HOOFDSTUK 15 MIJN VERHAAL
Mijn weg heeft veel veranderingen gekend. Ik ben op mijn levensweg door veel, heel veel heengegaan.
Al heel vroeg had ik een grote betrokkenheid bij wat er in de wereld gebeurde.
Eerst beleefde ik een heel gelukkige kindertijd.
Maar toen werd ik rond mijn twaalfde/dertiende als het ware wakker, keek om me heen en voelde: er klopt iets niet. Fundamenteel klopt er iets niet.
Maar wat het was, dat wist ik toen nog niet.
Al heel snel kwam ik toen in de tegenbeweging. Want de wereld liet me bepaald niet koud.
Er was een groot verdriet over wat er in de wereld gebeurde: alle oorlogen, alle ellende, armoede, onrecht, racisme, noem maar op.
Hierin was geen enkele vrijblijvendheid en ik kon er niet aan voorbijgaan.
Dus al snel zat ik in die tegenbeweging.
Eerst tegen kernwapens, later tegen de apartheid die er toen nog was in Zuid-Afrika; nog later tegen seksisme en tegen racisme.
Ja, ik was echt een actievoerder.
Ik heb aan veel acties deelgenomen in die tijd: begin jaren tachtig.
Ook heb ik bij studentenprotesten te maken gehad met de ME.
Maar zoals gezegd: hierin was geen enkele vrijblijvendheid.
Dit was mijn leven en ik wilde antwoorden op mijn vragen over al die ellende om me heen.
Waarom deden mensen dit elkaar aan?
Waar was de liefde, de puurheid, de echtheid?
Dit gevoel kon ik ook kwijt in de muziek en ik ging zingen in verschillende bandjes. Nou ja zingen, het was schreeuwen, huilen, alle wanhoop, verdriet en boosheid kwamen eruit.
De spaarzame optredens die we gehad hebben, waren waarlijk een shocktherapie voor hen die aanwezig waren.
Geen pose, geen maniertje, nee op het podium was ik verdrietig en toonde ik al mijn pijn en wanhoop.
Ik schreeuwde het uit, rolde over de grond. Waarom, waarom, waarom? Waar is de liefde? Wat is dit voor wereld?
Een paar teksten die ik in die tijd schreef, zeggen denk ik wel genoeg.
SAD
I’m sad
People shooting each other
I’m sad
Money is the ruler
I’m sad
The world will explode.
So do something about it
Be one and fight
Fight this fucking world
Make it worth existing.
But I’m still sad
Because this is a dream
It won’t happen.
I’m sad
Why are people changing
Love is gone
tenderness is gone
I won’t change.
Fight this world alone.
Korte Nederlandse vertaling: sad is verdrietig. Ik ben verdrietig omdat mensen elkaar doodschieten, geld de heerser is, dat de wereld zal exploderen. De mens zou daar iets tegen moeten doen, maar dat gebeurt niet, dus ben ik nog steeds verdrietig. Dan vraag ik me af waarom mensen veranderen, liefde, tederheid is weg, maar ik zal niet veranderen, zal de wereld alleen bevechten.
YOU
Tension everywhere.
Always have to proof yourself.
Act like a fool,
Then you are popular.
Never showing own feelings,
Never showing your inside.
Afraid to be you
You will be cast out,
Cause own feelings are not allowed.
You don’t belong to them.
Only show your ‘good’ sides.
Make profit of that.
Never showing own feelings.
Never showing your inside
Afraid to be you.
Van bovenstaande tekst is het hoofdthema: altijd jezelf moeten bewijzen, niet jezelf zijn, nooit je gevoelens tonen, angst om jezelf te zijn. Want je zou uitgestoten worden als je wel je gevoelens zou tonen.
Deze vragen, dit beleven, drukte me meer en meer terneer.
Ik werd meer en meer depressief, alles was donker en duister.
Er was geen licht meer.
Verder en verder zakte ik weg en ik zag geen perspectief meer.
Want dieper en dieper realiseerde ik me: ik vecht alleen maar tegen symptomen, het lost niks op.
Op den duur kon ik dit niet meer dragen, verdragen.
Als er toen niet een aanreiken was gekomen over wat het antwoord is, was er vroeg of laat een einde aan mijn leven gekomen of was ik in een gekkenhuis terechtgekomen.
OMMEKEER
Het antwoord kwam wel, namelijk in een boek.
Welk boek dat was weet ik niet meer, maar het fundament in mijn beleven is nog steeds hetzelfde als de boodschap in dat boek.
Verandering begint binnenin, vrede begint binnenin.
Eerst de innerlijke oorlog uitvechten. Pas dan zal de oorlog buiten verdwijnen. Er is iets binnenin wat Weet.
En hiermee werd een fundament gelegd voor wat later de sleutel zou worden. Het was een her-kenning. Iets wat ik al wist maar het moest weer aangeraakt worden, opgewekt, wakkergemaakt.
HET VISIOEN
Ik heb altijd heel veel geschreven. Maar de fase die nu, na mijn inzicht kwam, werd ingeleid door een soort visioenachtige tekst.
Een soort voorschouw van wat daarna ging gebeuren en eigenlijk ook een samenvatting is van wat ik hier ben komen brengen.
Deze tekst kwam vanuit heel diep tot uitdrukking, zomaar ineens.
VISIOEN MAART 1987
Lieflijkheid, warmte, weldadigheid.
Innerlijke rust, tederheid,
doorstromen mijn hart.
Geen verlangen.
Geen verwarring.
Een knop in mij is opengesprongen.
Er komt langzaam een Liefde-uitstralende bloem tot bloei.
Het leven is gevuld met innigheid, diepte, wezenlijkheid.
Vertrokken naar de kern, het Wezen van mijn leven.
Een innige verstrengeling met dierbare lotgenoten.
Elkaar energie gevend zaaien we het Liefde-uitstralende zaad,
waaruit eens, wonderschone bloemen zullen ontspringen.
Vol Liefde zullen we elkaar omhelzen.
We zullen dansen, op de tonen,
die binnenin opwellen.
Onze Liefde zal steeds meer zaden tot ontwikkeling brengen.
Steeds meer harten zullen zich vullen met Liefde.
Ogen zullen zich openen voor het Wezen van het leven.
Uit verwarring en vertwijfeling ontstond Liefde.
Liefde voor de wereld.
Liefde voor de mensen.
Openen van harten.
Planten van zaden.
Licht, warmte, voor het openspringen van zaden.
Doorbreken van verstarring.
Zonnestralen kweken om de wereld in gloed te zetten.
Verkramptheid, haat, getransformeerd tot openheid en Liefde.
Iedereen danst op de muziek die uit hun eigen hart weerklinkt.
Maar men wordt niet moe.
Hun hart geeft hen Kracht.
Kracht om weer Kind te zijn.
Kracht om weer zichzelf te zijn.
Kracht om weer Vrij te zijn.
STROOMVERSNELLING
Hierna kwam mijn leven in een stroomversnelling van verandering.
Toen was ik 24 jaar oud.
Een intense fase van ongeveer 3 jaar waarin ik door de duisternis naar het Licht gegaan ben onder leiding van het Licht.
Relatief eenvoudig heb ik me toen kunnen bevrijden van alles waar ik aan vastzat, wat ik niet begreep, waar ik boos over was, verdrietig, alles waar ik vol mee zat.
Door het te Zien, echt te doorZien verdween het in dit in-Zicht.
Dat ging niet zomaar zonder emotie.
Ik moest er dwars doorheen.
Dwars door de pijn, de wanhoop, het verdriet en nog veel meer.
Ik heb alles gevoeld en doorvoeld.
Ik heb niets ontkend; dat heb ik ook nooit gekund.
Ik moest er wel doorheen, anders kon ik niet verder.
Dit is dus ook een belangrijk aspect van de Sleutel.
Alles loste op in dit inzicht en kwam niet meer terug.
Zo werd ik leger en leger van mezelf en meer en meer vervuld van…
Ja, van wat?
Van God, de Christus, het Bewustzijn, mijn Essentie?
Ieder mag zijn/haar eigen naam eraan geven.
HET HART
Een belangrijk aspect in dit alles is dat ik een hartmens ben en altijd al was.
Dat is altijd heel natuurlijk voor mij geweest; dat leven vanuit mijn hart.
Ik vond weinig steun vanuit mijn verstand, ik was en ben in die kennis ook niet echt intelligent.
Ik kon ook nooit een muur om me heen bouwen, of een masker opzetten, want de voeling met dat hart was te krachtig. Daardoor was ik ook heel kwetsbaar in alles wat op me afkwam, ik had daar geen verweer tegen.
Daardoor was ik een periode heel onzeker, mede door de opvoeding van mijn vader.
Mijn vader was eigenlijk de grootste uitdaging in mijn leven.
Hij was niet bepaald een ondersteunende factor in mijn zelfvertrouwen en geloof in mezelf. Hij was heel erg op prestatie gericht, je moest je bewijzen, anders stelde je niets voor. Het was nooit goed, nooit goed genoeg.
Een belangrijk aspect hierin was dat ik een handicap heb vanaf mijn geboorte: een verlamde arm, mijn linkerarm, doordat die klem kwam te zitten tijdens de geboorte (een stuitligging). Ik moest toen veel oefenen, naar de masseur en zo. En ja, daarin werd ik door hem heel erg gepusht, altijd vergelijkingen naar anderen hoe goed zij wel niet waren.
Hij kon je ook heel erg vernederen, heel klein maken, je heel schuldig laten voelen.
Wat dat betreft, tot in mijn studententijd, ik had toen al de studie voor leraar afgebroken en was een nieuwe opleiding begonnen, kon ik mensen bijna niet aankijken, durfde ik mensen niet aan te kijken.
Op die nieuwe opleiding, voor groepsleider, liep ik toen stage en toen zei een begeleider: is niet de reden dat je niemand aan durft te kijken, dat al die ogen om je heen zich verbinden met de ogen van je vader die je doordringend aankeken, als je bijvoorbeeld iets gedaan hebt?
Dat bleek in de roos te zijn. Sindsdien kan ik iedereen zonder probleem aankijken.
In eerste instantie kwam ik dus ook mijn vader overal tegen in de buitenwereld. Moeite met autoriteit, onzeker bij autoritaire mensen en zo. Overal waar aspecten van mijn vader zichtbaar werden werd ik onzeker.
Een heel grote doorbraak hierin was dat ik waarlijk tot vergeving kon komen. Een ten diepste begrijpen dat mijn vader uiteindelijk ook een heel onzeker, kwetsbaar jongetje was. Maar dat jongetje had zich gepantserd en daardoor zich onaantastbaar gemaakt met alle gevolgen van dien.
Vóór die verandering was ik heel boos op mijn vader, ik heb hem zelfs gehaat, dood gewenst. Maar ik had geen verweer, kon ook niet zelf een pantser opbouwen, dus die doorbraak was heel belangrijk. Daarna was alle weerstand en onzekerheid verdwenen. Ik kon hem gewoon ontvangen in wie hij was en gaf grenzen aan waar nodig.
Kort geleden is hij overleden, eind 2021. De laatste jaren werd mede door dementie meer en meer zichtbaar wat altijd onder zijn pantser had gezeten. Een spontaan kind vol verwondering fantasie en grapjes.
Een heel grote doorbraak hierin was dat ik waarlijk tot vergeving kon komen. Een ten diepste begrijpen dat mijn vader uiteindelijk ook een heel onzeker, kwetsbaar jongetje was. Maar dat jongetje had zich gepantserd en daardoor zich onaantastbaar gemaakt met alle gevolgen van dien.
Na die doorbraak heb ik toen een gedicht geschreven dat wel goed de grote verandering beschrijft.
Hieronder het gedicht:
EEN KANS
Voorbij.
Voorbij is de tijd van voorbijgaan.
Voorbijgaan aan wat diep verborgen ligt.
Door omstandigheden gedwongen tot stilstaan.
Waarheid toont zijn gezicht.
Duisternis blootgesteld aan het licht.
Maar dit alles betekent geen gericht.
Een gericht met oordeel en schuld.
Slechts dat wat verborgen was wordt onthuld.
Klaarheid.
De mist is opgetrokken.
Iedereen en alles is erbij betrokken.
Glashelder, niet glashard,
wordt wat verward is ontward.
Geduldig, wat hard was wordt zacht.
Met moed,
maar alles kan/mag, niets moet.
Vele openbaringen,
alles wat gebeurt is goed.
Ontrafel de knoop.
De vrijheid is niet te koop.
Het leven is keuze,
gevangenis of vrijheid.
Je bepaalt zelf waar de weg naartoe leidt.
Achtergrond treedt op voorgrond.
Verleden, lang geleden, geleden,
werkt door in heden.
Een kind lijdt pijn, verdriet.
De deur gesloten.
Alleen, koud, verlaten.
Weggedoken, alleen gelaten.
Opgesloten.
Vele onzichtbare tranen zijn vergoten.
De sleutel is verborgen.
Open de deur.
De sleutel ben jij.
Laat het licht naar binnen stromen.
Het kind is bang,
durft niet alleen naar buiten te komen.
Neem het liefdevol aan de hand,
want het kan nog vallen.
Vang het op met begrip.
Het is niet de schuld van het kind dat het valt.
Het is niet de schuld van de ouder dat het valt.
Het kind valt… maar vang het op met begrip.
Begrijp.
Het kind is heel kwetsbaar.
Bescherm het met liefde.
Verpletter het niet onder schuld/oordeel.
Begrijp dat jij het leven bepaalt voor het kind.
Nu, op dit moment.
Verpletter het niet,
want het zal weer terughollen.
Het zal de deur weer achter zich sluiten.
Veilig binnen, beschermd tegen alles van buiten.
Daarom, neem het aan de hand.
Bereid de weg,
zie in alles het verband.
Los de raadsels op.
Doorzie de valstrikken.
Heel wat is kapot.
Bouw bruggen over ravijnen.
Licht bij in duisternis.
Ontmasker de illusies die waarheid schijnen.
Heeft het kind een vraag,
zoek uit wat het antwoord is.
Wees geborgenheid.
Laat het wegkruipen in je armen van vertrouwen.
Totdat…
Je kunt het kind loslaten.
Zonder angst en vol vreugde laten rondspringen in het leven.
Het is vrij.
Jij hebt het bevrijd,
het heeft jou bevrijd.
Wat gebeurd is,
kun je nu met je totale wezen vergeven.
Jij bent het kind,
het kind is jou.
Er is geen afscheid.
GRONDEN
Na die Ommekeer is het natuurlijk niet klaar.
Daarna wilde in alle lagen gegrond worden waar ik Verbinding mee gemaakt had.
Dat dus in alle facetten van mijn Zijn, de Liefde, het Licht, het Bewustzijn kon doordringen, alles kon bevruchten, omzetten.
De eerste fases daarin waren heel kwetsbaar.
Bijvoorbeeld: ik woonde toen op kamers, maar tussendoor kwam ik dan in het weekend weer thuis.
En dan leek het alsof ik helemaal niet veranderd was, alles hetzelfde was.
Zo werd ik ook gezien als dat zielige depressieve jongetje. Ik werd helemaal in die energie terug gezogen.
Bij mij kwam toen de uitdrukking naar boven: ze zagen me met de ogen van het verleden.
Ze zagen me niet, ze zagen hoe ik was.
Dat heeft dus tijd gekost om te veranderen.
Dat meer en meer zichtbaar werd, goh, Karel is echt veranderd, hij is wel echt al heel lang blij en gelukkig, wat is hier aan de hand?
In de buitenwereld werden ook steeds meer de veranderingen in mezelf zichtbaar.
Ik kwam eerst echt wel vaker conflicten tegen, maar door de innerlijke conflicten die hierin zichtbaar werden op te lossen, verdwenen ze ook om me heen.
Door tot inzicht en begrip te komen over alles, kwam er harmonie en vrede om me heen.
Ook heel belangrijk, ik hoefde uiteindelijk niets meer te bewijzen, dus de bewijsdrang verdween.
Ook dat wordt gevoeld en van daaruit wordt gereageerd.
Echt alles is energie, ik straalde iets uit en dat kreeg ik terug.
En zo is die spiegel meer en meer harmonieus geworden.
Heel belangrijk van de Sleutel is dus ook dat het om de weg gaat en niet om het eindresultaat.
Dat het gaat om intentie en dat je daarin fouten mag maken, misstappen mag maken.
Ik heb vele fouten gemaakt en misstappen, maar in het alles onder ogen zien, doorvoelen, mocht dit alles weer recht gemaakt, heel gemaakt worden.
De Sleutel betekent elkaar ruimte geven in dit proces.