht, zijn je vleugels volgroeid en vlieg je naar de Zon, smelt je hiermee samen zonder te verbranden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
PRATEN
Praten, we doen t dagelijks, en er zijn er heeeel veel die niet op kunnen houden. Dat van het praten bijna hun leven afhangt, hun bestaansrecht geeft.
Want ja, wat blijft er van ons over als we gewoon stil zijn. We moeten toch altijd iets te zeggen hebben? In dit stil zijn wordt juist hoorbaar de vele stemmetjes die in onszelf onophoudelijk spreken, en dit nog vaker door en tegen elkaar in en op.
Hoe daarin nog rust en vrede te vinden….
Maar wat zeggen we nu eigenlijk, wat hebben we werkelijk te zeggen?
En hoe vaak wordt er werkelijk geluisterd naar de ander, open en onbevangen? De echte luisteraars zijn toch zwaar in de minderheid. Ze zitten zelfs daarin nog vaak vast in een rol, waarin men niet de rol van de spreker op zich durft te nemen.
Dus ja, wie niet kan zwijgen kan niet spreken….
Vaak is het praten toch dwangmatig, kunnen we gewoon niet stoppen, is het een vlucht. We weten dit misschien niet meer omdat het een automatisme een vanzelfsprekendheid in de ‘negatieve’ zin geworden is.
We staan niet bewust stil bij wat we zeggen. We flappen het er vaak gewoon uit, zonder te zien van waaruit de woorden komen, wat eruit spreekt.
Het echte spreken kan pas werkelijk vrijkomen als je eigenlijk niets meer hoeft te zeggen. Als je er niets meer mee hoeft, er niet meer afhankelijk van bent, het niet meer je ego overeind hoeft te houden. Als het geen enkel probleem is om stil te zijn, wat zijn grond vindt in dat binnenin de stemmetjes zijn gaan zwijgen, verstild zijn.
Je Weet wie je bent, van waaruit je leeft, spreekt. Van daaruit kan er een andersoortige vanzelfsprekendheid ontstaan. Het vloeit er gewoon uit als het moment het vraagt, een onbevangenheid hierin. Dan zul je ook waarlijk iets te zeggen hebben omdat diepere lagen dan aangesproken kunnen worden, dat je hier verbinding mee maakt. Je staat er niet meer tussenin. Er is dan ook een totale voeling met het moment, met de ander, dat wat leeft, wat in de lucht hangt. Dan zal er harmonie zijn en ware communicatie.
Kagib
De uitgesproken woorden:
WAT JE ZIET BEN JE ZELF
Wat je ziet, wat je zegt, ben je zelf zegt een kind, en dit zegt zoveel.
Het werkt twee kanten op.
De ene kant, je her-kent iets aan wijsheid in een boek, in wat iemand zegt. Of de natuur, het leven, maakt plotseling iets in je wakker. Een blad dat valt, de eeuwige stroming van de zee, donder en bliksem, een stralende glimlach van een kind. Het raakt iets, het brengt iets teweeg. Als dit zo is, dan is het hoe dan ook in je, al hoeft het echt nog niet in je bewustzijn in je wezen verwezenlijkt te zijn. Maar in potentie is het mogelijk. Want het kan raken, er licht iets op, het licht in. Er wordt verbinding gemaakt met het Eeuwige Licht.
Het leven zou zoveel eenvoudiger zijn als iemand bij wie deze her-kenning niet plaatsvindt, geen raakpunt vindt, het hierbij zou laten en de ander zou respecteren waar dit wel plaats vindt. In zichzelf zou accepteren, ok ik zie het niet, maar een ander ziet het wel. Wie ben ik om daar over te oordelen, om mijn mening van dat wat ik wel zie op te dringen. Misschien dat als ik mezelf open stel voor die ander, dat ik het dan ook mag zien/ervaren. Dat we elkaar als gelijkwaardig zouden zien, ieder met zijn/haar mogelijkheden/kwaliteiten. Ja, dan zou er al een stuk meer harmonie zijn in het onderlinge contact. Geen opleggen van een mening, geen meerderwaardig en minderwaardige houding. Een werkelijk elkaar proberen te begrijpen.
En het heeft dus ook nog een andere kant.
Alles wat een ander emotioneel in je raakt, zit in je zelf, is een spiegel van je zelf. het kan raken omdat er bv een onzekerheid zit, iets wat je niet wil zien, waar je blind voor wil blijven. De ander heeft dan een mogelijkheid om je ogen te openen.
Daarvoor komen we eigenlijk met elkaar in contact, om onze ogen te kunnen openen. Om te zien wie we zijn, zo binnen zo buiten. De ander is een kans. Die staat niet in de weg. Die staat precies op de juiste plek voor jou. Alle irritaties, wrevel, alle boosheid, alles zegt iets over jou. En als je het ziet, ziet wat het is, wat de betekenis is, mag/kan het oplossen. De ander toont dan misschien ineens een heel ander gezicht.
Kagib
De uitgesproken woorden:
VERVLUCHTIGING
We zijn allemaal onderweg.
Alles ontvouwt zich wat bij ons van binnen opgeslagen ligt, wat we al gezaaid hebben.
En nu is t aan ons, wat doen we, bij dat wat zichtbaar wordt. Wat voor onze ogen zichtbaar wordt, zich voor onze ogen ontvouwt, onze situatie, werk/privé, de mensen.
Wat zegt het ons?
Wat vertelt het over ons?
Wat raakt het in ons?
Het Hart spreekt zich uit over alles, elk moment, als we willen luisteren.
Velen zijn er die vanuit de schijngeleerdheid leven, hun leven opgebouwd hebben.
Maar vroeg of laat, eens binnen de tijd, zal het open gebroken worden, zal gezien worden wat is.
Wat blijft erover. Wat blijft werkelijk van belang in het leven als je t bekijkt in het kader van de Eeuwigheid?
Alles waar we ons druk over maken, aan vast willen houden, ons leven op bouwen, onze zekerheid, ons bestaan op grondvesten.
Wat vervluchtigt niet in de tijd?
Alles vergankelijk, maar wat blijft is de Liefde. Wat blijft is Zijn in deze Liefde, wat blijft is onvergankelijke Wijsheid, Weten. Wat blijft is vrede, harmonie. Wat blijft is eenvoud, één zijn. Een verdwijnen van het verstrikt raken in de dualiteit, één zijn van binnen en verbonden zijn met buiten.
Kagib
De uitgesproken woorden:
VERSTAND EN HARTSKENNIS
Het verstand zorgt voor de systeempjes.
Systeempjes waar we ons veilig in voelen, en niet eenvoudig los laten.
Dan moet er veel gebeuren, willen er barsten komen in dit systeem. Pas dan kan het werkelijke Leven binnenvloeien.
Vanuit het verstand kunnen we ook geweldige spirituele systemen opbouwen, van waaruit we gaan leven. Maar dit is totaal iets anders dan de levende Ziele-ervaring. Dit kan wakker worden, tot realiteit worden in jezelf, een worden met jezelf, met je bewustzijn. Je hoeft hier dan eigenlijk niet zoveel meer mee. Het is vanzelfsprekend, je bent dat. Je hoeft het niet te verdedigen, hoeft niet aan te vallen.
Dat is de leer van het hart. Deze leer kan ook slechts in het hart ontvangen en begrepen worden. Hier kan ook slechts de aanraking plaatsvinden. Het wordt ook wel eens het Weten in het hart genoemd.
Maar de voorwaarde is, eer dat je zuiver die Stem in het hart kunt ervaren, dat het hart rein gemaakt is, leeg gemaakt is van zoveel.
Zoveel emoties die alles diffuus maken, er tussenin gaan zitten.
De pure Geest, de Bron raakt hierbij nooit uitgeput, heeft een eeuwig geduld. Maar Het is toch wel blij als jij wil gaan luisteren naar Zijn lied. Als je jouw systeempje open maakt, het vat openmaakt en dit Lied, het wonderschone Lied van Liefde hoort. Dan is er zoveel moois dat dan getoond mag en kan worden.
Het verstand is dus de grootste blokkade.
Zit vaak potdicht dat vat.
Je denkt het te weten, en niemand anders kan je hierin van de wijs brengen. Het verstand zingt het hoogste lied.
Als iedereen dan hetzelfde lied zingt, waarom dan nog luisteren naar iets anders?
Dit is de leer van het oog, wetenschappelijke kennis en nog veel meer. Het verstand kan heel veel gaan overkoepelen.
En de Liefde kwijnt weg.
Pas als het hart geraakt mag worden, komen er mogelijkheden.
Pas als het leven, moment na moment, als nieuw, alsof er daarvoor niets was, binnen gelaten wordt.
Dan zal de weg terug naar Huis gegaan kunnen worden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/FLR6WKWZpX
HET KIND
Het Licht wil ons altijd raken, raakt ons ook altijd, verwarmt ons, spreekt tot ons. Maar de Stem is zo stil. Niet nadrukkelijk, niet dwingend, gewoon wat Is.
En als er zoveel andere stemmen zijn, wat dan?
Dan is het erg moeilijk die ene Stem te horen, want die andere stemmen zijn veel nadrukkelijker, overstemmen. Ze zijn misschien schijnbaar veel mooier, vaker makkelijker om naar te luisteren. Je hoeft jezelf dan niet te zien, want dat kan soms pijn doen die confrontatie.
Daarom is het zo belangrijk om de Kindstatus weer te hervinden. Het Kind dat in Liefde zichzelf over gegeven heeft. Het Kind dat vervuld is door die Liefde, en spontaan luistert en doet wat Wil, zonder er iets tussenin te zetten. Zonder het denken te weten, zonder jamaars, gewoon eenvoudig doen en de Stroom volgen.
Een heel helder bewustzijn. Stil geworden zijn. Niet meer door zoveel opgewonden raken, uit je evenwicht raken, van slag zijn.
De ziel geslepen door het leven tot een schitterende diamant. Jezelf meer en meer bij laten slijpen, zodat je meer en meer mag stralen, uitstralen, zonder dat je er iets voor hoeft te doen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
DE TIJD EN DE EEUWIGHEID
Er wordt veel van je gevraagd, als je werkelijk het bevrijdingspad wil gaan.
Wat wil je?
Wat wil je werkelijk?
Dit ten diepste in jezelf proeven. Eerlijk ernaar kijken wat er dan naar boven komt.
Wat wil je, in al je handelen, in al je doen, in al je woorden, in al je stappen.
Wil je de eeuwigheid, of de tijd?
De Eeuwigheid is nu, de klare heldere lucht, maar wij zijn de wolken, wij zijn de wolken.
En achter de wolken is de Eeuwige zon.
Het is de bedoeling dat we oplossen, zodat we weer kunnen versmelten met de Eeuwigheid.
Dat oplossen is het zuiveren van t denken en het reinigen van het hart.
Het laten verdwijnen van alle denkbeelden, van alle beelden, zodat niets overblijft zodat je Alles hebt.
We zitten zo vol met zoveel.
En wat we hebben willen we behouden. Maar uiteindelijk hebben we niets en zal wat we denken te hebben vroeg of laat weer uit onze handen geslagen worden.
Maar als je Weet dat je niets hebt, heb je alles.
Als je opgelost bent, ben je weer een.
We staan zelf steeds tussen de Geest in. Daarom kunnen wij en de Geest nooit samenkomen.
Pas als wij verdwijnen, blijft de Geest over.
Wij zijn de illusie, de Geest is Waarheid.
En toch kun je gewoon leven, zonder gehecht te zijn, zonder jezelf op te blazen, belang te hechten aan dat wat je doet. Door jezelf hieraan een bepaalde betekenis te geven, of er afhankelijk van te zijn. Of door te doorzien waar dit wel gebeurd.
Alles is uiteindelijk hetzelfde, en alles is goed.
Het gaat slechts om de Stroom te volgen, in eenvoud, als een vanzelfsprekendheid. In onbevangenheid, in overgave, gewoon doen, gewoon doen.
Alles is voorbijgaand, vergaat weer tot stof, een zucht in de wind.
Wat we doen is niet belangrijk, slechts dat wat we zijn, en de mogelijkheid die er is.
In ons is.
Wat in potentie in ons is.
Dat dit vrijkomt, zich mag openbaren.
Dat we hier vrij toegang aan geven.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/7xMxYfcbZS
BEVRIJDING
Wie ben ik?
Wie ben jij?
Wie zijn wij eigenlijk?
Het gaat om zelfkennis.
Het komt er uiteindelijk op neer dat je doorziet wat je niet bent. Dat wat allemaal boven op je gekomen is door het verleden, de betekenis hiervan. Je ouders, de opvoeding wat je geleerd is.
En ook begrip, juist ook begrip, dat we allemaal in hetzelfde schuitje zitten. Dat ieder zijn best doet binnen de mogelijkheden gegeven, weer door de opvoeding, de ouders.
We zijn allemaal geprogrammeerd, en van daaruit doen we wat we doen.
Generatie op generatie.
Daarin ligt de uitdaging dat jij dit kan doorbreken, door je te ontkoppelen van dat verleden. Niet in de weerstand, niet in oordeel, maar gewoon zien voor dat wat het is, wat het was.
Nu is nu.
En nu is er iets in jou in ieder, wat niet van de tijd is.
het niet-zelf, het Tao, de Bron, de Liefde in de Eeuwigheid. Hier jezelf voor open stellen, zodat het verleden hier meer en meer in kan oplossen. Door te Zien te voelen wat is, wat de betekenis van alles is.
Jezelf hieraan overgeven, onbevangen als een kind, vol vertrouwen. Jezelf ten diepste realiseren dat jij het niet weet, dat jij niks weet. Maar die Bron in jou Weet alles, en is een onuitputtelijke Bron van Liefde.
En ja, dan kun je rusten in, gedragen worden door de Liefde. Je voelt je licht. Je voelt je in harmonie, en je laat je meenemen waar de Liefde je ook wil brengen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
IS ALLES VLUCHTIG?
Er zijn allerlei krachten die steeds op ons inwerken. Waarin we steeds weer keuzes maken. Waar we aan gehoor geven, waar we naar willen luisteren, waar we ontvankelijk voor zijn, gevoelig voor zijn, wat we belangrijk vinden.
En dit heeft steeds weer gevolgen.
Wat willen we hierin, wat willen we werkelijk?
Waar we energie aan geven, bouwt zich uit.
Alles is energie.
Wat willen we met dat leven?
En zo gaan we verder, wat levert t op, wat geeft het?
Steeds weer alles in verandering, en we kunnen niks vasthouden.
Steeds weer vallen die gezet worden?
Beproevingen?
Wat is werkelijk belangrijk?
Hoeveel momenten van werkelijk geluk maken we mee?
Welk geluk vervluchtigt niet in de tijd?
Wat blijft er over bij ons sterven? wat nemen we mee, wat kunnen we meenemen?
Is niet alles heel vluchtig?
En toch, er is een ingang om verbinding te maken met het ware Licht. Het Licht dat altijd schijnt in de duisternis.
Dit Licht kan gaan schijnen in een open ontvankelijk hart.
Dit Licht kunnen we met ons meedragen elk moment van de dag.
Dit Licht, de verbinding hiermee kunnen we meenemen, ook als we hier weer weggaan.
Dit Licht kan niemand meer van ons afpakken, zal nooit meer uitdoven als het aan is gegaan.
Kagib
De uitgesproken woorden:
MEEVERANDEREN
Het gaat om de verandering. De verandering zal nooit, maar dan ook nooit ophouden. Anders sterf je, al denk je nog te leven. En dat is juist hartstikke mooi. Steeds weer nieuwe poorten die kunnen open gaan. Nieuwe manieren van beleven/ervaren. Steeds meer inzicht/uitzicht. Stapje voor stapje, met vallen en opstaan.
Het gaat niet om t eindpunt, het gaat om het proces. Stapje voor stapje de ontvouwing.
Uiteindelijk kun je een afstemming vinden diep in jezelf op die Verandering. Dan Stroom je mee, volg je waar de Stroom ook heen gaat. Gedragen door de Eeuwigheid, in harmonie met de Eeuwigheid, in het Eeuwige moment.
Veel mensen willen niet die voortdurende verandering. Ze willen vasthouden, tegenhouden. Ze willen rust, bieden weerstand. En zo stappen ze uit de Eeuwigheid in de oneindigheid, en kristalliseren. Dan worden ze niet meer gedragen, maar proberen zelf te overleven. Vechten tegen zoveel……
Ben jij in gevecht met het leven?
Kagib
De uitgesproken woorden:
DOEN IN NIET-DOEN
Het leven gaat erom uiteindelijk tot het niet-doen te komen.
Het is een weg van achterlaten, loslaten, doorzien. Meer en meer een Kracht in je voelen, een Bewustzijn waar je meer en meer op mag vertrouwen, wat je aan de hand neemt.
Wat in de bijbel staat, dat Johannes zegt, ik moet minder worden en Hij, de Christus moet meer worden is het kernprincipe.
Niet dat je dan niets doet, zekers niet, maar dat je in alles wat je doet hierdoor niet bezeten wordt maar ziet voor wat het is, alles wat buiten je gebeurd. Dat er meer en meer een stilte en gelijkmoedigheid in je ont-staat, opstaat, over alles wat in het leven gebeurd. Meer en meer een gewoon Zijn en volgen die Andere die jou leidt van binnenuit. Een vrede die misschien voor anderen soms moeilijk te begrijpen is. Doet dan niks jou meer iets is dan misschien een vraag die naar boven komt.
Een in het midden zijn, geen ophef meer over wat dan ook, want je Weet dat dit het niet is. Het gaat verder en verder over soms ondoorgrondelijke wegen. Het is steeds weer loslaten en achterlaten, en leegmaken en oplossen. Steeds meer verdwijnen maar ook steeds meer dat je de Andere in je mag voelen/ervaren. Steeds meer het Weten dat het goed is.
Elk moment is anders. De stem van de Ziel is heel stil. Helemaal geen opwinding. Gewoon doen wat het moment vraagt, hoe het moment spreekt, dit volgen van binnenuit. Dit kan in alle eenvoud plaatsvinden als jij niks meer wil, als jij geen voor en afkeur meer hebt, niet meer heel graag naar links, of misschien toch naar rechts….. Dat deze beweging stil geworden is. Zodat je vanuit die Stilte het moment kunt proeven, de daden kunt ontplooien die nodig zijn.
Je hebt het overzicht niet, maar je vertrouwt op die Ziel die het overzicht wel heeft en van daaruit precies Weet wat zich in het moment wil ontvouwen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
VLUCHTIG LEVEN EN DE EEUWIGHEID
In de kern komt het eropneer dat alles maar dan ook alles wat we doen heel vluchtig is.
In het moment is het heel belangrijk, lijkt het heel belangrijk. Misschien een paar dagen dat t blijft, maar dan is het weer verdwenen.
Wat is er over na een jaar?
Wat blijft over na een leven?
Ook in ons handelen naar buiten, welke wezenlijke diepe innerlijke verandering brengen we daarin teweeg. Wat blijft daarin werkelijk hangen of zorgt voor een doorbraak?
Maar wat niet vluchtig is, en daarom van zo’n groot belang, is ons bewustzijn. Dat meer en meer het Bewustzijn van Liefde mag/kan vrijkomen.
Want het bewustzijn dragen we met ons mee over dit leven heen. Welke veranderingen zijn hierin opgetreden bij het overgaan, bij het sterven. Wat heeft er mogen open gaan?
Dus de zin van het leven ligt in het zoveel mogelijk open maken van wat in potentie in ons verborgen is. Dat meer en meer de Liefde, het Weten vrij mag komen.
Dit betekent niet dat je een kluizenaar moet worden, juist niet. Maar wel dat je in wat je doet meer en meer hieraan geen waarde meer ontleent. Dat je er niet afhankelijk van wordt, niet eraan gehecht, dat het je niet groot of klein kan maken.
Dat je dus meer en meer alles en iedereen omvat met deze Liefde en gewoon doet wat het moment vraagt.
Zolang we de blik gericht houden naar buiten, daar de zin vinden, zullen we steeds gespleten, afhankelijk blijven. Zullen we gebroken worden door omstandigheden, omdat daar alles in verandering blijft.
Maar in onszelf is iets wat altijd is, altijd was en altijd zal Zijn. Dit kan uiteindelijk door niets wat buiten is van je afgenomen worden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/H81oMx4RQ6
GEEN ANGST
Als je nou nergens bang voor was…
Dan was je Vrij, Vrij om te doen, te zeggen, wat je wilde. Ook niet bang voor de reactie, je doet en je laat weer los.
Als er geen angst meer is, is er Liefde, dus je zou altijd het juiste doen in het moment, het juiste zeggen.
Je zou in harmonie zijn met Alles met het Al, in harmonie met de Kosmos. Want de Kosmos draait om Liefde, wordt door de Liefde gedragen.
Als er geen angst meer was, zouden we weer terug zijn in het paradijs.
De Liefde is er nu, het paradijs, op dit moment, in onszelf. Open de poort en we kunnen het paradijs binnen stappen.
Maar ja onze emoties kunnen dit paradijs niet binnen, dus die zullen moeten/mogen verdwijnen. Alles is trilling/energie en het paradijs, de Liefde is een trilling die hoger is dan de emoties. Dus die Liefde kan niet ervaren worden als we midden in die emoties zitten totdat we ons hart openen voor deze Liefde en midden in de emotie in ontvankelijkheid de oplossing kan komen, de emoties kunnen oplossen.
Hoe meer de ware innerlijke Kracht, de Liefde die is was en altijd zal Zijn op ons in kan werken hoemeer het vrijmakingsproces plaats zal kunnen vinden.
Zo zal de dualiteit steeds minder vat op je krijgen. Je kijkt er meer en meer dwars doorheen, het Licht schijnt er doorheen. Je doorziet het, er is begrip, en het begrip groeit naarmate de loutering vordert.
Vanuit deze loutering kunnen er nieuwe kleuren oplichten die niet van de dualiteit zijn. De brug is gebouwd naar het Licht, naar de Liefde, naar de Bron, naar het Al, en alles is weer Een.
Kagib
De uitgesproken woorden:
HET WITTE LICHT
We kijken en we zien iets, en wat we zien is helemaal echt. Die boom, dat kind, de sterren, het huis, je hand, de koelkast, wat het ook is. Alleen wat we er van maken komt uit ons innerlijk, maakt het bijna altijd subjectief. We geven er een bepaalde waarde aan, een bepaalde kleur. We vinden het mooi, goed, slecht, we willen het, of juist niet.
En hierdoor komt de gespletenheid, beladenheid, krijgt het een bepaalde lading. Dan is het niet zomaar meer wat het is, maar moet het iets zijn of juist niet zijn. De boom staat er nog steeds, het kind lacht naar je, dat gebeurd, maar wat we ervan maken, wat we ermee doen is een ander verhaal.
Iedereen ervaart de wereld op een bepaalde manier, kijkt op een bepaalde manier de wereld in. Die is bijna altijd heel subjectief omdat het niet vrij is, er zitten beelden op. Vanuit het op een bepaalde manier ervaren van iets geef je het een bepaalde energie. Daardoor krijg je de ervaringen die je hebt omdat je iets uitstraalt, direct of soms op wat langere termijn.
De wereld bestaat niet. Wel de objecten in die wereld die zijn hartstikke echt alleen niet wat we met die objecten doen, hoe we die objecten ervaren. Dit geven we bijna altijd een kleurtje, geven een bepaalde kleur aan het leven, vanuit dit ervaren. En ja er zijn een heleboel kleurtjes dus de eenheid is verdwenen. Totdat alle kleurtjes samen komen, versmelten tot het witte Licht, en dat zou je dan de Universele Liefde kunnen noemen.
Elke ervaring is een mogelijkheid, een kans, om tot dit witte Licht te geraken. In deze ervaring spreekt ook dit witte Licht, elk moment weer.
Hoe bewuster we zijn hoe meer we uit de ervaring kunnen halen. Als we als een automatische piloot geheel onbewust leven, zal er niet veel gebeuren. Dan zullen we hetzelfde sterven als we geboren zijn. Maar in bewuste aandacht zonder speciale invulling, gewoon intens volledig aanwezig zijn als een eenheid, dan komen er mogelijkheden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
DE DENKER
Wat ze altijd van een kind zeggen, wat je zegt ben je zelf, is ook wat je denkt ben je zelf.
Dit is helemaal neutraal, kan dus alles zijn, hemelse gedachten en laag bij de grondse om t verschil maar aan te duiden.
Dus wat denk je, wat gaat er in je om?
Dat ben jij.
Dit kan natuurlijk heel eerlijk maken, als je hier naar durft te kijken zonder oordeel.
Maar kan ook heel fijn zijn.
Je hebt ook het positief denken maar dan ga je juist in de fragmentatie, want wat is positief en wat negatief? je kiest vanuit jouw ikje, vanuit de denker, en gaat dan juist het spel van de illusie in.
Dit wil ik, en dat andere niet, en waarom dan niet?
Maar je bent veel meer dan je denken en met mentale spelletjes kom je er niet.
Nee, het gaat om aandachtig aanwezig zijn bij je denken. Zonder het speciaal in te vullen, er iets anders van te maken. Het diep door je heen te laten dringen, dat ben ik, want dat denk ik. En is je denken vervuld met liefde, verbonden met iedereen? Waarom dan niet?
Wat denk je toch allemaal? Zonder het te forceren kun je dit door je heen laten dringen, nee mijn denken is niet vervuld met Liefde. Het bestaat uit een heleboel andere dingen, het fragmenteert me, het maakt geen eenheid van me, trekt me uit elkaar, laat me jagen, wil iets van me maken, er moet van alles, ik wil van alles enz. enz. Allemaal dat denken, en toch is de uiteindelijke Waarheid, Liefde, verbondenheid, eenheid.
Je bent wat je denkt, maar je bent nog veel meer dan die gedachte. Je bent Liefde. De Liefde is in jou en omvat jouw denken, Weet en is in eenheid en wil jou helpen. En wat jou wil helpen Ben jij uiteindelijk zelf.
Jij bent eenheid. Alleen het denken haalt je hier uit, op alle mogelijke manieren.
Het is een spelletje, een machine, en dit spelletje doorzien vanuit de eenheid kan een grote verandering teweeg brengen.
Kagib
De uitgesproken woorden:
http://we.tl/pzYLZehWRn
VERSTILLING
Het Licht kan het beste inlichten als je binnenin verstild. Dan is het Licht ook het meest helder en kun je je eigen Weten opvangen.
In jouw hart is Liefde. Dat mag je voelen in jezelf, puur Liefde. En die Liefde omvat jou. Het heft geen beschuldigend vingertje, laat jou zijn in alles wat je doet. Het straalt ook in alle anderen en heft ook daar geen beschuldigend vingertje. Het laat ons zijn in een eeuwig geduld. Totdat we ons openstellen voor deze Liefde die er altijd is, voor jou en iedereen er is. Die je dan mag/kan vervullen. Waarin je rust en vrede mag vinden, en waardoor je als vanzelfsprekend jezelf en de ander liefhebt.
In deze Liefde mag veel op zijn plek vallen, wat nu zo moeilijk lijkt.
Het is eigenlijk het kerngegeven van het leven, de stilte.
Zolang die stilte er niet is, zolang er nog zoveel sterke voor en afkeur is, emoties, blijven we speelbal van zoveel krachten.
Maar als er steeds meer innerlijke verstilling ontstaat, zal die Liefde in ons, meer en meer kunnen spreken. Het zal ons dan kunnen vervullen, waardoor we eigenlijk niet zoveel meer nodig hebben. Als het fundament in die Liefde in onszelf is geworteld. En die Liefde draagt je dan door het leven, in een lichtheid, in een licht zijn. In vrede zijn, van waaruit je waarlijk de ander kunt liefhebben zonder dat ze er iets voor hoeven doen.
Kagib
En de uitgesproken woorden:
HET JUISTE MOMENT
Er is een juist moment voor alles. Zijn op het juiste moment op de juiste plek. Dit is niet iets relatiefs. Het ikje wil vaak vooruit terwijl eigenlijk het moment is om stil te staan. Of het wil stil staan als t moment is om in actie te komen. Dan sta je buiten het moment, buiten het eeuwige moment. Dan draag je jezelf, ga je op je eigen kracht, maar wordt je niet gedragen door de Oerkracht, door het Al.
Dan mag je hiervan uiteindelijk de vruchten plukken en is er weer een mogelijkheid om terug in harmonie te komen met dit Eeuwige moment. Je Weet het ook als je hiermee in harmonie bent. Je voelt je vervuld, innerlijk vredig, heel licht, stil. Van binnenuit voel je dan de Kracht. Maar het is een stille Kracht. Als je hiermee verbinding hebt dan kun je alles aan, hoe woest de stroom ook wordt, hoezeer je ook heen en weer geslingerd wordt, het past in dat moment. De rivier is in een stroomversnelling. Totdat ie weer tot rust komt en je weer wat op adem kunt komen.
Dus ja, uiteindelijk is het leven heel eenvoudig, het volgen van de Stroom. En het wordt meer en meer eenvoudig naarmate wij verstillen, ons innerlijke tumult en opwinding verdwijnt. De gespletenheid en verwarring, de beladenheid. Het zo hard ons ikje willen inzetten voor van alles en nog wat. Hierdoor wordt juist de verbinding met de Stroom verloren en ben je aan jezelf over geleverd. Totdat je weer door omstandigheden tot bezinning komt.
Kagib
En de uitgesproken woorden:
ONDERWEG ZIJN
Je gaat je pad, je zet je stappen, en veel ligt er waarschijnlijk al gewoon klaar. Het is gezaaid in het verleden. Mensen die op je pad komen, situaties waar je in terechtkomt.
De uitdaging ligt erin hoe ga je hiermee om?
De uitdaging ligt erin dat je meer en meer vrij komt van alles om je heen. Dat alles om je heen je eigenlijk niet meer zoveel kan doen, je niet meer kan versplinteren, niet meer jezelf doet kwijtraken.
De uitdaging ligt er elk moment weer in dat het ankerpunt in je zelf mag/kan komen te liggen. Dat in jouzelf iets groeit wat onaantastbaar is.
Een onthecht zijn maar zeker wel verbonden blijven met alles om je heen,. De verbinding ligt in de Liefde.
Waar je nu nog aan vastzit, zul je aan de andere kant weer tegenkomen.
Alles wat je gespleten heeft gemaakt je niet vrijgemaakt hebt.
Hoe jij bij het sterven ervaart dat de wereld is, hoe je hem dan ziet, de betekenis daarvan, zo zal het zijn in de astrale wereld.
Er zijn eindeloze astrale werelden. Je zou kunnen zeggen ieder maakt zijn eigen astrale wereld.
Dus daar ligt de uitdaging, vrijmaking van alle belemmeringen, alles wat je vasthoudt aan deze wereld. Dat je de waarde vindt in wat je bent en niet in wat je doet.
En niets moet.
Als jij puur en oprecht bent in je pogen tot begrip, in het gaan van de weg, in alles wat je daarin tegenkomt, je vallen en opstaan, dan ben je gewoon op het enig juiste pad. Dit pad heeft misschien nog zoveel dwaalwegen, maar de Liefde zal je in alles proberen te helpen om de weg terug te vinden.
Kagib
De uitgesproken woorden:
HET LEVENSBOEK
Alles staat in het hart geschreven.
Je her-kent het.
Je wist het al.
Het stond al in je hart geschreven.
En zo mag er steeds meer her-kent worden, steeds meer wakker en zichtbaar gemaakt worden, door het gaan door het leven, in ontvankelijkheid.
Zodat je meer en meer mag lezen wat al opgetekend staat, wat er al is. Je hoeft alleen maar de bladzijden van het Levensboek om te slaan. Maar je kunt pas een volgende bladzijde omslaan als je er innerlijk rijp voor bent. Anders kun je t toch niet lezen, of je leest het zoals je denkt dat t er staat. Maar je leest niet wat is.
Het Levensboek is nooit uit.
Steeds weer een nieuwe bladzijde.
Uiteindelijk gaat het van heerlijkheid tot heerlijkheid maar daar gaat nog een hele weg aan vooraf.
Kagib